บทที่ 86 เรียกเธอว่าแม่

ชายหนุ่มโอบเอวเล็กๆที่เธอเพิ่งถอยกลับไป ดึงเข้าไปในอ้อมแขน กดกลับไปที่หน้าอก ก้มศีรษะจับริมฝีปากของเธออย่างครอบงำ

จูบของชายหนุ่มร้อนแรงและครอบงำอย่างมาก ลิ้นที่แข็งนั้นตรงเข้าไป เปิดฟันของวันวิวาห์ออก จู่โจมไปที่ทุกอาณาเขตส่วนตัวของเธอ

วันวิวาห์ถูกจูบจนขาอ่อน สมองว่างเปล่า เอกสารในมือ“ฟิ้ว”ตกลงไปที่พื้นอย่างไม่รู้ตัว

ทั้งสองพัวพันกันไปตลอดทาง ล้มตัวลงไปบนโซฟาโซนบริเวณพักผ่อน

เสื้อผ้าก็หล่นไปทั่วพื้นไม่รู้เมื่อไหร่ ผิวหนังของทั้งสองแนบกัน สบตากันอย่างจริงใจ

ชายหนุ่มที่มีอาการตื่นเต้นจึงเข้าไปที่หว่างขาของวันวิวาห์ กำลังจะไปขั้นถัดไป จู่ๆวันวิวาห์ก็ตัวสั่น ได้สติคืนกลับมา

ภาพที่แสนน่ากลัวเมื่อสามปีก่อนก็กับเข้ามาในหัวไปหมด

ทันใดนั้นขาของเธอก็หนีบแน่น ไม่หยุดดันจอมพลออกอย่างสั่นไปทั้งตัว：“อย่า……อย่า……ไม่ได้……”

จอมพลถูกหนีบไว้จนสันหลังเกร็งทันที มีเหงื่อไหลออกมาจากหน้าผาก

หญิงสาวตัวเล็กที่อยู่ด้านล่างสีหน้าซีดเซียว ในดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตาแห่งความหวาดกลัว

เขาทนไม่ไหว ได้แต่สูดหายใจลึกๆ ระงับความต้องการที่ร้องหาอย่างทรมาน

จอมพลโน้มตัวไปจูบริมฝีปากเธอที่กัดแน่น ปลอบด้วยเสียงแหบ：“แค่คุณไม่โอเค ผมก็ไม่บังคับคุณ เด็กดี ผ่อนคลายนะ ……อย่าหนีบเกร็งอย่างนั้น！”

วันวิวาห์โล่งอกไม่ได้

น้ำตาไหลออกมาจากเบ้าตา เธอทำอะไรไม่ถูกและตื่นกลัว：“ขอโทษ ขอโทษ……ฉันไม่อยาก แต่ฉัน……ฉันควบคุมไม่อยู่ ฉัน……”

“ไม่เป็นไร”จอมพลลูบหลังที่เรียบเนียนของเธอเบาๆแล้วปลอบ：“ผมจะรอให้คุณดีขึ้น”

……

จอมพลใช้น้ำเย็นอาบน้ำเป็นเวลากว่าหนึ่งชั่วโมงเต็มถึงสงบสติอารมณ์ได้

ออกมาจากห้องน้ำ เขาโทรหาวีระด้วยสายตาเย็นชา：“ใช้ชื่อฉัน ติดต่อปีเตอร์ทันที ให้เขาให้ความร่วมมือกับกวินทร์อย่างไม่มีเงื่อนไขใดๆทั้งสิ้นที่ สืบให้ชัดเจนและเร็วที่สุดว่าเกิดอะไรขึ้นกับวันวิวาห์เมื่อสามปีที่แล้วในประเทศM！ถึงสืบไม่ได้ ก็ต้องหาเด็กทั้งสองคนที่ถูกจับไปตอนนั้นให้เจอ！”

จอมพลกลับไปที่ห้อง วันวิวาห์ขดตัวอยู่ในผ้าห่มแล้วผล็อยหลับไป

หญิงสาวตัวเล็กขมวดคิ้วเล็กน้อย ถึงหลับแล้วก็ยังไม่สบายใจ

จอมพลขึ้นไปที่เตียงอย่างแผ่วเบา เอาเธอมาไว้ในอ้อมแขน จูบไปที่หน้าผากเธออย่างสงสารแล้วจึงหลับไป

……

วันถัดมา

วันวิวาห์ตื่นอยู่ในอ้อมแขนจอมพล

หันหน้าไป ก็สบตากับชายหนุ่มที่ถูกเธอทำตื่น

เรื่องราวเมื่อคืนหลับเข้ามาในหัว

วันวิวาห์จูบไปที่ริมฝีปากจอมพลอย่างขอโทษ：“ขอโทษนะ เมื่อคืนฉัน……”

จอมพลพลิกตัวกดเธอไว้ด้านล่าง จูบแรงๆอย่างทำโทษ：“ผมขาดผู้หญิงมาตอบสนองความต้องการทางร่างกายเหรอ？”

วันวิวาห์ตะลึงไป

จอมพลรู้สึกถึงความต้องการในร่างกายที่คืนกลับมาอย่างรวดเร็ว กุมหน้าผากอย่างพูดไม่ออก

นี่มันหาเรื่องใส่ตัวจริงๆ！

เขาพลิกตัวลงมา บีบหน้าเล็กๆที่แสนนุ่มของเธอเบาๆ：“อย่ามายั่วยวนผม！”

พูดด้วยใบหน้าเย็นชาเสร็จ ก็เปิดผ้าห่มลงจากเตียง เดินไปที่ห้องน้ำ

วันวิวาห์ยิ่งรู้สึกผิด รีบนั่งขึ้นมา：“ฉันจะไปพบจิตแพทย์ พยายามหายไวๆ ครั้งหน้า ……”

จอมพลหยุดอยู่หน้าห้องน้ำ หันไปมองเธออย่างอมยิ้ม：“ครั้งหน้าอะไร？”

หน้าวันวิวาห์แดงระเรื่อขึ้นมา

ในที่สุดหัวใจของจอมพลก็เบิกบานปีติสุดๆ

เขายกมุมปากขึ้น พูดเสียงอ่อนโยน：“อย่ากดดันตัวเอง เวลาแค่นี้ผมยังรอได้ ผมหาผู้จัดการมืออาชีพให้คุณแล้ว คุณเอาพลังงานทั้งหมดไปไว้ที่งานอย่างเดียวไม่ได้ ร่างกายอ่อนล้าอยู่ตลอดเวลา ปัญหาด้านจิตใจก็จะรุนแรงมากขึ้น”

วันวิวาห์ก็ใจอ่อนลง：“ค่ะ”