บทที่ 0014

เมื่อลู่จิ่นเหยาลงจากรถม้ามาถึงตรงหน้าทั้งสอง เสิ่นเป่าซวงที่กำลังเหยียดหยามหานซีเยว่ไม่หยุดถึงได้เห็นเขา

"องค์รัชทายาท" เสิ่นเป่าซวงรีบก้าวมาข้างหน้า เดินมาหาลู่จิ่นเหยา ย่อกายเล็กน้อยแล้วแสร้งทำท่าทางอ่อนโยน

"ถวายบังคมองค์รัชทายาทเพคะ ช่างบังเอิญเสียจริงที่ได้พบท่านที่นี่"

ลู่จิ่นเหยาพยักหน้า ไม่ได้ตอบกลับ

หานซีเยว่ที่อยู่ข้าง ๆ ก็ ก้าวขึ้นมาทำความเคารพให้องค์รัชทายาทด้วย

แต่องค์รัชทายาทกลับตอบนาง "คุณหนูหาน พระสนมเฉินเห็นว่าเจ้าอยู่ที่นี่จึงเรียกเจ้าไปหาน่ะ"

หานซีเยว่อดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองลู่จิ่นเหยา องค์รัชทายาทมาเพื่อช่วยนางอย่างนั้นหรือ?

เสิ่นเป่าซวงทนไม่ได้ที่เห็นพวกเขาส่งสายตากันไปมา จึงก้าวขึ้นมาหนึ่งก้าวแทรกระหว่างสองคนแล้วมององค์รัชทายาท "งานเลี้ยงครั้งก่อนไม่ได้เจอพระสนมกุ้ยเฟยเลย โปรดรบกวนองค์รัชทายาทช่วยพาหม่อมฉันไปแนะนำด้วยนะเพคะ"

แต่ลู่จิ่นเหยาไม่อยากยุ่งกับนางจึงเอ่ยปากตอบ "บัดนี้พระสนมเฉินอยากพบแค่คุณหนูหาน หรือคุณหนูเสิ่นคิดจะขัดคำสั่งหรือ?"

คำพูดนี้เต็มเปี่ยมไปด้วยความเย็นชา

เสิ่นเป่าซวงเห็นองค์ราชทายาทเป็นเช่นนี้ก็รีบย่อกายขออภัย และมองทั้งสองคนเดินไปเป็นคู่กับตาตนเอง ความโกรธแค้นที่มีต่อหานซีเยว่ในใจก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น

"นี่มันช่าง..." พระสนมเฉินกุ้ยเฟยยังพูดไม่จบอยู่ ๆ ก็นึกถึงลูกสาวของนางได้ขึ้นมา "มา เอาหว่านหว่านมาให้ข้า"

แล้วให้จิ่นอวี้เปิดม่านไว้แล้วเอ่ย "หว่านหว่านดูสิ พี่ชายองค์ราชทายาทกับคุณหนูหานเหมาะสมกันมากเลยใช่ไหม!"

ลู่ซิงหว่านตาเป็นประกาย

[ท่านแม่เป็นคนที่ข้ารักมากที่สุดเลย ท่านแม่ช่างรู้ใจข้าเสียจริง พี่ชายองค์ราชทายาทกับคุณหนูหานเหมาะสมกันที่สุดเลย!]

องค์ชายสองที่อยู่ข้างรถม้าหัวเราะ "พระสนมเฉิน ตอนนี้น้องหญิงเก้ายังไม่ถึงสามเดือนเลย จะรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไงพ่ะย่ะค่ะ?"

คนเหล่านั้นหัวเราะออกมา

เมื่อหานซีเยว่มาทำความเคารพที่เกี้ยว พระสนมเฉินกุ้ยเฟยก็ตอบด้วยรอยยิ้ม "ข้าไม่ได้อยากพูดคุยกับคุณหนูหานหรอก องค์ชายใหญ่ของพวกเราต่างหากที่อยากช่วยคุณหนูหานเอง!"

