บทที่ 0005

“ฝ่าบาท ฟ้าประทานหยาดฝน สายรุ้งเรืองรอง นี่คือประกาศิตจากสวรรค์ ว่าการถือกำเนิดขององค์หญิงเก้า คือวาสนาของแคว้นต้าฉู่เรานะพ่ะย่ะค่ะ!”

เมิ่งฉวนเต๋อมองดูปรากฏการณ์เบื้องหน้าด้วยความตกตะลึง พร้อมเอ่ยปากทูล

มหาขันทีผู้ชาญฉลาด ไม่รู้ว่าจะพูดจริงหรือไม่ แต่ความรักที่ฮ่องเต้ต้าฉู่มีแต่ลู่ซิงหว่าน เป็นสิ่งที่เขาเห็นกับตาอยู่ ในยามนี้ พูดแต่เรื่องน่าฟัง ย่อมจะถูกใจคนฟังมากกว่า

“ฮ่าๆๆ ถูกต้อง การเกิดมาของหวานหว่าน คือความเมตตาที่สวรรค์มีต่อข้าจริง ๆ!”

ฮ่องเต้ต้าฉู่ย่อมเห็นด้วยกับคำพูดของเมิ่งฉวนเต๋ออยู่แล้ว ด้วยดีใจเป็นอย่างมาก พร้อมเอ่ยปากต่อ “สั่งการลงไป คนในตำหนักชิงอวิ๋นทุกคน แจกรางวัลตอบแทนอย่างงามให้หมดทุกคน!”

“ขอบพระทัยฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ!”

ความอารมณ์ดีของฮ่องเต้ต้าฉู่ ยังคงมีต่อเนื่องจนไปถึงหน้าห้องทรงอักษรเท่านั้น

แต่แล้วความปลาบปลื้มยินดีที่หวานหว่านนำมาให้เขาก็แทบจะหายไปทันที เมื่อมองเห็นร่างที่ยืนอยู่ในห้องทรงอักษร

“ถวายบังคมเสด็จพี่พ่ะย่ะค่ะ!”

หรงอ๋องคุกเข่าลงพื้นพร้อมคำนับฮ่องเต้ตามธรรมเนียม

“ลุกขึ้นเถิด!” ฮ่องเต้ต้าฉู่สีหน้าไม่สู้ดีนัก พร้องเดินเข้าห้องทรงอักษร ตรัสถามหรงอ๋องที่ตามหลังเข้ามา “น้องพี่มาวันนี้ มีธุระอะไรหรือ?”

“เสด็จพี่ ที่กระหม่อมมานี่ เพราะเรื่องที่เรายังขาดหัวหน้ากองลาดตระเวนอยู่พ่ะย่ะค่ะ”

หรงอ๋องไม่ทันสังเกตความเย็นชาในสายตาฮ่องเต้ต้าฉู่ จึงได้ทูลเปิดเผยไปตามปกติ

“อ๋อ? น้องพี่คิดว่ามีผู้ที่เหมาะกับตำแหน่งหรือไม่?”

ฮ่องเต้ต้าฉู่แอบยิ้มหยันในใจ พร้อมเอ่ยปากถาม

“กระหม่อมเห็นว่า จั่วจุ้นอวี่นับเป็นคนที่เหมาะสมมากพ่ะย่ะค่ะ”

หรงอ๋องไม่คิดระแวงเป็นอื่น จึงได้พูดความคิดของตนออกมาตามตรง

ได้ยินดังนี้ ฮ่องเต้ต้าฉู่ก็ยิ่งรู้สึกหดหู่ใจมากขึ้น

จั่วจุ้นอวี่ผู้นี้มิใช่ใครอื่น หากแต่เป็นคนของจวนหรงอ๋องโดยตรง

ตำแหน่งหัวหน้ากองลาดตระเวนสำคัญเพียงไหน นั่นคือดูแลความปลอดภัยของวังหลวงทั้งหมด

หรงอ๋องคิดเอาตำแหน่งนี้มอบให้แก่คนของตน จุดประสงค์ไม่ต้องบอกก็คงรู้

หากเป็นก่อนหน้านี้ ด้วยความรักและเชื่อมั่นที่ฮ่องเต้มีต่อหรงอ๋อง เพียงแค่ตำแหน่งหัวหน้ากองลาดตระเวนเล็ก ๆ ฮ่องเต้ต้าฉู่คงไม่คิดอะไรมาก มีแต่เห็นชอบโดยพลันมากกว่า

แต่บัดนี้ เพิ่งรู้จากปากของหวานหว่านมา เกี่ยวกับทิศทางอนาคตของเขา ฮ่องเต้ก็ย่อมไม่คิดเช่นนั้นอีก

เมื่อนึกถึงหวานหว่าน ฮ่องเต้ต้าฉู่ก็อดยิ้มไม่ได้ นางช่างเป็นเซียนที่สวรรค์ประทานมาให้ตน เพื่อคุ้มครองรากฐานของแคว้นต้าฉู่ไว้โดยแท้

หวานหว่าน [เสด็จพ่อคิดมากไปแล้ว ใจจริงข้าก็ไม่อยากมาหรอก]

หรงอ๋องเห็นท่าทีของฮ่องเต้ต้าฉู่ ในใจก็อดนึกขำไม่ได้ เสด็จพี่ของตนองค์นี้ ดูเผินๆ คล้ายกับฉลาดหลักแหลม แต่แท้จริงโง่เขลายิ่ง เสด็จพ่อ คอยดูไปเถอะ ท่านมอบบัลลังก์ให้เสด็จพี่แล้วจะมีประโยชน์อะไร แผ่นดินนี้ช้าเร็วก็ต้องเป็นของข้าอยู่ดี

แต่ทว่า...

“ในเมื่อน้องพี่กล่าวเช่นนี้ งั้นตำแหน่งหัวหน้ากองลาดตระเวน ก็ให้จั่วจุ้นอวี่รับแทนชั่วคราวก่อนละกัน!”

ได้ยินดังนี้ หรงอ๋องก็รู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก “เสด็จพี่ปราดเปรื่องยิ่งนักพ่ะย่ะค่ะ!”

หลังจากบรรลุเป้าหมาย หรงอ๋องก็ไม่คิดอยู่นานอีก พูดยกยอฮ่องเต้ไม่กี่คำ จากนั้นก็ขออำลา

มองดูแผ่นหลังของน้องชายที่ออกไปอย่างดีใจ ฮ่องเต้ต้าฉู่หรี่ตาอย่างเย็นชา

“อิ่งอี!”

“พ่ะย่ะค่ะ!” มีเงาหนึ่งคล้ายดั่งภูตผี ปรากฏขึ้นที่ห้องทรงอักษร

“เจ้าไปสืบดูความเคลื่อนไหวระยะนี้ของหรงอ๋อง ดูว่าเขาไปที่ไหนบ้าง ติดต่อกับใครที่น่าสงสัยหรือเปล่า”

“พ่ะย่ะค่ะ!”