บทที่ 0003

หืม?

ขณะที่พบว่าเสียงดังกล่าวนี้ดังขึ้นในสมองของตน ฮ่องเต้ต้าฉู่ก็ตกตะลึงพร้อมเลิกคิ้วเล็กน้อย

[ว้าว! ไอ้ท่ายักคิ้วนี่ ช่างดูเท่ห์ยิ่งนัก อะไรคือความเท่ห์เหลือใจ ก็คือประมาณนี้แหละ! สมแล้วที่เป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่ทรงเสน่ห์ในนิทานเรื่องนี้!]

[เพียงแต่ไม่รู้ว่า ฮ่องเต้แบบนี้ จะหลงลูกสาวตัวเองจนเป็นทาสลูกสาวหรือเปล่า?]

นิทาน?

ทาสลูกสาว?

ฮ่องเต้ต้าฉู่มีสีหน้านิ่งเฉย ก้มหน้าลงไปดูทารกในอ้อมแขน

ดังนั้น เสียงที่อยู่ในสมองนี้ ก็คือเสียงของลูกสาวเขาหรือ?

ฮ่องเต้ต้าฉู่เหลียวมองพระสนมเฉินเฟย เห็นนางมีสีหน้าปกติ ไม่มีอาการอื่นใด ก็แสดงว่าเสียงพูดในใจขององค์หญิงน้อยมีเพียงเขาคนเดียวที่ได้ยิน

ว่าแล้วเชียว การที่ตนสามารถเจอสิ่งอัศจรรย์ที่เกิดขึ้นพวกนี้ได้ คงเพราะตนเป็นโอรสแห่งสวรรค์แน่นอน

จากนั้นจึงได้เบิ่งตาพิจารณามองดูทารกน้อยที่ยกสองมือขึ้น ยังพยายามที่จะสัมผัสใบหน้าของตนอย่างไม่ยอมแพ้

ฮ่องเต้ต้าฉู่เหยียดริมฝีปากยิ้มเล็กน้อย พลางยกตัวนางขึ้นสูง และปล่อยให้นางสัมผัสใบหน้าตนตามอำเภอใจ

ไม่ผิดจากที่คิด ใบหน้ากลมแป้นเล็ก ๆ เหยียดปาก พร้อมผุดรอยยิ้มที่ไร้ฟันออกมา

[อุ๊ยตาย! ลูบได้แล้ว! ลูบได้แล้วจริง ๆ ด้วย! ในแคว้นต้าฉู่นี้ คนที่สามารถลูบหน้าเสด็จพ่อของเราแบบนี้ได้ ก็คงมีแต่เราคนเดียวล่ะมั้ง!]

[ยิ่งหน้าตาของเสด็จพ่อด้วยแล้ว ช่างสมกับเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่นักประพันธ์บรรยายซะยืดยาวจริง ๆ เลย ไม่ว่าจะเป็นหน้าตา บุคลิก ไหนจะรูปร่างอันผึ่งผาย ล้วนแต่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติทั้งนั้น!]

[มิน่าวังหลังถึงมีผู้หญิงหลายคนชิงดีชิงเด่นเพื่อจะเอาใจเขา จนแม้แต่เรา ยังเกือบตกเป็นเหยื่อการแก่งแย่งของพวกนางเลย!]

[ว่าแต่ว่า คนที่ติดสินบนแม่นมทำคลอดเพื่อจะให้เราตายในท้อง ก็คือสนมโหรวกุ้ยเหรินที่เพิ่งได้ถวายตัวให้เสด็จพ่อไม่นานมานี้นี่นา]

[ใครเลยจะไปนึกว่าสนมโหรวกุ้ยเหรินอายุเพียงสิบกว่าปี จะมีน้ำมือเหี้ยมโหดถึงปานนี้ ขนาดเด็กทารกที่ไร้เดียงสา ยังเข่นฆ่าได้ลงคอ!]

