บทที่ 0009

“ชิงเหยียน ข้ายังมีธุระต้องขอตัว” ภายใต้คำเตือนของลู่ซิงหว่าน ฮ่องเต้ต้าฉู่เริ่มตระหนักถึงความสัมพันธ์ระหว่างเหยียนหลินจือกับเสนาบดีชุย เมื่อคิดได้ดังนี้ ก็รีบเสด็จออกจากตำหนักชิงอวิ๋น ตรงไปยังห้องทรงอักษรทันที

“อิ่งอี เจ้าไปสืบเสนาบดีชุยกับองค์ชายสาม” ฮ่องเต้ต้าฉู่ไม่คาดคิดว่า ราชสำนักของตนจะวุ่นวายถึงเพียงนี้ เริ่มจากหรงอ๋องสมคบศัตรูหวังก่อกบฏ จนมาถึงลูกชายของตนที่คิดปองร้ายต่อพี่น้อง

หากเป็นดั่งที่หวานหว่านพูดจริง ตนก็น่าจะอยู่ได้อีกไม่เกินสามปี

บัดนี้เรื่องหรงอ๋องยังไม่ทันสะสาง ก็มีเรื่ององค์ชายสามโผล่มาอีก ช่างน่าปวดหัวจริงๆ

หากเป็นส่วนตัวยังพอว่า แต่แคว้นต้าฉู่ถ้าไปอยู่ในมือหรงอ๋องหรือไม่ก็องค์ชายสาม คงจะประสบกับความหายนะเป็นแน่

ที่แล้วมาหรงอ๋องถูกเสด็จแม่ตามใจจนเสียคน วัน ๆ เอาแต่ดื่มสุราเคล้านารี พูดให้น่าเกลียดหน่อยก็คือลูกล้างผลาญดี ๆ นั่นเอง

ในขณะที่องค์ชายสามนิสัยเหี้ยมโหด ความสามารถไม่ถึงแต่ทะเยอทะยาน หากแผ่นดินไปอยู่ในมือเขา ก็คงไม่ได้ยั่งยืนแน่นอน

ถึงตอนนั้น เกิดศึกสงครามรอบด้าน ที่รับเคราะห์คงไม่พ้นเหล่าราษฎร ยังไม่รู้ว่าจะบาดเจ็บล้มตายอีกเท่าไหร่

ไม่ถึงครึ่งวัน อิ่งอีก็ได้ข้อมูลเกี่ยวกับเสนาบดีชุยมาหมด

ใจความก็มีเพียงกระดาษแผ่นเดียวเท่านั้น

เสนาบดีชุยไม่ได้คิดซ่องสุมกำลังแต่อย่างใด เพียงแต่ลูกศิษย์เขาหวังสนับสนุนให้องค์ชายสามขึ้นครองราชย์ จึงได้ลักลอบทำเรื่องบางอย่าง และองค์ชายสามก็แค่ไปร่วมงานเลี้ยงสังสรรค์ตามปกติเท่านั้น ไม่มีอะไรพิเศษ

ฮ่องเต้ต้าฉู่ยังไม่ปักใจเชื่อนัก หากบอกว่าเสนาบดีชุยเป็นคนซื่อสัตย์ ยังพอเชื่อได้บ้าง แต่สำหรับองค์ชายสาม นิสัยชอบชิงดีชิงเด่นนัก จะไม่มีพิรุธให้จับผิดได้อย่างไร

แต่ตอนนี้ยังทรงมึนงงอยู่ ไม่รู้จะเริ่มสะสางอย่างไรดี จึงเสด็จไปตำหนักชิงอวิ๋นอีกครั้ง

“เมื่อวานข้าได้สืบเรื่องเสนาบดีชุย ปรากฏว่าประวัติเขาขาวสะอาดยิ่ง” ฮ่องเต้ต้าฉู่จงใจพูดเรื่องประวัติเสนาบดีชุยต่อหน้าลู่ซิงหว่าน

“ฝ่าบาทเพคะ” พระสนมเฉินกุ้ยเฟยเอ่ยเสียงเบาตักเตือน “ฝ่ายในห้ามยุ่งเรื่องราชกิจ”

