บทที่ 87 ความใจเย็นของเธอ

หญิงสาวที่ถูกทำแบบสอบถามรีบถอยไป รักษาระยะห่างกับวันวิวาห์

มุนินหยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วไลฟ์สด：“เพื่อนๆคะ มาดูนี่ค่ะ ดูสิวันนี้เราเจอใคร”

เธอเอาโทรศัพท์เล็งไปที่หน้าวันวิวาห์：“วันวิวาห์ ชาวเน็ตพากันตั้งชื่อให้ว่า‘ราชาแห่งการคัดลอก’มาให้อย่างเป็นมิตร พวกเราโชคดีมาก เธอเพิ่งขึ้นฮอตเสิร์ชไป ก็ได้เจอเลย ทุกคนต่างรู้กันว่า ฉันเคยช่วยเธอขายสินค้า พวกเราเป็นเพื่อนเก่ากัน ฉันเลยเชื่อว่าเธอไม่ทำเรื่องที่ไร้คุณธรรมแบบนี้ได้”

“คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจ เธอเชื่อแล้วจะมีประโยชน์อะไร？”

วาเลนไทน์ยิ้มอย่างมีเลศนัย：“ต้องให้ชาวเน็ตเชื่อสิ วันวิวาห์ พวกแฟนคลับของนินต่างอยากรู้อยากเห็นประสบการณ์ของ‘ราชาแห่งการคัดลอก’ เธอพูดอะไรหน่อยไหม？”

มุนินพยักหน้าอย่างบ้าคลั่ง เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยกับวาเลนไทน์：“ใช่วิวาห์ ถือโอกาสนี้ เธอรีบอธิบายสิ จะได้ระงับความโกรธของชาวเน็ต”

วันวิวาห์ในตอนนี้ ไม่มีจุดที่จะหักล้างได้

เผชิญหน้ากับ“ศัตรูที่เคยแพ้ให้ตัวเอง”ทั้งสองคนนี้ เธอไม่แคร์เลยสักนิด

โดยเฉพาะอย่างยิ่งพอเห็นมุนินกำลังไลฟ์สด เธอก็ไม่อยากเพิ่มความฮอตให้ผู้อื่น

วันวิวาห์ทำเหมือนไม่ได้ยิน ถามคนที่อยู่ข้างๆทางต่อไป จดบันทึกอย่างตั้งใจ ไม่ได้รับการรบกวนสักนิด

ตอนที่โมโมะที่อยู่ไม่ไกลเห็นสถานการณ์ทางนี้ ก็เห็นคนจำนวนมากหลายๆคนกำลังล้อมรอบเพื่อดูเหตุการณ์อันคึกคัก

โมโมะโกรธจนโยนปากกาทิ้ง วิ่งไป แล้วแย่งโทรศัพท์ของมุนินมา

หมุนเลนส์กล้องกลับมา โมโมะพูดกับเลนส์กล้องไปว่า：“เพื่อนรักทั้งหลาย พวกคุณต้องเบิกตาโตมองยัยแรดตอนนี้ให้ดีนะว่าเป็นอย่างไร เน็ตไอดอลที่ดูดเลือดเนื้อคนอื่นเพื่อไต่เต้ามา แต่สุดท้ายกลับหันมาเหยียบผู้มีพระคุณ ทุกคนต้องมีสติหน่อยนะ เลิกเป็นแฟนคลับได้ก็เลิกซะ เปลี่ยนมาเป็นแอนตี้ได้ก็ทำซะ วันข้างหน้าวันไหน เธอเปลี่ยนมาเป็นศัตรู มาจัดการพวกคุณแทน พวกคุณจะได้ไม่เสียใจจริงไหม ……”

สีหน้ามุนินดูเหยเก：“โมโมะ！”

“ฉันพูดผิดเหรอ？มีหน้ามาทำแต่ไม่ให้คนเขาพูดเนี่ยนะ？ถ้าฉันเป็นเธอ ไม่มีหน้าไปเจอใครนานแล้ว”

ความเห็นในช่องไลฟ์ก็ปรากฏขึ้นมาทันที มีทุกรูปแบบ คนมาดูเรื่องราวคึกคักนี้จำนวนมาก หน้าจอเลื่อนลงอย่างรวดเร็วเหมือนมีดาวตก

มากไปกว่านั้นก็ยังต่อว่าวันวิวาห์ ให้เธอออกมาขอโทษ

คนที่ล้อมรอบในที่เกิดเหตุก็มากขึ้นเรื่อยๆ

มีคำซุบซิบนินทาทุกอย่าง

“นี่เหรอลูกสาวตระกูลโสธรณาลัยที่ชอบลอกเลียนแบบคนนั้น？ทำไมตอนนี้พวกคนรวยถึงได้ไร้ยางอายแบบนี้”

“หน้าด้าน ที่บ้านก็มีเงินมากมายขนาดนั้นแล้ว ยังจะมาแย่งใบปริญญากับพวกเราอีก ที่สำคัญคือถึงเธอจะรีบร้อนก็รีบร้อนไปสิ ทำไมต้องใช้วิธีไร้ยางอายแบบนี้ด้วย ทำเอาการสอบป้องกันวิทยานิพนธ์ของทุกคนเข้มงวดไปด้วย”

“แปลกตรงไหน ฉันได้ยินว่าเธอแย่งพี่เขยกับพี่สาวในงานหมั้นพี่สาวอย่างโจ่งแจ้ง และยังถูกแม่แท้ๆไล่ออกไปจากโรงแรมอีก”

“……”

ความเห็นของผู้คนรุนแรงขึ้น วาเลนไทน์กับมุนินสบตากัน ยิ้มอย่างภูมิใจ

หน้าห้าง

นายเมฆที่สวมสูทรองเท้าหนังพาผู้ช่วยเข้าไปในห้าง

เขาถือโทรศัพท์ใส่หูฟังบลูทูธกำลังวิดีโอคอล เหลือบสายตามองไป ก็เห็นความวุ่นวายตรงนี้

“วันวิวาห์？！”

นายเมฆหยุดลง มุมปากยกขึ้นมาเล็กน้อย พูดกับคนในสาย：“บังเอิญจัง เดี๋ยวให้ดูผู้หญิงคนนั้นที่ฉันเคยพูดถึง”

พูดไป ก็หันกลับ เดินไปที่จุดคนมุงกัน

วันวิวาห์ไม่ได้พูดอะไรสักคำ

พอทุกคนด่าเสร็จ เธอก็มองไปรอบๆฝูงชน สุดท้ายสายตาก็ล็อกไปที่เลนส์กล้องถ่ายทอดสด ยิ้มอย่างเปิดเผย

“ดูเหมือนความนิยมของฉันจะยังสูง ขอบคุณทุกคนที่สนับสนุน ที่ทุกคนอยากรู้ ที่จริงฉันไม่อยากพูดมากนัก เพราะถึงพูดไป ทุกคนก็ไม่เชื่อแน่ ลอกหรือไม่ลอกนั้น มันไม่สำคัญแล้ว ฉันเอาใบปริญญาหรือเรียนจบได้อย่างราบรื่นหรือไม่ก็ไม่สำคัญ ของพวกนั้นสำหรับฉันแล้ว ก็แค่ความงามที่ประดับด้วยความงาม ยังไง ฉันก็มีบริษัทของฉัน แต่……”