พระสนมเฉินเฟยที่แอบฟังเสียงพูดในใจของลู่ซิงหว่าน เดิมทียังอกสั่นขวัญที่ได้ยินนางกล่าวชมหน้าตาของฮ่องเต้ต้าฉู่อย่างเปิดเผย

ในขณะที่รู้สึกโล่งอก ที่มีนางเพียงผู้เดียวที่ได้ยินเสียงนี้ มิฉะนั้นความผิดฐานพูดเท็จต่อเบื้องสูงคงหนีไม่พ้นอย่างแน่นอน

แต่ทันใดนั้น เมื่อได้ยินประโยคสุดท้ายของนาง สีหน้าของพระสนมก็เปลี่ยนไป ที่แท้คนที่ติดสินบนแม่นมหลี่ก็คือสนมโหรวกุ้ยเหรินนั่นเอง

แถมสนมโหรวกุ้ยเหรินผู้นี้ได้เข้าวังมาก็ด้วยเส้นสายตระกูลซ่งของนาง

ปกติพบเจอกันทุกครั้ง ยังเรียกพี่เรียกน้องอย่างสนิทสนม ที่ไหนได้ คนที่คิดปองร้ายนางกับลูก ก็คือนังแพศยาคนนี้นี่เอง

พระสนมเฉินเฟยรู้สึกโกรธยิ่งนัก แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปากบอกเรื่องแม่นมหลี่ให้ฮ่องเต้ได้รับรู้

ก็ได้ยินฮ่องเต้ต้าฉู่พูดขึ้นมาก่อนว่า “เฉินเฟย เมื่อครู่ตอนเข้าตำหนักมา เห็นข้างนอกจับแม่นมไว้คนหนึ่ง มีเรื่องอะไรกันเหรอ?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ไม่รอให้พระสนมเฉินเฟยได้เอ่ยปาก จิ่นซินก็รีบคุกเข่าลงพื้นเสียงดัง ร่ำไห้พูดตอบฮ่องเต้

“ขอฝ่าบาททรงให้ความเป็นธรรมแก่พระสนมด้วยเพคะ หากไม่เพราะพระสนมดวงแข็ง ป่านนี้คงถูกแม่นมหลี่ปองร้ายจนเสียชีวิต พร้อมกับองค์หญิงเก้าไปแล้วเพคะ”

[ใช่ ๆ ถ้าไม่เพราะในครรภ์ของท่านแม่มีเซียนอย่างข้ามาเกิด ป่านนี้คงถูกแม่นมอะไรนั่นเล่นงานจนตายไปแล้ว]

[ถึงตอนนั้น ท่านแม่ก็มีแต่จะตรอมใจจนไปโดดบ่อน้ำตาย มีจุดจบอย่างน่าอนาถ!]

ฮ่องเต้ต้าฉู่จับใจความคำพูดของลู่ซิงหว่านได้เพียงว่า “เซียนอย่างข้า” ได้ก็ใจเต้นไม่เป็นส่ำ

เห็นไหมล่ะ องค์หญิงเก้าของเขา ก็คือเซียนบนสวรรค์มาจุติจริง ๆ ด้วย

พระสนมเฉินเฟยก็เช่นกัน แทบไม่อาจหักห้ามความตื่นเต้นดีใจได้ ลูกสาวของนางคือเซียนมาจุติ ช่างวิเศษเหลือเกิน!

เคราะห์ยังดี!

ที่ลูกรักเป็นเซียนมาจุติ มิฉะนั้นนางคงเป็นอย่างที่ลูกพูด

ลูกสาวถูกแม่นมหลี่ปองร้ายจนตาย นางก็ตรอมใจจนคิดสั้น

ทั้งคู่ล้วนเป็นผู้มีเหลี่ยมคูในใจ จึงต่างระงับความรู้สึกของตนไว้ เพื่อจะฟังว่าลู่ซิงหว่านจะพูดอะไรออกมาอีก

เห็นเพียงนางอ้าปากอย่างเกียจคร้าน จากนั้นก็หาวออกมา พร้อมกับนอนหลับสนิทไป