ฮ่องเต้ต้าฉู่ไม่เห็นเป็นเรื่องใหญ่ เพียงแค่โบกมือและกล่าวตอบ “ไม่เป็นไร เราแค่คุยเล่นเท่านั้น”

พระสนมเฉินกุ้ยเฟยไม่กล้าทูตตอบอีก

[ก็แค่ปกปิดได้ดีเท่านั้น เสนาบดีชุยเป็นคนน้ำนิ่งไหลลึก เรื่องบางอย่างไม่ต้องลงมือเองก็ได้ และยิ่งไม่ให้องค์ชายสามกับพระสนมเต๋อเฟยมีส่วนร่วมด้วย]

[เสด็จพ่อไปสอบถามกุนซือที่อยู่ข้างกายเขาก็จะรู้ ชื่อว่าหนิงซวี่ มีเรื่องผ่านมือเขาหลายอย่างเลยทีเดียว!]

[ใช่แล้ว มีอีกคนชื่อเสี้ยหลิน คอยรับหน้าแทนเสนาบดีชุยเกือบทุกเรื่อง พูดง่าย ๆ ก็คือเอาไว้เป็นแพะรับบาปแทน]

[แต่พระสนมเต๋อเฟยก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องด้วยจริง เพียงแต่ไม่รู้ว่านางเป็นคนดีจริงหรือแกล้งดีกันแน่]

[ยังมีพี่ชายรัชทายาทที่แสนดีของข้า ก็ตายเพราะน้ำมือหนิงซวี่ มันช่างเลวร้ายจริงๆ เลวมาก...]

คำพูดเหล่านี้พูดออกมาแล้ว ไม่ว่าจะเป็นฮ่องเต้หรือพระสนมเฉินกุ้ยเฟย ก็ล้วนตกใจเป็นอย่างมาก แต่สีหน้ายังคงเป็นปกติอยู่

เป็นครั้งแรกที่ฮ่องเต้ได้รู้ ว่าแท้จริงแล้วรัชทายาทจะตายก่อนตนเสียอีก นึกถึงความสุภาพอ่อนโยนของลูกชายคนนี้ ฮ่องเต้ก็ได้แต่ถอนใจ เพราะเทียบกับองค์ชายสามแล้ว เขายังดูดีกว่ามากนัก

ไม่ว่าด้านไหนก็ล้วนเหนือกว่าองค์ชายสามทั้งสิ้น

“ไม่รู้เพราะเสนาบดีชุยปกปิดได้ดี หรือตระกูลชุยเป็นผู้บริสุทธิ์จริงกันแน่” ฮ่องเต้ต้าฉู่กล่าวพร้อมกับถอนใจ พระสนมเฉินกุ้ยเฟยยังคงไม่เอ่ยปาก นางรู้จักการวางตัวเสมอ

[ท่านแม่ ถึงท่านหลีกเลี่ยงจะมีประโยชน์อะไร? ท่านเป็นน้าแท้ ๆ ของรัชทายาทเชียวนะ หากทางนั้นคิดชิงบัลลังก์จริง มีหรือจะปล่อยท่านไว้]

[ตามที่หนังสือนิทานเขียนไว้ ท่านตาก็ตายเพราะน้ำมือเสนาบดีชุย เลวมาก เลวจริง ๆ]

ลู่ซิงหว่านอายุเพิ่งจะเดือนเศษเท่านั้น ปกติจะนอนมากกว่า ไม่ทันไรก็หลับสนิทไปอีก

ฮ่องเต้ต้าฉู่แม้จะร้อนใจอยากไปสืบคนที่หวานหว่านเอ่ยถึง แต่ก็จำต้องอดทนไว้อยู่ปลอบใจพระสนมเฉินกุ้ยเฟยก่อน “อีกไม่นานไทเฮาก็จะกลับมาแล้ว ทูตของแคว้นต้าลี่ก็จะตามมาด้วย หมู่นี้อาจมีเรื่องยุ่งมากมาย ข้าเกรงว่า...”