บทที่ 0007

ส่วนทางพระสนมเต๋อเฟยเมื่อกลับถึงตำหนักฉางชิว ก็ได้ขว้างปาเครื่องกระเบื้องไปหลายชิ้น จึงค่อยหายโกรธบ้าง

“พระสนมใยต้องโกรธเช่นนี้ด้วยล่ะเพคะ” สาวใช้คนสนิทไป๋จื่อทุบไหล่ให้นางพลาง พร้อมกับกล่าวปลอบใจ “คนที่ตำหนักชิงอวิ๋นให้เป็นที่โปรดปรานเพียงไหน นางก็มีลูกสาวแค่คนเดียว ส่วนพระสนมน่ะมีองค์ชายตั้งสองคนนะเพคะ นางจะมาเทียบได้ยังไง?”

พระสนมเต๋อเฟยได้ยินดังนี้แต่ไม่เห็นชอบด้วย “ดูจากความโปรดปรานที่ฝ่าบาทมีต่อนาง นางจะต้องกังลวไม่มีลูชายไปทำไมกัน? และตระกูลเดิมนางก็เป็นติ้งกั๋วโหวด้วย”

ไป๋เวยอยู่ด้านข้างรีบเดินมา “ติ้งกั๋วโหวเป็นเพียงขุนนางบู๊ แต่ตระกูลเดิมของพระสนมเป็นถึงเสนาบดี ทั้งยังเป็นที่ไว้วางพระทัยของฝ่าบาทอีกนะเพคะ”

“พวกเจ้าสองคนเอาใจข้าเก่งนัก” ภายใต้การปลอบโยนของสาวใช้ พระสนมเต๋อเฟยก็ค่อยหายขุ่นเคืองบ้าง

แต่พอนึกถึงเรื่องสนมโหรวกุ้ยเหรินเมื่อหลายวันก่อน นางก็รู้สึกไม่สบายใจอีก จึงให้ไป๋จื่อส่งข่าวถึงบิดา ว่าเลิกประชุมเมื่อไหร่ให้มาตำหนักฉางชิวสักครั้ง

ไต้เท้าชุยรับจดหมายจากไป๋จื่อ เลิกประชุมจึงรีบมาทันที

“ท่านพ่อ จัดการคนในครอบครัวของโหรวกุ้ยเหรินไปแล้วใช่ไหมเจ้าคะ?” พระสนมเต๋อเฟยสั่งให้บ่าวไพร่ถอยออกไป พร้อมกับถามเสียงเบา

“ระหว่างทางจัดการเรียบร้อยแล้ว เจ้าวางใจได้!” ใต้เท้าชุยมองดูเต๋อเฟย “เดิมคิดว่างานนี้คงต้องสำเร็จ ที่ไหนได้ยังผิดพลาดอีก”

“เคราะห์ดีที่ฝ่าบาทไม่ได้ไต่สวนละเอียด” พระสนมเต๋อเฟยยังคงไม่วางใจ

“พระสนมโปรดวางใจ หลังเกิดเรื่องข้าแทบไม่ได้ออกหน้า ถึงมีใครมาเปิดโปง ตระกูลชุยของเราก็ไม่เกี่ยวข้องด้วย”

“ท่านพ่อทำงานข้าวางใจเสมอเจ้าค่ะ” พระสนมเต๋อเฟยมองใต้เท้าชุยอย่างลังเล “เพียงแต่เราทำให้เด็กนั่นตายไม่ได้ เฉินเฟยคงจะเกิดความสงสัย”

“ถึงยังไงนางก็ได้ลูกสาว ไม่ต้องไปกังวลหรอก” ไต้เท้าชุยกลับไม่แยแส

“ไม่กังวลได้ยังไงเจ้าคะ ท่านพ่อไม่รู้อะไร กว่าครึ่งเดือนมานี้ ฝ่าบาทเสด็จไปตำหนักชิงอวิ๋นทุกวัน” พระสนมเต๋อเฟยยังคงไม่พอใจอยู่

ใต้เท้าชุยเห็นสีหน้าของนางก็ได้กล่าวอย่างเคร่งขรึม “พระสนมอย่าไปใส่ใจเรื่องไร้สาระเลย ตอนนี้ที่สำคัญคือช่วยให้องค์ชายสามได้ครองราชย์มากกว่า”

“นึกหรือว่าข้าไม่คิด บัดนี้ตำแหน่งฮองเฮายังว่างอยู่ แล้วเฉินเฟยก็เป็นน้าแท้ ๆ ของรัชทายาท ซึ่งมีความสนิทสนมกับนางมานาน ถ้าเขาได้ครองราชย์จริง ๆ...”

