บทที่ 11 ฮั่วกรุ๊ปถูกตัดสิทธิ

ในบ้านเดิม คนรับใช้รออยู่นานแล้ว หลังจากรับเสื้อคลุมของฮั่วจิ้นเฉิงมา ก็ตกตะลึงเล็กน้อยเมื่อเห็น เฉียวซีอวิ๋นอยู่ด้านหลังฮั่วจิ้นเฉิง

“คุณเฉียว ดิฉันเตรียมห้องของคุณไว้ให้แล้ว ขึ้นไปตามทางเดินนี้ได้เลยนะคะ”

เฉียวซีอวิ๋นที่ติดตามฮั่วจิ้นเฉิงและกำลังจะขึ้นบันไดของบ้านเดิม หยุดมองด้วยความเหลือเชื่อ “ฉันกับจิ้นเฉิงไม่ได้นอนด้วยกันเหรอ?”

เนื่องจากฮั่วจิ้นเฉิงตกลงให้เธอย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านเดิม ก็น่าจะแปลว่าเขายอมรับว่าจะแต่งงานกับเธอในอนาคตสิ

การอยู่ด้วยกันก็เป็นเรื่องธรรมดา

เพราะคำพูดของเธอ ฮั่วจิ้นเฉิงจึงขมวดคิ้ว

“เอ่อ…” แม่บ้านเผยไม่กล้าพูดอะไรไปมากกว่านี้

เนื่องจากกลัวว่าหลีเกอจะทิ้งร่องรอยไว้ในบ้าน คุณผู้หญิงจึงสั่งให้เธอทำความสะอาดห้องรับรองเป็นพิเศษ

“ผมยังมีทำงานต้องทำ คุณไปนอนก่อนได้เลย”

ฮั่วจิ้นเฉิงเหลือบมองเฉียวซีอวิ๋นพลางพูดด้วยน้ำเสียงไม่แยแส และส่งสายตาเป็นสัญญาณ

“แต่ว่า…”

แต่เฉียวซีอวิ๋นก็พยายามรบเร้าเพราะไม่พอใจ หลังจากได้รับคำสั่งของฮั่วจิ้นเฉิงแม่บ้านเผยก็มาขวางเธอและพูดว่า “คุณเฉียว โปรดมากับดิฉันด้วยค่ะ”

ประตูลิฟต์ของบ้านเดิมปิดลงอย่างรวดเร็ว ใบหน้าที่เย็นชาอย่างยิ่งของฮั่วจิ้นเฉิงหายวับไป

เฉียวซีอวิ๋นระงับความไม่พอใจภายในใจของเธอ เธอรู้สึกเสมอว่าท่าทีของฮั่วจิ้นเฉิง ที่มีต่อเธอเปลี่ยนไปหลังจากที่เธอกลับมาประเทศจีนในครั้งนี้

เหมือนยิ่งใกล้ก็ยิ่งไกลออกไป ทำเอาเธอคิดไม่ตก

หลังจากกลับมาที่ห้องทำงาน ฮั่วจิ้นเฉิงก็อาบน้ำและเปลี่ยนเป็นเสื้อคลุมอาบน้ำ พลิกดูเอกสารในมือ แต่เขาก็อ่านได้ไม่กี่บรรทัด

ในอดีต เวลานี้หลีเกอจะนำชามซุปนกพิราบมาเสิร์ฟ แล้วกลับไปที่ห้องนอนเพื่อรอเขา

แม้ว่าบางครั้งเขาจะค้างคืนในห้องทำงาน และบางครั้งก็กลับไปที่ห้องนอนซึ่งคนหนึ่งจะนอนบนโซฟาและอีกคนหนึ่งอยู่บนเตียง แต่เธอก็ไม่เคยเปลี่ยนนิสัยการมานำซุปนกพิราบมาส่งเลยแม้แต่ครั้งเดียว