บทที่ 0006

หลายวันต่อมา หลังจากฮ่องเต้ต้าฉู่ “เลียบๆ เคียงๆ” ถามความเห็นลู่สิงหว่านอยู่หลายครั้ง ในที่สุดก็ตัดสินใจแต่งตั้งบรรดาศักดิ์ให้นางในนามว่า “หย่งอัน”

“เมิ่งฉวนเต๋อ ประกาศไปยังวังหลังทั้งหกตำหนัก องค์หญิงเก้ามีชื่อบรรดาศักดิ์ว่า “หย่งอัน” ครบเดือนเมื่อไหร่จะมีพิธีแต่งตั้งอย่างเป็นทางการ” ในเมื่อทรงแต่งตั้งบรรดาศักดิ์ให้แก่ลู่สิงหว่านแล้ว ก่อนอื่นก็คือประกาศให้ทุกคนได้รู้กันทั่ว

[ว้าว เสด็จพ่อช่างรักลูกเหลือเกิน เป็นลูกสาวของเสด็จพ่อช่างมีความสุขนัก]

พระสนมเฉินเฟยได้ยินความในใจของบุตรสาวเช่นนี้ จึงได้ลูบใบหน้าน้อย ๆ ของนางอย่างมีความสุข และเห็นฮ่องเต้ก็มองดูลู่สิงหว่านด้วยรอยยิ้มเช่นกัน

พระสนมเฉินเฟยรู้สึกแปลกใจยิ่ง เป็นความประหลาดใจเหลือจะกล่าว หมู่นี้ฮ่องเต้ชักจะมีรอยยิ้มมากไปเสียแล้ว ฮ่องเต้ที่สีหน้าเย็นชาในอดีตหายไปไหน?

นางหันไปมองดูหวานหว่านที่อยู่ในเปล หรือจะเป็นเพราะลูกคนนี้?

ทันทีที่มีราชโองการออกไป วังหลังก็เริ่มมีคนนั่งไม่ติดแล้ว

รุ่งขึ้นวันที่สอง ได้ยินว่าฮ่องเต้เลิกประตูได้เสด็จไปตำหนักชิงอวิ๋นอีก พระสนมเต๋อเฟยก็รู้สึกโกรธยิ่งนัก นับแต่ลู่สิงหว่านเกิดมา นางไม่ได้เจอหน้าฝ่าบาทเกือบครึ่งเดือนเข้าให้แล้ว ต่อให้ไปดักรอที่นอกห้องทรงอักษร ก็ถูกเมิ่งฉวนเต๋อขับไล่ไปอีก

เมื่อนึกถึงตรงนี้ นางจังสั่งสาวใช้ที่อยู่ข้างกาย “ไปเชิญองค์ชายสาม องค์ชายห้าและองค์หญิงหกมาที่นี่”

ถูกต้อง พระสนมเต๋อเฟยมีลูกทั้งสิ้นสามคน

เหตุที่นางเป็นคนโปรดของฮ่องเต้ นอกจากเพราะเป็นบุตรสาวของเสนาบดีชุยแล้ว ยังเป็นเพราะว่า...นางคลอดลูกเก่ง

ฮ่องเต้ต้าฉู่มีลูกชายเพียงแค่ห้าคน ซึ่งนางคนเดียวก็ให้กำเนิดแล้วสอง

องค์หญิงหกอยู่ใกล้กว่า ย่อมจะมาถึงเร็วกว่าใคร “เสด็จแม่ให้ลูกมาพบด่วน มีเรื่องอะไรหรือเพคะ ลูกกำลังฝึกทำว่าวกระดาษอยู่เลย!”

พระสนมเต๋อเฟยเห็นลูกสาวมาแล้วก็ลูบศีรษะนางเบา ๆ พลางกล่าวด้วยความเอ็นดู “วัน ๆ เจ้าก็ห่วงแต่เล่น คิดดูสิตั้งแต่หย่งอันเกิดมา เสด็จพ่อเจ้าเคยมาเยี่ยมเจ้าสักครั้งหรือเปล่า?”

“ท่านแม่ นั่นเป็นเพียงทารกเท่านั้น” องค์หญิงหกไม่ยอมแพ้

“น้องหกพูดเช่นนี้ก็ไม่ถูก” องค์ชายสามซึ่งบัดนี้มีอายุสิบแปดปี เข้ามาห้องด้านใน หลังจากถวายบังคมแล้วจึงได้กล่าวต่อ “น้องหญิงเก้าผู้นั้นเพิ่งเกิดมาก็ได้รับการแต่งตั้งจากเสด็จพ่อ วันหน้ามิยิ่งแล้วกันใหญ่หรอกหรือ?”

กล่าวจบก็หันไปมององค์ชายห้าที่อยู่ด้านข้าง “แล้วน้องห้าเห็นว่ายังไงล่ะ?”

ปกติองค์ชายห้ามักตกเป็นเบี้ยล่างองค์ชายสามกับองค์หญิงหกอยู่เสมอ จึงกลายเป็นคนมีนิสัยกล้า ๆ กลัว ๆ และได้กล่าวตอบ “วันที่หย่งอันเกิดมา ฟ้าก็ประทานฝน เห็นทีว่าคงจะเป็นลางดี...”

“พอที” พระสนมเต๋อเฟยห้ามไม่ให้เขาพูดต่อ เพราะบุตรชายคนเล็กผู้นี้ ปกติมักไม่ค่อยมีหัวคิด จนวันนี้ยังไปเข้าข้างคนนอกอีก “งั้นพวกเจ้าก็ตามข้าไปเยี่ยมนังเด็ก...หย่งอันเถอะ”

เกือบได้หลุดปากคำว่า “นังเด็กกาลกิณี” ออกไปเสียแล้ว

กล่าวจนก็ยืนตัวตรงขึ้น สั่งสาวใช้ให้ดูแลเครื่องแต่งกายให้เรียบร้อย จากนั้นก็เชิดหน้าเดินออกไป

องค์ชายสามที่อยู่ด้านหลังมองหน้าองค์ชายห้าพร้อมกับหัวเราะ รีบตามพระสนมเต๋อเฟยออกไปทันที

ที่ตำหนักชิงอวิ๋น

ฮ่องเต้ต้าฉู่เสด็จมาตำหนักชิงอวิ๋นทุกวัน ก็เพื่อหวังให้หวานหว่านบอกเล่าความลับให้ฟังเยอะ ๆ คราวก่อนเพราะนางตักเตือน ตนจึงได้สังเกตเห็นความผิดปกติของหรงอ๋อง

เพียงแต่ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา หวานหว่านก็ไม่ยอมพูดอะไรอีก

แต่มีลูกน้อยน่ารักอยู่เป็นเพื่อนเช่นนี้ ก็ทำให้ฮ่องเต้คลายความเหนื่อยล้าไปได้มาก

“น้องหญิงเฉินเฟย” เสียงพระสนมเต๋อเฟยมาก่อนจะเห็นตัว “ข้ามาช้าไปแล้วล่ะ”

เมื่อมาถึงและเห็นฮ่องเต้ประทับอยู่ด้วย นางจึงเสแสร้งทำเป็นตกใจพร้อมคารวะ “ที่แท้ฝ่าบาทมาประทับอยู่นี่เองเพคะ มิน่าหลายวันนี้หม่อมฉันไปห้องทรงอักษรจึงไม่ได้พบฝ่าบาทเลย”

“ลำบากพี่หญิงเต๋อเฟยแล้ว” ในวังหลวง พระสนมเฉินเฟยเป็นคนอ่อนโยนที่สุด ไม่เคยแก่งแย่งชิงดีกับใคร