“งั้นเราก็กำจัดให้หมดซะ” ใต้เท้าชุยกล่าวเสียงเบา แววตาเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียม

พระสนมเต๋อเฟยเห็นบิดามีแผนอยู่ในใจ นางก็ไม่คิดเรื่องอื่น เพราะตอนนี้ก็มีแต่พระสนมเฉินเฟยที่เป็นศัตรูตัวฉกาจ

มีแต่กำจัดนางซะ ตนถึงจะได้ดำรงตำแหน่งฮองเฮาอย่างไร้เสี้ยนหนาม จากนั้นค่อยกำจัดรัชทายาทไปเสีย แล้วลูกชายของนางก็จะได้ครองราชย์อย่างชอบธรรม

ส่วนทางด้านตำหนักชิงอวิ๋นนั้น ได้มีการเตรียมความพร้อมเพื่อต้อนรับการมาเยือนของติ้งกั๋วโหว

เหตุเพราะพระสนมเฉินเฟยยังต้องอยู่ไฟ จึงได้แต่พบกันในห้องเท่านั้น

“ถวายบังคมพระสนมพ่ะย่ะค่ะ” ติ้งกั๋วโหวกับฮูหยินแสดงความเคารพอย่างนอบน้อม จากนั้นค่อยเดินเข้ามา จับมือพระสนมแล้วพิจารณาดู

“ได้ยินว่าวันคลอดเสี่ยงอันตรายนัก จิ่นซินให้คนไปส่งข่าวที่บ้าน” โหวฮูหยินเอ่ยถึงเรื่องนี้ทีไร น้ำตาเป็นต้องไหลทุกครั้ง

“ดีที่สุดท้ายก็ปลอดภัย เราจะเข้าวังก็ไม่สะดวก สองวันนี้พ่อเจ้าได้ทูลขออนุญาต เราจึงมาเยี่ยมเจ้าได้”

“แม่เคยบอกแล้วว่าไม่อยากให้เจ้าเข้าวัง พี่สาวเจ้าด่วนจากไปก็เพราะอยู่ในวังนี้...”

ไม่ทันรอให้นางกล่าวจบ ติ้งกั๋วโหวรีบชิงขัดจังหวะ “ฮูหยินระวังคำพูดหน่อย”

โหวฮูหยินเพิ่งนึกได้ว่าตนหลุดคำพูดที่ไม่สมควร จึงรีบปิดปากไม่กล้าพูดจาอีก แต่สีหน้ายังคงโศกเศร้า

“ท่านแม่โปรดวางใจเถิดเจ้าค่ะ” พระสนมเฉินเฟยดึงมือโหวฮูหยินมา พร้อมพูดปลอบใจนาง “ลูกจะระวังตัวให้มาก”

กล่าวจบก็มองไปทางลู่ซิงหว่านซึ่งกำลังหลับอุตุด้วยความรัก “ดีที่ได้ลูกคนนี้...”

แต่ก็นึกได้ว่าพูดเช่นนี้อาจจะไม่เหมาะนัก “ดีที่ลูกคนนี้น่ารักและเลี้ยงง่าย ทำให้ข้าไม่ต้องรับโทษจนเกินไป”

ติ้งกั๋วโหวและฮูหยินค่อยยื่นหน้าไปดูลู่ซิงหว่าน

ขณะที่ลู่ซิงหว่านตื่นมา ก็เห็นชายหญิงสองคนกำลังโผล่หน้ามาดูตนด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม พลันเห็นใบหน้าของหญิงวัยกลางคนดูละม้ายคล้ายคลึงกับท่านแม่ จึงรู้ว่านางคือท่านยายของตนแน่นอน จึงได้อ้าปากและส่งเสียงหัวเราะให้พวกเขา