บทที่ 0002

[ท่านแม่โปรดวางใจเถิด เดิมข้าควรจะถือกำเนิดนานแล้ว แต่เพราะแม่นมทำคลอดนั้นพยายามจะดันตัวข้าเข้าไปข้างในอยู่ตลอด ข้าจึงยังไม่ได้เกิดเสียที]

[แต่ตอนนี้แม่นมคนนั้นถูกจับไปแล้ว ไม่มีคนชั่วมาขัดขวาง ข้าคงจะได้เกิดซักที!]

ในสมองของพระสนมเฉินได้ยินเสียงพูดอ้อแอ้อย่างมีความสุข ก็ถอนหายใจยาว พร้อมกล่าวกับจิ่นซินว่า “ไม่เป็นไร ลูกใกล้จะคลอดออกมาแล้ว เจ้ารีบไปเตรียมผ้าห่อตัว แล้วมาช่วยทำคลอดก็พอ”

ลู่ซิงหว่านส่งกระแสจิตไปด้านนอก พบว่าจิ่นซินได้เตรียมการพร้อมแล้ว จึงตะโกนในใจด้วยความยินดี [ท่านแม่ เตรียมตัวอีกประเดี๋ยว เราใกล้จะได้พบกันแล้ว]

......

ในเวลาเดียวกันนี้ ที่ท้องพระโรง ฮ่องเต้ต้าฉู่กำลังรับฟังรายงานจากขุนนางเกี่ยวกับเหตุการณ์ภัยแล้ง สีหน้าเคร่งเครียดยิ่งนัก

แคว้นต้าฉู่ไม่มีฝนตกมาเกือบปีแล้ว ทุกหนแห่งล้วนแต่แห้งผากไปหมด

ต่อให้เป็นดินแดนทางใต้ที่ได้ชื่อว่าล่ำซำ พืชผลทางการเกษตรก็เผชิญกับภาวะน่าเศร้าที่ไร้ผลเก็บเกี่ยว

ถ้ายังไม่มีฝนตกอีก คาดว่าปีหน้าแคว้นต้าฉู่ คงต้องเผชิญกับความอดอยากหิวโหยที่น่ากลัวยิ่ง

แต่สวรรค์จะประทานฝนหรือไม่ ก็ใช่ว่าฮ่องเต้อย่างเขาจะกำหนดได้นี่นา

ฮ่องเต้ต้าฉู่จึงได้แต่โบกมือให้เหล่าขุนนางออกไปก่อนอย่างจนปัญญา

ส่วนตัวเองนั่งซึมเซาอยู่นาน จากนั้นเดินไปยังวังหลัง

จิ่นอวี้รออยู่นานเมื่อเห็นฮ่องเต้มา จึงรีบคุกเข่าถวายรายงาน “ฝ่าบาทเพคะ เมื่อเช้าพระสนมเฉินเฟยไม่ทันระวังหกล้มเข้า และมีเลือด ตอนนี้ใกล้จะคลอดแล้วเพคะ!”

ได้ยินจิ่นอวี้พูดดังนี้ ฮ่องเต้ต้าฉู่ก็ตึงเครียดขึ้นมาทันที “อะไรกัน? พวกเจ้าดูแลยังไงกัน ทำไมปล่อยให้พระสนมหกล้มได้?”

จิ่นอวี้ก้มหน้าไม่กล้าพูดจาใด ๆ ทั้งสิ้น

“ยังไม่รีบไปอีก!”

ฮ่องเต้ต้าฉู่เห็นสีหน้านาง มีหรือจะไม่รู้ว่าเบื้องหลังยังมีความนัยแอบแฝงอยู่ เพียงแต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาจะมาเอาเรื่อง

บัดนี้แคว้นต้าฉู่เกิดภัยแล้งทุกหนแห่ง ผู้คนต่างอยู่อย่างยากลำบาก ส่วนฟ่านอ๋องนั้นก็มีแต่คิดจะก่อกบฏ ดังนั้น ความสำคัญของฐานันดรติ้งกั๋วโหวนั้นมีมากเพียงใด ไม่ต้องบอกก็รู้ ๆ กัน

หากว่าเวลานี้ เฉินเฟยเกิดเป็นอะไรขึ้นมา ติ้งกั๋วโหวจะยังมีแก่ใจห่วงใยบ้านเมืองที่ไหนอีก?

