บทที่ 60 แกว่งมีดเฉือนหน้า

สาวลูบท้องเรื่องความรู้สึกคิด “คุณผู้หญิงคนนี้ คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ？ขอโทษด้วยนะคะ ฉันปวดท้องรีบไปโรงพยาบาล ไม่ทันระวังเลยชนรถของคุณ ตอนนี้ปวดมาก ช่วยทิ้งช่องทางการติดต่อไว้ได้ไหมคะ ฉันไปหาหมอแล้วจะกลับมาจัดการได้ไหม？”

เธอรีบยื่นนามบัตร

ความกังวลในใจของวันวิวาห์หายแล้วกว่าครึ่ง แต่การป้องกันยังไม่หายไปไหน

รถเหมือนจะถูกชนไม่แรง

วันวิวาห์ไม่ทำให้เธอลำบากใจ ยืนยันบัตรออกไปทางหน้าต่าง

หญิงสาวขอบคุณเป็นอย่างมาก รีบวิ่งกลับไปที่รถของตัวเอง ใครจะไปรู้ว่าเพิ่งจะเดินไปได้แค่ไม่กี่ก้าว ทันใดนั้นก็เซ แล้วก็ทรุดลงกับพื้น

วันวิวาห์ตกใจ ไม่คิดนาน รีบผลักประตูแล้ววิ่งเข้าไปพยุง “คุณเป็นยังไงบ้างคะ？”

ผู้หญิงหน้าขาวซีด จับท้องพูดเสียงเบา “เจ็บ คงจะคลอดแล้วค่ะ ”

วันวิวาห์เองก็หน้าซีด “แล้ววิ่งกลับไปที่รถ เรียกรถฉุกเฉิน ”

เธอพยุงหญิงสาวไปที่รถของหญิงสาวเอง

เมื่อถึงข้างรถ กำลังที่จะเปิดประตูแทนเธอ ทันใดนั้นก็มีชายสามคนออกมาจากด้านข้าง

ผ้าลินินสวมเข้าที่หัวลงมา

วันวิวาห์ไม่มีเวลาได้ตอบสนองกลับ ด้านหลังคอก็รู้สึกเจ็บ แล้วหมดสติไป

ทั้งสองสามคนรีบโยนถุงขึ้นรถ

สองคนในนั้นขึ้นรถ ขับรถคันหลังออกไป

ส่วนอีกคนขับรถของวันวิวาห์

……

ในป่า โกดังร้างแห่งหนึ่ง

“เอาคนมาแล้ว ”

วันวิวาห์ที่อยู่ในถุงผ้าถูกลักพาตัวโยนไปตรงหน้าผู้หญิงใส่ชุดกันลมสีดำ สวมหมวกและแว่นตาสีดำ

ผู้หญิงคนนั้นหันมา กวาดสายตามองคนที่อยู่ในถุงอย่างดูถูก “เปิดออก ”

ชายหนึ่งคนรีบเดินขึ้นมา ฉีกถุงบนตัววันวิวาห์ออก

เธอยังคงหมดสติอยู่ ไม่รับรู้โลกภายนอก

“หึ……”

หญิงสาวยิ้มอย่างชั่วร้าย “ทำได้ดีมาก ร่องรอยจัดการเรียบร้อยดีใช่ไหม？”

ชายทั้งสามมองหน้ากัน

“งานที่พวกเราทำ คุณสบายใจได้ นอกจากรถบีเอ็มอยู่สองสามร้อยกว่าล้านของเธอคันนั้น ก็ไม่เหลือสักอย่าง

หญิงสาวโกรธขึ้นมาทันที “พวกตาต่ำ！ รถพังๆยังทำให้พวกแกใจเต้นได้อยู่อีกเหรอ ”

กลุ่มพวกคนลักพาตัวไม่พอใจ “ตั้งสองสามร้อยกว่าล้าน แพงกว่ารถที่คุณขับอีก ”

หญิงสาวถูกทำให้โกรธมาก กัดฟันแล้วพูด “จัดการซะ รถคันนั้นราคาเท่าไหร่ ฉันจะจ่ายให้ ”

ชายทั้งสามตาเป็นประกาย และไม่พูดต่อ

“ไม่！ไม่ต้องจัดการ ”

แววตาแห่งความชั่วร้ายปรากฏขึ้นมาในสายตาของหญิงสาว เตะเข้าที่ขาของวันวิวาห์อย่างแรง “หาหน้าผาสูงๆ แล้วเอารถไปที่นั่น เราให้ฉันทรมานเสร็จ เดี๋ยวจับเธอโยนลงไป ทั้งคนทั้งรถ จัดการไปพร้อมกัน ทำให้มันเป็นเหตุการณ์รถตกหน้าผา ”

“ครับ ”

พ่อเป็นคนให้เงิน

เป็นเสียอยากทำอะไรก็ย่อมได้ทั้งนั้น！

ภายในโกดังเหลือแค่หญิงสาวกับวันวิวาห์

หญิงสาวดึงหน้ากากลง เผยไม่ให้เห็นใบหน้าสวยแต่ดุร้ายของวาเลนไทน์

“จ๊อก！”

น้ำเย็นใส่น้ำแข็งราดลงหนึ่งกระบวย

โดยปกติค่ำคืนของฤดูใบไม้ผลิก็หนาวอยู่แล้ว หนาวราวกับหิมะเดือนสิบสอง หนาวเย็นจนแทบทนไม่ไหว

วันวิวาห์สะดุ้งโหยง และตื่นขึ้น

เหตุการณ์ก่อนที่จะหมดสติไปแว๊บเข้ามาในหัวราวกับสายฟ้า เธอตาโตขึ้นทันที

“ตื่นแล้วเหรอ？”

วาเลนไทน์นั่งยองลงตรงหน้าเธอ ดึงที่ผมของเธอทันที บังคับให้เธอเงยหน้า “ฟื้นแล้วเราก็มาคิดบัญชีเก่าเรากันดีกว่า ”

“โอ้ย……”

ราวกับหัวจะระเบิด วันวิวาห์ เจ็บจนส่งเสียงออกมา

เมื่อเธอมองเห็นใบหน้าที่ดุร้ายและน่ากลัวของวาเลนไทน์