คำพูดนี้ทำให้ลู่จิ่นเหยาและหานซีเยว่หน้าแดงกันทั้งคู่

ปกติแล้วการที่พระสนมเฟยและผินเยี่ยมญาติจะไม่สามารถค้างคืนได้ พวกพระสนมเฉินกุ้ยเฟยทานอาหารมื้อเที่ยงที่จวนแล้วพักผ่อนสักครู่ก็ต้องเตรียมเดินทางกลับวังแล้ว

อาศัยจังหวะที่ทุกคนกำลังพักผ่อน พระสนมเฉินกุ้ยเฟยก็แอบมาห้องทำงานของท่านพ่อ

"ท่านพ่อ หลายวันก่อนข้าบังเอิญทราบข่าวมาว่าหรงอ๋องจะก่อกบฏ แต่เพียงแค่ข่าวนี้ก็ยังไม่ได้รับการยืนยัน ขอท่านพ่อช่วยแอบตามสืบลับ ๆ ด้วยเจ้าค่ะ หากมีเรื่องเช่นนี้จริงควรแจ้งให้ฝ่าบาททราบจะดีกว่านะเจ้าคะ"

ติ้งกั๋วโหวตกตะลึง "เจ้าได้ข่าวนี้มาจากไหน?"

แต่พระสนมเฉินกุ้ยเฟยกลับเลี่ยงไม่ตอบ "เรื่องนี้ข้าก็ไม่แน่ใจ ยังต้องขอให้ท่านพ่อช่วยตามสืบก่อนเจ้าค่ะ"

เมื่อติ้งกั๋วโหวเห็นลูกสาวไม่ยอมตอบเรื่องนี้ก็ไม่ได้เค้นถามต่อ "หรงอ๋องขี้ขลาดอ่อนแอ ไม่เหมือนคนที่จะก่อกบฏได้ แต่เขาเป็นคนโลภมาก หากมีคนแอบสนับสนุนลับ ๆ ล่ะก็เกรงว่า..."

พูดจบติ้งกั๋วโหวก็กลับไปนั่ง "หลายวันก่อนเพิ่งมีเรื่องเสนาบดีชุยจนบัดนี้ยังไม่รู้จุดจบ ตอนนี้แม้แต่หรงอ๋องก็มีความคิดเช่นนี้ด้วยอีกคน"

พูดประโยคนี้จบเขาก็เงยหน้ามองพระสนมเฉินกุ้ยเฟย "ชิงเหยียน ตอนนี้องค์ราชทายาทโตแล้ว หากมีคนจะชิงตำแหน่ง เจ้าจะได้รับผลกระทบด้วยอย่างแน่นอน เจ้าอยู่ในวังต้องดูแลตัวเองให้ดี"

"ท่านพ่อ ข้าจะระวังตัวอย่างดีเจ้าค่ะ" พระสนมเฉินกุ้ยเฟยพยักหน้า "เรื่องนี้ท่านพ่อไม่ต้องบอกท่านแม่นะเจ้าคะ มิเช่นนั้นนางจะเป็นกังวลจนนอนไม่หลับอีก"

ติ้งกั๋วโหวพยักหน้า ผ่านไปสักพักก็มองไปยังพระสนมเฉินกุ้ยเฟย "ชิงเหยียน ตอนที่เจ้าเข้าวังสิ่งที่ข้าและท่านแม่ของเจ้าสอนเจ้าคือ ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ต้องอดทน ห้ามปะทะเด็ดขาด แต่ตอนนี้ข้าผู้ซึ่งเป็นพ่อจะสอนเจ้าว่า หากมีคนหาเรื่องเจ้าจริง ๆ ไม่จำเป็นต้องอดทนเสมอไป ด้วยตำแหน่งของเจ้าในตอนนี้ จะเสื่อมเสียเกียรติยศของตระกูลเราไม่ได้"

พระสนมเฉินกุ้ยเฟยมองท่านพ่ออย่างไม่เข้าใจแต่ก็พยักหน้า