บทที่ 0012

ขณะที่พระสนมเต๋อกุ้ยเฟยกำลังจะยื่นมือไปรับลู่ซิงหว่านมานั้น ทันใดนั้นลู่ซิงหว่านก็ร้องไห้เสียงดังขึ้นมา

[ไม่นะท่านแม่ ข้าไม่อยากให้ผู้หญิงร้ายอุ้ม ไม่เอา ไม่เอา]

พระสนมเฉินกุ้ยเฟยแสร้งทำเป็นตำหนิจิ่นอวี้ "ยังไม่รีบอุ้มองค์หญิงไปอีก หากทำชุดของพระสนมเต๋อกุ้ยเฟยเปื้อนข้าลงโทษเจ้าแน่"

พระสนมเต๋อกุ้ยเฟยได้ยินก็เข้าใจการปฏิเสธของพระสนมเต๋อกุ้ยเฟย เมื่อเห็นว่าได้เวลาแล้ว บัดนี้จิ่นเฉินคงจะอยู่ในห้องกับหรงเหวินเมี่ยวสองต่อสองแล้ว ถ้าหากให้พระสนมเฉินกุ้ยเฟยไปบังเอิญเจอเข้าพอดีคงจะช่วยลดปัญหาของตนได้มากทีเดียว

นางจึงยิ้มบาง ๆ แล้วเอ่ยปาก "ถ้าเช่นนั้นน้องหญิงเฉินก็รีบไปเถิด"

พระสนมเฉินกุ้ยเฟยเห็นท่าทางเมินเฉยของนาง ในใจก็ยิ่งเป็นกังวล รีบสาวเท้าก้าวใหญ่เดินไปทันทีโดยไม่สนใจระเบียบมารยาทวังหลวงอะไรแล้ว

ลู่ซิงหว่านที่ยังอยู่ในอ้อมอกของจิ่นอวี้ก็ดีใจไปด้วย

[ท่านแม่รีบวิ่งเร็วเข้า ท่านแม่สู้ ๆ ต้องช่วยพี่สาวตระกูลหรงให้ได้นะ!]

เมื่อพระสนมเฉินเฟยไปถึงก็เห็นสาวใช้นางหนึ่งถูกผลักล้มลงกับพื้นที่หน้าประตูห้อง ประตูห้องถูกเปิดกว้าง

พระสนมเฉินกุ้ยเฟยมองจากที่ไกล ๆ ในใจก็ยิ่งตะลึงใจจึงรีบเอ่ยปากถาม "นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"

เมื่อสาวใช้ที่อยู่ข้าง ๆ เห็นว่ามีคนมาสักทีก็รีบลุกขึ้น "พลุบ" คุกเข่าลงบนพื้น "ขอพระสนมโปรดช่วยตรวจสอบให้แน่ชัดด้วยเพคะ คุณหนูของข้ากำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ข้างใน แต่องค์ชายสามรั้นจะเข้าไปให้ได้"

เมื่อได้ยินว่ามีคนมา องค์ชายสามก็รีบออกมาจากในห้องอย่างประหม่า เมื่อเห็นว่าเป็นพระสนมเฉินกุ้ยเฟยก็พูดจาอ้ำอึ้งเหมือนทำความผิดมา "พระสนมเฉินอย่าได้เข้าใจผิดไป ในวังหลวงแห่งนี้ นางสาวใช้คนนี้พูดจากำกวม ข้ออ้างสารพัด คิดว่าน่าจะกำลังปิดบังอะไรอยู่แน่ กระหม่อมก็เลย..."

พระสนมเฉินกุ้ยเฟยเห็นเหมยหยิ่งที่อยู่หน้าประตูของอีกห้องพยักหน้าให้นาง ถึงค่อยวางใจลงแล้วจึงตอบองค์ชายสามเสียงเบา "องค์ชายสามบุ่มบ่ามเกินไปแล้ว ต่อให้เป็นเช่นนี้ก็ควรหาแม่นมเข้าไปตรวจดู หากแม่นางหรงอยู่ในห้อง..."

นางยังไม่ทันพูดจบพระสนมเต๋อกุ้ยเฟยก็นำคนกลุ่มหนึ่งเดินมาอย่างยิ่งใหญ่

[ท่านแม่ดูผู้หญิงคนนี้สิ คงคิดว่าเรื่องสำเร็จแล้วเลยนำคนมาจับคนประพฤติผิดชู้สาวล่ะสิ หน้าไม่อายจริง ๆ หึ!]

แต่ไม่คิดลู่ซิงหว่านจะแค่นหัวเราะ "หึ" ออกมาจริง ๆ ทำให้จิ่นอวี้ที่อุ้มนางอยู่ตกใจจนพระสนมเฉินกุ้ยเฟยอดไม่ได้ที่จะมองนางแล้วแค่นหัวเราะเสียงเบา

"นี่มันอะไรกัน หรือว่าจิ่นเฉินไม่ระวังละเมิดแม่นางหรงหรือ?" พระสนมเต๋อเฟยแค่ปริปากก็มัดรวมองค์ชายสามกับแม่นางหรงเข้าด้วยกัน และนางยังตั้งใจพาคนมามากขนาดนี้อีกคงจะตั้งใจยืนยันเรื่องนี้เป็นแน่

"เสด็จแม่..." องค์ชายสามกำลังจะอ้าปากพูดอะไรก็ถูกหญิงสาวคนหนึ่งข้างหลังตัดบท

"ถวายบังคมพระสนมเพคะ คารวะฮูหยินทุกท่านเจ้าค่ะ" หรงเหวินเมี่ยวออกมาจากห้องข้าง ๆ ที่สาวใช้คนเมื่อครู่เฝ้าไว้พอดี เมื่อหันไปมองเห็นสาวใช้ที่คุกเข่าอยู่บนพื้นกำลังร้องห่มร้องไห้ก็รีบเข้าไปถาม "จื่ออี เป็นอะไรหรือ?"

สาวใช้ที่ชื่อจื่ออีกคุกเข่าลงไปอีกครั้ง "คุณหนู เมื่อครู่บ่าวอยู่เฝ้าหน้าประตู องค์ชายสามรั้นจะบุกเข้าไปให้ได้ บ่าวรั้งเอาไว้ไม่ได้จริง ๆ ถ้าคุณหนูไม่ได้เปลี่ยนห้องกะทันหันล่ะก็..."

จื่ออียังไม่ได้พูดประโยคหลังจนจบแต่ทุกคนล้วนเข้าใจกันหมด

[ว้าว นี่สินะนางเอก แม้แต่สาวใช้ข้างกายนางยังกล้าหาญขนาดนี้]

ร่างเล็ก ๆ ของลู่ซิงหว่านบิดไปมาในอ้อมอกของจิ่นอวี้ อยากเห็นใบหน้าของหรงเหวินเมี่ยวชัด ๆ แต่ไม่ว่าอย่างไรก็มองไม่เห็น

ลู่ซิงหว่านร้องเสียงหลงออกมา

[เมื่อไหร่ข้าจะโตสักที วัน ๆ ถูกห่ออยู่แต่ในผ้าห่อตัวเด็ก ทรมาณจริง ๆ เลย ]

พระสนมเต๋อกุ้ยเฟยตาขวางใส่องค์ชายสาม เมื่อเห็นความไม่เอาไหนของเขาก็รีบเข้าไปจูงมือหรงเหวินเมี่ยวไว้