บทที่ 315 ความเจ็บปวดในตอนตายไม่สู้ตอนมีชีวิตอยู่

จอมพลนวดคลึงคิ้วตัวเอง

ความตายของประมุขค่อนข้างกะทันหันสำหรับเขา

ถ้าคิดย้อนกลับไปตอนนี้ มีคำอธิบายได้เพียงสองคำเท่านั้น

ตอนนั้นเขากับวิวาห์กำลังทะเลาะกัน และเขาเองก็สับสนวุ่นวายไปหมด รับรู้ถึงความรู้สึกของความพ่ายแพ้

แม้จะตามเข้าไปในห้องไอซียูพร้อมกับหมอ แต่ด้วยสถานการณ์ในตอนนั้นเขาจึงเข้าร่วมกับทีมช่วยเหลือจนถึงวินาทีสุดท้ายไม่ได้

ถ้าต้องพูดถึงความเจ็บปวดเหล่านั้น…

จอมพลหวนนึกถึงความทุกข์ทรมาน อันที่จริงมันก็ไม่ได้ทำให้เขาเจ็บปวดถึงตาย

เช่นนั้น…

“หรือว่า…การตายของเขาจะเป็นเพียงกันสมรู้ร่วมคิด?” เขาพึมพำ

เมื่อข้อสงสัยหนึ่งถูกเปิดขึ้น ความสงสัยมากมายจึงตามมา

คนที่ลอบแทงเขามีแรงจูงใจอะไร

หลังจากนั้น ฆาตกรตัวจริงก็ราวกับหายตัวไปจากโลกใบนี้ โดยไม่ทิ้งร่องรอยเอาไว้เลยแม้แต่นิด

ทำให้เรื่องนี้เป็นคดีที่ยังไม่ได้รับการคลี่คลาย

ถ้าหากว่าการตายของคุณพ่อเป็นเรื่องที่ถูกสร้างขึ้นมา และยังหาตัวฆาตกรตัวจริงไม่พบ ดูเหมือนว่าคงต้องมีคำอธิบายถึงอิทธิพลของตระกูลจรัสพิบูรณ์ใหม่เสียแล้ว…

สีหน้าของจอมพลเย็นชามากขึ้นเรื่อยๆ ราชันเมื่อเห็นเช่นนั้นใจก็ตกวูบลงไปอยู่ตาตุ่ม

เขาพูดเตือน “นายอย่าคิดมากนักเลย บางทีคนนี้อาจจะเป็นแค่คนแปลกหน้าที่หน้าเหมือนคุณอาประมุขก็ได้ ในโลกใบนี้ มีคนที่หน้าตาเหมือนกันมากๆ แต่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเยอะแยะไป”

เช่น สองแม่ลูกน้ำค้างและวันวิวาห์

แม้ไม่แน่ใจว่าพวกเขาเกี่ยวข้องกันหรือไม่ แต่เรื่องนี้จะเป็นเพียงเรื่องบังเอิญจริงเหรอ

“เรื่องนี้มันต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ”

ผ่านไปไม่นาน จอมพลก็สงบลง “ต้องส่งคนไปตรวจสอบดูก่อน”

“ได้” ราชันขานรับทันที

เขาลุกขึ้นยืน แล้วเดินไปรินไวน์ลงในแก้วสองใบ จากนั้นยื่นอีกใบให้จอมพล “ใต้ตานายคล้ำมาก หน้าตาดูไม่ได้เลย ไม่ใช่เพราะเครียดกับการผ่าตัดในสัปดาห์หน้าหรอกใช่ไหม”

จอมพลรับแก้วไวน์มาถือไว้ในมือ แล้ววนแก้วเบาๆ

ราชันถอนหายใจ “การมีทักษะดีมันไม่ง่าย การเป็นผู้นำเป็นเรื่องที่มีเกียรติ ชื่อของนายจะถูกกล่าวถึงในแนวหน้า นกน้อยทำรังแต่พอตัว อย่ากดดันตัวเองมากเกินไป ร่างกายของนายก็สำคัญเช่นเดียวกัน”

“ตั้งแต่เกิดเรื่องฉันก็ไม่ได้ผ่าตัดอีกเลย”

ราชัน “...”

ฉิบหาย!

คำพูดเจ๋งๆ เมื่อครู่ คงดูเหมือนคำพูดกวนประสาท!

แต่ใครใช้ให้เขาเป็นคนแบบนี้กันล่ะ

“ไม่ใช่เพราะเรื่องนี้ งั้นก็เป็นเรื่องของความรู้สึก?!”

ราชันยกไวน์ขึ้นจิบ ด้วยท่าทางของคนที่เคยมีประสบการณ์มาแล้ว “ความรู้สึกเป็นอาหารของจิตวิญญาณ กินไปก็ไม่อิ่ม แต่ถ้าไม่กินก็จะเป็นทุกข์ ทำตัวสบายๆ และอย่าพยายามค้นหาสิ่งที่รบเร้าจิตใจ สิ่งนั้นนอกจากคอยทำร้ายนายแล้ว มันไม่มีประโยชน์อะไรเลย”

จอมพลเหลือบมองเขา “มาพูดอะไรตอนนี้ ทำไมก่อนหน้านี้ไม่พูด”

ราชันเพียงแค่ยิ้มจางๆ ไม่ได้พูดอะไรออกมา

จอมพลยิ้มเยาะให้กับตัวเอง “มันสายเกินไปแล้ว และฉันติดอยู่กับมัน แม้ฉันอยากออกไป ฉันก็ออกไปไม่ได้”

ราชันหัวเราะ “บทเรียนจากเรื่องของฉันในตอนนั้น พวกนายหัวเราะเยาะและบอกว่าไม่ต้องจริงจัง ตอนนั้นยังหัวเราะเยาะอาการคลั่งรักของฉันอยู่เลย ถ้าไม่เดินตามทางที่ฉันเคยเดิน ก็คงไม่เข้าใจในความทุกข์ทรมานและความเจ็บปวดนั้น”

“มันไม่เหมือนกัน” จอมพลยกไวน์ขึ้นดื่มจนหมดในอึกเดียว “พวกนายตายจากกัน แต่ฉันกำลังทรมานยิ่งกว่าคมมีดทื่อๆ ที่คอยทิ่มแทงลงมา”

คำว่าการจากลาด้วยความตาย ราวกับมีดแทงลงกลางอกของราชัน

เจ็บปวดสิ้นดี!