บทที่ 0015

ครั้นเมื่อเห็นเผยฉู่เยี่ยนบาดเจ็บ องค์ชายใหญ่ก็รีบมาสังหารนักฆ่าจนเสียชีวิต การต่อสู้อันดุเดือดจึงได้ยุติลง

เหลียวดูรอบข้างพบว่าไม่มีศัตรูอีก พระสนมเฉินกุ้ยเฟยจึงได้หันกลับไปที่เกี้ยว เห็นลู่ซิงหว่านยังนอนตาแป๋วอยู่ จึงได้วางใจ จากนั้นจึงหันมาดูเผยฉู่เยี่ยน พยุงแขนของเขาพลางถามว่า “เป็นยังไงบ้าง?”

“พระสนมโปรดวางใจ ไม่เป็นไรมากพ่ะย่ะค่ะ” เผยฉู่เยี่ยนอายุเพียงแค่แปดขวบเท่านั้น แต่นิสัยเป็นคนแข็งกร้าว ทำให้พระสนมเฉินกุ้ยเฟยอดไม่ได้ที่จะมองซ้ำอีก

“จิ่นเหยา จิ่นหยู ทิ้งคนไว้ให้จัดการที่นี่ อย่าให้ชาวบ้านรอบข้างแตกตื่น พวกเรากลับวังก่อน” เจอเรื่องเช่นนี้เข้า พระสนมเฉินกุ้ยเฟยรู้จักตั้งสติคล้ายกับตอนอยู่ในสนามรบ “ซื่อจื่อน้อยตามข้าขึ้นเกี้ยวก่อน เพราะได้รับบาดเจ็บ ไม่ควรที่จะขี่ม้าอีก”

เมื่อเห็นพระสนมเฉินกุ้ยเฟยกล่าวเช่นนี้ เผยฉู่เยี่ยนจึงไม่กล้าปฏิเสธอีก ได้แต่ตามนางขึ้นรถม้าไป

[เผยซื่อจื่อดูเท่ห์เหลือเกิน ถ้าไม่ได้เขามาช่วย วันนี้ข้าคงตายแน่ ฮือ ๆ ๆ...]

[สมแล้วที่เป็นผู้ช่วยมือดีของพระเอก อายุยังน้อยก็มีความกล้าหาญถึงเพียงนี้ ช่างร้ายกาจจริง ๆ!]

พระสนมเฉินเฟยขึ้นไปในรถม้า แล้วจึงอุ้มลู่ซิงหว่านมา พลางตบนางเบา ๆ แล้วเอ่ยถาม “หวานหว่านตกใจมากหรือเปล่า”

จากนั้นก็หันมาทางเผยฉู่เยี่ยน “ต้องขอบคุณเผยซื่อจื่อที่มาช่วยเหลือ เพราะท่านแท้ ๆ จึงช่วยชีวิตหย่งอันไว้ได้”

“พระสนมกล่าวหนักไปแล้ว ไทเฮาให้ข้าติดตามมา จุดประสงค์ก็เพื่อคุ้มกันองค์หญิงน้อย”

เผยฉู่เยี่ยนแม้จะบาดเจ็บ ท่าทีก็ยังสงบนิ่ง พร้อมมองดูลู่ซิงหว่านที่อยู่ในเบาะ แต่ไม่ได้พูดอะไร

เคลื่อนขบวนเดินทางได้ไม่นาน ก็เจอเข้ากับทหารรักษาพระองค์ที่ฮ่องเต้ส่งมา

“พระสนม ขออภัยที่ข้าน้อยมาช้าพ่ะย่ะค่ะ” รองหัวหน้ากองทหารรักษาพระองค์จูกู่ซานเห็นขบวนของพระสนมเฉินเฟยได้ออกเดินทางต่อ ก็ค่อยรู้สึกเบาใจขึ้น รีบลงจากหลังม้าและคุกเข่าลง “ไม่ทราบว่ามีใครบาดเจ็บหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

“ซื่อจื่อน้อยถูกธนูยิงเข้า ด้านหลังมีทหารทั้งบาดเจ็บและเสียชีวิต ข้าให้คนคอยดูแลไว้อยู่ รบกวนแม่ทัพจูช่วยไปดูอีกแรงเถอะ”

