บทที่ 10 พี่ชายมารับหลีเกอแล้ว

“จิ้นเฉิง?”

เฉียวซีหยุนไม่รู้ความสัมพันธ์ที่แท้จริงระหว่างคนสองคนที่อยู่ตรงหน้าเธอ เธอเพียงแต่รู้สึกว่าการดำรงอยู่ของหลีเกอนั้นขัดหูขัดตาเธอหน่อย ๆ “ให้เลขาหลีรีบไปเถอะ?! พ่อกับแม่ยังรออยู่ให้ฉันกลับบ้านไปพร้อมคุณนะ เราไม่ได้เจอกันมานาน พวกเขาคิดถึงคุณมากเลย”

น้ำเสียงอันอ่อนโยนทำให้ฮั่วจิ้นเฉิงดึงสติตัวเองกลับมาได้

ตระกูลฮั่วเกิดรู้สึกละอายใจกับตระกูลเฉียว ดังนั้นด้วยเหตุนี้ เขาจึงควรไปเยี่ยมตระกูลเฉียวเสียหน่อย

แต่เมื่อมองดูหลีเกอ ก็ไม่พบความผิดปกติในสีหน้าเพราะคำพูดเหล่านี้เลย

ดูเหมือนว่าทุกเรื่องของเขาไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเธอแล้ว

หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก และสีหน้าที่เย็นชาของเขามีความสับสน

“ของอยู่ตรงนั้น”

หลี่เกอมองปลายคางของชายหนุ่มที่บุ้ยไปทางหนึ่งและเห็นบัตรประชาชนของเธอตกอยู่ใต้ตู้กดน้ำ ราวกับว่าถูกเขาโยนทิ้ง

“ขอบคุณค่ะ” เธอระงับความขมขื่นในใจแล้วเดินไปหยิบบัตรประชาชนทันที

จากนั้นจึงหันหลังกลับและจากไปโดยไม่ลังเลใจ

ด้านหลังเธอนั้นดูเหมือนจะมีสายตาเฉียบคมและเย็นชาติดตามไปด้วย

นับตั้งแต่วินาทีที่เธอเปิดประตูออกมาจากห้องทำงานของท่านประธาน ทุกสายตาในบริเวณสำนักงานก็เพ่งความสนใจไปที่เธอ

บางคนก็กำลังดูละครที่ฉายอยู่ตรงหน้า บางคนก็เห็นอกเห็นใจ แต่ส่วนใหญ่เลือกจะนินทากันเสียมากกว่า

มีพูดกันด้วยว่าเธอถูกไล่ออกจากบริษัทเพราะล่อลวงฮั่วจิ้นเฉิง

เดิมทีเธอคือคุณนายฮั่วที่ได้รับการคุ้มครองตามกฎหมาย แต่สุดท้ายเธอกลับกลายเป็นเมียน้อยเสียอย่างนั้น

หลี่เกอยืนตาแดงรื้นอยู่ในลิฟต์ แต่เธอยังคงบังคับตัวเองไม่ให้ร้องไห้ เมื่อเธอมาถึงห้องโถงชั้นหนึ่ง ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง

หลานหนีเป็นคนที่นำร่มมาให้เธอ “เลขาหลี ข้างนอกฝนตก ถ้าคุณหนาว ผมจะให้เสื้อคลุมของผมไปด้วย!”

ก็ไม่ใช่ทุกคนในฮั่วกรุ๊ปที่ใจร้าย

เมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะถอดเสื้อออก หลีเกอก็ห้ามเธอและกลืนความขมขื่นลงลำคอ “ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณนะหลานหนี จากนี้คงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว”