บทที่ 0004

ฮ่องเต้ต้าฉู่มองดูลู่ซิงหว่านที่ชูกำปั้นน้อยสองข้าง

ใบหน้ากลมปุ๊กพร้อมกับผิวเนียนใส แต่เพราะดูดนมเร็วเกินไปจึงมีอาการสะอึกเล็กน้อย ท่วงท่าน่ารักจนใครเห็นก็หัวใจแทบละลาย

ทั้ง ๆ ที่เขามีลูกตั้งสิบกว่าคนแล้ว แต่ยังรู้สึกราวกับเพิ่งเป็นพ่อคนครั้งแรก สายตาจ้องมองลู่ซิงหว่านอย่างหลงใหล ประหนึ่งนอกจากนางแล้ว สิ่งอื่นใดในโลกก็ล้วนไม่อยู่ในสายตาอีก

โหรวกุ้ยเหรินคุกเข่าลงที่พื้น จับตาทุกอิริยาบถของฮ่องเต้ต้าฉู่ แววตาเต็มไปด้วยความริษยาและโกรธแค้น

เมิ่งฉวนเต๋อซึ่งสั่งให้ปิดปากโหรวกุ้ยเหรินเสีย เพราะเกรงว่าจะรบกวนลู่ซิงหว่านอีก มองเห็นแววตาของนางเข้า รู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก รีบเตือนฮ่องเต้อย่างระมัดระวัง “ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ โหรวกุ้ยเหรินผู้นี้...”

ฮ่องเต้ต้าฉู่หันหน้ามา แววตาอ่อนโยนพลันเปลี่ยนเป็นเย็นชา “ลากตัวผู้หญิงคนนี้ออกไปแล้วโบยให้ตายซะ ส่วนตระกูลเดิมของนางให้ปลดเป็นไพร่ เนรเทศไปอยู่หอหนิงกู่!”

“ฮือ ๆ ๆ...”

สนมโหรวกุ้ยเหรินเบิกตาโพลงคล้ายไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน และถูกลากตัวออกไปในสภาพที่ปิดปากสนิทแบบนั้น

[ว้าว! เสด็จพ่อทรงเท่ห์มากเลย!]

[แต่ว่า ในนิทานไม่ได้เขียนแบบนี้นี่นา โหรวกุ้ยเหรินไม่ได้ถูกโบยจนเสียชีวิต ตอนหลังยังได้เป็นถึงพระสนมโหรวกุ้ยเฟย ปัญหามันเกิดจากตรงไหนนะ ทำไมถึงแตกต่างขนาดนี้?]

ลู่ซิงหว่านกินนมจนอิ่มหนำแล้ว พลางหรี่ตาเล็กน้อย พร้อมกับใช้ความคิดอย่างหนัก

พระสนมเฉินเฟยมองดูท่าทางครุ่นคิดของเจ้าตัวน้อยด้วยความเอ็นดู พยายามไม่ฟังคำพูดวุ่นวายในใจของนางอีก

พลางหันหน้ามาพูดกับฮ่องเต้ “ฝ่าบาทเพคะ องค์หญิงเก้ายังไม่ได้ตั้งชื่อเลย ไม่ทราบฝ่าบาททรงคิดไว้หรือยังเพคะ?”

[ตั้งชื่อ?]

ได้ยินพระสนมกล่าวเช่นนี้ ลู่ซิงหว่านก็ได้ระงับความคิดที่ฟุ้งซ่าน พร้อมกับพูดในใจ

[บังเอิญว่าแซ่ประจำแคว้นต้าฉู่ก็คือลู่เหมือนกัน ถ้าชาตินี้เราได้ใช้ชื่อลู่ซิงหว่านต่อไปก็คงดีไม่น้อย]

ฮ่องเต้ต้าฉู่ได้ยินเสียงพูดของนาง พลางชะงักเล็กน้อยพร้อมกับรับสั่งต่อ “ชื่อของเหล่าองค์หญิงต่างมีอักษรซิงนำหน้า งั้นให้นางชื่อซิงหว่านก็แล้วกัน!”

ทันทีที่ได้ยิน พระสนมเฉินเฟยซึ่งกำลังคิดอยู่ว่าจะให้ลู่ซิงหว่านสมหวังได้อย่างไร ก็เกือบจะร้องอุทานออกมา

ทำไมจึงได้บังเอิญเช่นนี้ หรือว่า ฝ่าบาทก็ได้ยินเสียงพูดในใจของลูกเหมือนกัน?

แต่ว่า ดูสีหน้าของฮ่องเต้ก็ไม่มีอะไรผิดปกติ ตนคงคิดมากไปเองกระมัง

“ฝ่าบาททรงตั้งชื่อให้ลูก ย่อมต้องดีอยู่แล้วเพคะ”

[อี๋ ลู่ซิงหว่าน ชาตินี้เรายังชื่อลู่ซิงหว่านเหมือนเดิม ช่างวิเศษจังเลย!]

[เสด็จพ่อช่างรู้ใจเราจริง ๆ!]

[เฮ้อ! น่าเสียดาย เสด็จพ่อที่ใจดีแบบนี้ แต่อยู่ได้อีกเพียงไม่กี่ปีเท่านั้น!]

“ปัง!”

ทันทีที่ได้ยินคำพูดของลู่ซิงหว่าน ฮ่องเต้ต้าฉู่ซึ่งเตรียมจะรับถ้วยน้ำชาจากเมิ่งฉวนเต๋อ ก็เกิดอาการมือสั่น จนถ้วยตกลงพื้น

“ข้าน้อยสมควรตายพ่ะย่ะค่ะ!”

“ฝ่าบาททรงโปรดให้อภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”

เมิ่งฉวนเต๋อสีหน้าแปรเปลี่ยน แม้ว่าจะเป็นเพราะฮ่องเต้ไม่ได้รับถ้วยไว้เอง แต่ใครใช้ให้เขาเกิดมาเป็นบ่าวกันล่ะ?

“ออกไปเถิด!”

ฮ่องเต้ในยามนี้หมดอารมณ์จะสนใจเขาอีก เพราะมัวครุ่นคิดอยู่กับคำพูดของลู่ซิงหว่าน

อะไรคืออยู่ได้อีกไม่กี่ปี?

แปลว่าอีกไม่กี่ปีเขาต้องตายกระนั้นหรือ?

เพราะอะไร?

ฮ่องเต้ต้าฉู่ครุ่นคิดไปมา พระสนมเฉินเฟยที่อยู่ด้านข้างก็ร้อนใจเช่นกัน

แม้นางจะเข้าวังมาหลายปี แต่ก็ยังไม่มีทายาท เคยตั้งครรภ์หลายครั้งก็ล้วนแต่แท้งหมด

ลู่ซิงหว่านเป็นลูกคนแรกที่ได้มาอย่างยากเย็น

หากฮ่องเต้อยู่ได้อีกไม่กี่ปีจริง งั้นชะตาของนาง ก็คงจะไม่ดีตามด้วย