“ข้าจะคุ้มกันพระสนมกลับวังก่อน” จูกู่ซานรับบัญชาจากฮ่องเต้ให้มาอารักขาอยู่แล้ว ก่อนอื่นจึงต้องคุ้มกันพระสนม องค์ชายและองค์หญิงกลับวังก่อน ที่สำคัญซื่อจื่อน้อยยังได้รับบาดเจ็บอีก

ขุนนางบู๊เหล่านี้ สมัยก่อนจะนับถืออันกั๋วกงที่สุด ทุกวันนี้ก็ย่อมให้เกียรติลูกชายคนเดียวของเขาก็คือเผยฉู่เยี่ยนด้วย

พระสนมเฉินกุ้ยเฟยไม่อยากพูดมากความ ตอนนี้แม้จะปลอดภัยแล้ว ควรรีบออกจากสถานที่วุ่นวายแห่งนี้ กลับไปยังวังหลวงจะอุ่นใจกว่า

เมื่อเข้าไปในวัง พระสนมเฉินกุ้ยเฟยยืนกรานจะให้เผยฉู่เยี่ยนไปอยู่ตำหนักชิงอวิ๋นก่อน ค่อยตามหมอหลวงมาดู คนอื่นไม่กล้าคัดค้าน จึงได้แต่ติดตามไปตำหนักชิงอวิ๋นด้วยกัน

ลู่ซิงหว่านพยายามฝืนร่างไว้ แต่สุดท้ายก็ไม่อาจต้านร่างเล็กๆ ที่ยังอ่อนวัย จนได้หลับสนิทไปนานแล้ว

หลังจากหมอหลวงมาตรวจดูแล้ว พบว่าเผยฉู่เยี่ยนเพียงแค่บาดเจ็บภายนอก ไม่กระทบถึงเส้นเอ็นและกระดูก พระสนมเฉินกุ้ยเฟยจึงค่อยเบาใจลง

สมัยก่อนตอนออกศึก นางเคยผ่านชั้นเชิงสกปรกมามากมาย เมื่อครู่เห็นเผยฉู่เยี่ยนได้รับบาดเจ็บ นางก็รู้สึกเป็นห่วงยิ่ง ด้วยเกรงว่าลูกธนูสั้นจะเคลือบยาพิษไว้

ทั้งยังให้หมอหลวงตรวจดูรัชทายาทและองค์ชายรองด้วย เมื่อเห็นว่าทุกคนต่างปลอดภัย พระสนมเฉินกุ้ยเฟยจึงค่อยยอมให้หมอหลวงกลับไป

ส่วนฮ่องเต้ต้าฉู่ เมื่อได้รับข่าวจากทหารรักษาพระองค์ ก็รีบมาจากห้องทรงอักษรเช่นกัน

เมื่อเห็นว่าทุกคนต่างปลอดภัย จึงค่อยวางพระทัยบ้าง

อีกทั้งประทานรางวัลให้แก่เผยฉู่เยี่ยน สิ้นเสียงไม่ทันไร แม่นมคนสนิทของไทเฮาก็มาถึง

“ทูลฝ่าบาท ไทเฮาทรงเป็นห่วงยิ่งนัก จึงให้หม่อมฉันมาดูว่าพระสนมเฉินเฟยเป็นอย่างไรบ้างเพคะ เมื่อเห็นทุกคนต่างปลอดภัย หม่อมฉันจะได้กลับไปรายงาน ให้ไทเฮาทรงหายห่วงเพคะ”

“ไปทูลให้ไทเฮาวางพระทัยได้ ซื่อจื่อน้อยได้รับบาดเจ็บผิวเผิน ส่วนคนอื่นล้วนปลอดภัยดี” พระสนมเฉินกุ้ยเฟยเห็นไทเฮาเป็นห่วงเช่นนี้ จึงได้รีบตอบกลับ

แม่นมซุนคำนับพระสนมเฉินกุ้ยเฟยและฮ่องเต้ พร้อมเอ่ยปากต่อ “หม่อมฉันยังมีบัญชามาจากไทเฮา รับสั่งถึงเผยซื่อจื่อเพคะ”