ขณะที่ฮ่องเต้ต้าฉู่กำลังเร่งรีบไปตำหนักชิงอวิ๋นอันเป็นที่ประทับของพระสนมเฉินเฟยอยู่นั้น

เบื้องหน้ากลับเห็นภาพ ๆ หนึ่ง จนต้องเบิกตาโพลงอย่างไม่อยากจะเชื่อในสายตาตนเอง

ภาพเบื้องหน้านั้น เหนือตำหนักชิงอวิ๋นขึ้นไป จู่ ๆ ก็มีรัศมีเรืองรองจากฟากฟ้าสาดส่องลงมายังตัวตำหนัก

และท่ามกลางรัศมีนั้น ยังมีดอกบัวพุทธบูชาดอกหนึ่งเปล่งประกายระยิบระยับงามตาค่อย ๆ ลอยลงมาจงถึงด้านในของตำหนักชิงอวิ๋น จากนั้นหายไปพริบตา

ทว่าภาพที่น่าอัศจรรย์ยิ่งเช่นนี้นั้น แต่เหล่าข้าราชบริพารกลับดูเหมือนไม่ได้เห็นสิ่งใดเลย

ฮ่องเต้ต้าฉู่พยายามอดกลั้นความตื้นตันในใจ พลางหันไปมองมหาขันทีเมิ่งฉวนเต๋อซึ่งมีสีหน้าเรียบเฉยที่อยู่ด้านข้าง “เจ้าเห็นอะไรหรือไม่”

“กระหม่อมโง่เขลา ไม่ทราบว่าฝ่าบาททรงหมายถึงสิ่งใดหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

เมิ่งฉวนเต๋อตกตะลึง ใจตุ๊ม ๆ ต่อม ๆ ฝ่าบาททรงเห็นอะไรเข้างั้นหรือ?

มีอะไรที่เขาควรเห็น แต่มองข้ามไปหรือไงกัน?

“ไปกันเถอะ!”

ฮ่องเต้ต้าฉู่สีหน้าไม่สบอารมณ์ แต่ในใจกลับตื้นตันยิ่งนัก

นั่นก็แสดงว่า รัศมีเรืองรองและดอกบัวพุทธบูชานั้น มีเพียงตนผู้เดียวเท่านั้นที่เห็น?

แต่ก็อย่างว่า ตนเป็นถึงโอรสแห่งสวรรค์ สิ่งปาฏิหาริย์แบบนั้นย่อมไม่อาจมองเห็นด้วยตาเปล่าของมนุษย์ธรรมดา

วันนี้เฉินเฟยมีกำหนดคลอด และรัศมีเรืองรองก็ปรากฏขึ้น

มิเป็นการบ่งบอกว่า ทารกที่อยู่ในครรภ์ของนาง เป็นดอกบัวพุทธบูชามาจุติหรอกหรือ?

เมื่อนึกถึงตรงนี้ ฮ่องเต้ต้าฉู่ก็ยิ่งเร่งฝีเท้าตรงไปยังตำหนักชิงอวิ๋นอย่างรวดเร็ว

“คลอดแล้ว! พระสนมคลอดแล้ว! เป็นองค์หญิงน้อยเพคะ!”

เพิ่งย่างเข้าตำหนักชิงอวิ๋น ก็ได้ยินเสียงทารกแรกเกิดร้องขึ้นอย่างกังวาน

และถัดจากเสียงร้องของทารก ก็เป็นเสียงฟ้าร้องคำราม จากนั้นฝนเทกระหน่ำลงมา

“นี่มัน...”

“สวรรค์คุ้มครองประเทศต้าฉู่เราแล้ว!”