บทที่ 0008

ครึ่งเดือนถัดมา งานเลี้ยงครบเดือนขององค์หญิงหย่งอันก็ถูกจัดขึ้น

เดิมทีฮ่องเต้ต้าฉู่คิดจัดเป็นงานใหญ่ แต่ถูกพระสนมเฉินเฟยห้ามไว้ เหตุเพราะตำแหน่งของติ้งกั๋วโหว บวกกับความสัมพันธ์ระหว่างตนกับรัชทายาท นางรู้สึกว่าฐานะล่อแหลม เป็นที่จับจ้องของทุกฝ่าย จึงอย่าให้เอิกเกริกจะดีกว่า

เดิมฮ่องเต้ก็ไม่ยินยอม แต่สุดท้ายก็พ่ายให้แก่ความยืนกรานของพระสนมเฉินเฟย จึงตัดสินใจไม่เชื้อเชิญเหล่าขุนนางทั้งหลาย แค่ปิดตำหนักฉลองก็เพียงพอ

วันนี้อากาศไม่สู้ดีนัก เดิมทีพระสนมเฉินเฟยคิดจะไปคนเดียว ที่ไหนได้ขณะออกจากตำหนัก หูก็ได้ยินเสียงบ่นอ้อแอ้ของเด็กน้อย

[วันนี้เป็นวันครบเดือนของเรา ซ้ำยังมีพิธีแต่งตั้งอีก ทำไมไม่พาเราไปด้วย ท่านแม่ไม่รักเราแล้วหรือ ฮือ ๆ ๆ...]

พระสนมเฉินเฟยได้ยินดังนี้ ก็หยุดชะงักที่หน้าประตู หันหน้ามามองลู่ซิงหว่าน พร้อมกับถอนหายใจ “พาหวานหว่านไปด้วยก็ได้มั้ง เพราะเป็นพิธีแต่งตั้งของนางเอง”

[เย้ ท่านแม่น่ารักที่สุดในโลกเลย!” ]

พระสนมเฉินเฟยยิ้มอย่างอ่อนใจ แต่ก็มีความสุขนัก

ในวันนี้ ลู่ซิงหว่านในฐานะเจ้าของงาน ย่อมได้รับของขวัญมากมายหลายชิ้น

ถึงคราวที่พระสนมเต๋อเฟยจะให้ของขวัญ ลู่ซิงหว่านดูแล้วดูอีก ไม่เห็นจะมีของชอบซักอย่างหนึ่ง

[หึ นี่น่ะหรือผู้เป็นใหญ่ในวังหลัง มีแต่พวกเครื่องหยกแกะสลัก แล้วนั่นอะไรอีก? เครื่องกระเบื้องถ้วยโถโอชาม? เครื่องประดับเสื้อคลุม? ไม่เห็นจะเหมาะกับเราซักอย่าง พระสนมเต๋อเฟยขี้เหนียวแบบนี้ คงเพราะเอาเงินไปให้ลูกชายติดสินบนเหล่าขุนนางมากกว่า]

[พระสนมหลานเฟย? เป็นแม่ขององค์ชายรองใช่ไหม? ให้โสมร้อยปีมาหนึ่งต้น ไม่เลว ๆ ให้ท่านแม่ไว้บำรุงร่างกาย ข้าชอบพระสนมหลานเฟย]

[พระสนมให้อะไรมาอีก? เป็นภาพเขียนหรือนี่ ก็ดี ๆ ได้ยินว่าภาพเขียนของแคว้นฉู่ขายได้ราคาดี]

[สนมเยว่กุ้ยเหรินล่ะ? ไม่เลว ๆ...]

ฮ่องเต้ต้าฉู่ได้ยินเสียงวิจารณ์ของลูกน้อย จนไม่รู้จะโกรธหรือขำดี สรุปคือนอกจากของขวัญของพระสนมเต๋อเฟยแล้ว อย่างอื่นนางล้วนชอบทั้งสิ้น แต่สิ่งที่เต๋อเฟยให้มา นั่นคือของล้ำค่าต่างหาก ถึงว่าเด็กก็คือเด็ก มักใช้อารมณ์เป็นที่ตั้งเสมอ

แต่ฮ่องเต้ก็จับคำพูดของลู่ซิงหว่านได้ประโยคหนึ่ง นั่นคือองค์ชายสามติดสินบนเหล่าขุนนาง

แสดงว่ายังมีหลายคนที่จ้องชิงบัลลังก์ของตนอยู่!

คงต้องให้อิ่งอีไปจับตาดูองค์ชายสามบ้างแล้ว

สุดท้าย ย่อมเป็นของขวัญจากมารดาบังเกิดเกล้าก็คือพระสนมเฉินเฟย ทันทีที่เห็นนางหยิบของออกมา พระสนมเต๋อเฟยนั่งอยู่ข้าง ๆ ก็หัวเราะออกมา

“น้องหญิงเฉินเฟย เจ้านี่ช่างเชยซะจริง ๆ เลยนะ ให้ของเป็นทองคำหมด จวนติ้งกั๋วโหวมีความชอบเช่นนี้เองหรอกหรือ?”

[ว้าว ท่านแม่รู้ใจข้านัก กำไลทอง สร้อยทอง ปิ่นทอง และยังมีจี้ทอง เป็นสิ่งที่ข้าชอบทั้งนั้น]

[นังตัวดีเต๋อเฟย ข้าชอบซะอย่างมีอะไรไหม เจ้าจะไปรู้อะไรได้]

พลางโบกไม้โบกมือขึ้น ดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมอกของแม่นม

ฮ่องเต้ต้าฉู่ได้ยินคำพูดของลู่ซิงหว่าน ก็ได้หัวเราะออกมา

พระสนมเต๋อเฟยเห็นฮ่องเต้อารมณ์ดี ก็ยิ่งได้ใจมากขึ้น “ฝ่าบาทก็ทรงเห็นว่าเฉินเฟยความคิดเชยมากใช่ไหมเพคะ เมื่อก่อนหม่อมฉันยังนึกว่านางมีความคิดความชอบที่ดีกว่านี้เสียอีก!”

“เจ้าจะรู้อะไรได้” ฮ่องเต้ต้าฉู่ไม่อยากสนใจนาง “ดูซิว่าหย่งอันพอใจแค่ไหน เมิ่งฉวนเต๋อ สั่งการลงไป สั่งทำคทาทองคำให้แก่หย่งอัน เอารูปแบบที่หรูหราที่สุด”

กล่าวจบพลางหันไปทางแม่นม “มา อุ้มหย่งอันมาทางนี้”

จากนั้นก็รับตัวลู่ซิงหว่านไป “ขอเพียงหย่งอันชอบก็พอ”

[เสด็จพ่อช่างรู้ใจเรานัก ทั้งเสด็จพ่อและท่านแม่ต่างดีต่อเราจริงๆ เสด็จพ่อ ข้าจะรีบหัดพูดให้เร็ว และรีบบอกความจริงให้ท่านได้รู้ เพื่อให้ข้าได้อยู่อย่างสบาย...เอ๊ย ไม่ใช่ เพื่อปกป้องเสด็จพ่อของข้าไว้]

“ฮ่าๆๆๆ...” ฮ่องเต้ต้าฉู่ได้ยินเสียงอ้อแอ้ของเด็ก ก็ยิ่งเบิกบานในพระทัย