ตอนที่ 59
บทที่ 59 ส่งเธอไปให้เขา
October 22, 2026
“เบบี๋ กินข้าวกันไหม？” เสียงคิกคักของโมโมะดังออกมา
วันวิวาห์เหลือบไปมองสัญญาฉบับใหม่ในมือ “วันนี้ไม่ว่าง ”
เธอเล่าเรื่องว่าทำไมชูเกียรติถึงยินยอมเซ็นสัญญาใหม่ แล้วพูดขึ้นอีกครั้ง “ฉันกะว่าจะทำของอร่อยๆ ตั้งใจขอบคุณจอมพลสักหน่อย ”
โมโมะทำเสียงเยาะเย้ย “ฝีมือการทำอาหารของเธอ ก็กล้าโชว์ด้วยเหรอ？”
วันวิวาห์ถอนหายใจ “ตอนนี้นอกจากทำกับเข้าให้เขาทาน อย่างอื่นฉันก็นึกไม่ออกแล้ว ”
เงิน เธอไม่มี
จากที่จอมพลแสดงภูเขาน้ำแข็งออกมาตอนนี้ ก็ไม่สนอย่างอื่นหรอก
อย่างน้อยทำกับเข้า เธอก็ใช้ใจ
โมโมะยิ้มคิกคักอย่างลึกลับ “เรื่องนี้ฉันเก่ง มอบหมายมาให้ฉันสิ รับรองว่าจอมพลชอบ ”
วันวิวาห์ได้ยินแล้วขนลุก ถามด้วยความระมัดระวัง “เธอจะทำอะไร？”
“รอดูเดี๋ยวก็รู้ ”
เมื่อวันวิวาห์ถึงบ้าน ขนส่งจากเมืองเดียวกันก็มาถึง
เธอกลับห้องแล้วเปิดดู หน้าก็แดงไปถึงหู
สายรัดสองสามเส้นเชื่อมกับผ้าตาข่ายสีแดงสามชิ้นรวมกันเป็นชุดคอลเล็กชั่นพิเศษ
วันวิวาห์ “……”
บ้าอะไรเนี่ย……ไม่ใส่เลยยังดีกว่า？！
เธอเหมือนถูกน้ำร้อนลวก รีบลงไปเก็บผ้าแล้วโยนขึ้นไปบนเตียง โทรหาโมโมะ
“ยัยบ้า เธอนี่รนหาที่ตาย！”
เสียงโมโมะในสายหัวเราะหึๆ “อย่าหัวแข็งนักเลย เธอคิดดูเอาเองนะ นอกจากใช้รูปร่างร่างกายแล้ว เธอจะขอบคุณจอมพลได้ด้วยวิธีไหนอีก？อีกอย่าง ต่อให้โยนเธอเข้าไปในอกเขา ก็ไม่แน่เขาอาจจะไม่มองข้ามนะ อีกอย่าง จอมพลไม่หล่อเหรอ เป็นคนจนเหรอ？เธอถวายตัวเองให้เขาก็ไม่เสียหาย ตอนกว่าตอนแรกที่ถูกไอ้ภาชิระหลอกไปตั้งเยอะใช่ไหมล่ะ？อย่าบอกฉันนะว่าคราวก่อนที่เธอไปยั่วเขาเธอไม่มีอารมณ์ ”
“ตอนนั้นฉันนึกว่าเขาเป็นคุณน้าของภาชิระ เลยยั่วเขาเพราะจะหลอกใช้ ก็เหมือนการรับผิดชอบงานให้มีคุณภาพนั่นแหละ……แต่ว่าตอนนี้เขาไม่ใช่ ”
โมโมะ “งั้นเธอก็คิดซะว่าเขาใช่ซะก็แล้ว？！”
วันวิวาห์ถอดใจ “ไม่มีคนหนุนหลังแล้ว ฉัน……ฉันไม่มีความกล้าขนาดนั้น ”
โมโมะพูดอย่างเย้ายวนเธอ “พูดตามจริง เวลาเห็นหน้าของจอมพล รูปร่างเรียวยาวนั่น เธอไม่ใจสั่นบ้างเหรอ？”
ทันใดนั้นสมองของวันวิวาห์ก็ลอยภาพใบหน้าที่หล่อเหลาละเย็นชาของจอมพลและตอนที่ออกมาจากห้องน้ำ และหน้าอกที่แข็งแรงเต็มไปด้วยหยดน้ำ……
เธอแตะลูบจมูกเบาๆ “พูดจริง ดูจากหน้าตาและรูปร่าง มันก็ยากที่จะไม่ทำให้ผู้หญิงใจสั่น แต่……”
“ไม่มีแต่！”
โมโมะตัดบทเธอ “แค่ใจเต้นก็พอแล้ว ไม่มีความรู้สึก จากนี้ก็ค่อยๆ ปลูกฝัง มีงานแต่งเยอะแยะที่เริ่มจากเพศ แม่ฉันแต่งงานก็ไม่ได้รักกัน แต่ตอนนี้เธอดูสิ ก็รักกันมายี่สิบสามสิบปีแล้วไม่ใช่เหรอ……”
ภายใต้การล้างสมองของโมโมะ วันวิวาห์ตอบตกลงราวกับถูกผีอำ
หลังจากวางสายเธอก็เสียใจทีหลัง
ผ้าสามแผ่นบนเตียง……เล็กเกินไปจริงๆ
ดีที่จอมพลยังไม่กลับมา วันวิวาห์ปลอบตัวเอง “ช่างเถอะ ดึกหน่อยค่อยว่ากันแล้วกัน ตอนนี้ไปทำอาหารก่อน ”
เธอลงมา ร่วมทำอาหารที่จอมพลชอบทานกับคนรับใช้จนเต็มโต๊ะ และตั้งใจก๋วยเตี๋ยวใส
อาหารขึ้นโต๊ะ แต่จอมพลกลับยังไม่กลับมา
โทรศัพท์ก็ปิดเครื่อง
วันวิวาห์นั่งไม่ติดที่ “พ่อหนูคงไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นนะ？”
หนูกะทิกลอกตา “อยากรู้ก็ถามคนใกล้ตัวเขาสิคะ ”
วันวิวาห์แววตาเป็นประกาย “ใช่สินะ เดี๋ยวฉันถามกวินทร์ ”
รีบต่อสาย
หนูกะทิ “……”
ในโทรศัพท์ เสียงของกวินทร์พูดขึ้นแบบลอยๆ “พี่พลน่ะ วันนี้เขารับเคสผ่าตัดฉุกเฉิน เสร็จเร็วสุดก็คงสี่ทุ่มไปแล้ว พี่สะใภ้กับกะทิไม่ต้องรอเขาหรอกครับ ”
วางสายเสร็จ ใบหน้าผิดหวังของวันวิวาห์ก็ถอนหายใจ
หนูกะทิเหลือบมอง พูดอย่างสะอิดสะเอียน “กระเพาะพังๆของตาพล ก็เขาสร้างขึ้นมาเองแบบนี้แหละค่ะ！”
“พ่อหนูเป็นโรคกระเพาะเหรอ？”
เธอไม่รู้เลยจริงๆ