บทที่ 9 ถอดเครื่องแบบบริษัทต่อหน้าสาธารณชน

ความกดอากาศในห้องทำงานประธานลดลงถึงจุดเยือกแข็งในทันที

ในอดีต หลีเกอมักจะระมัดระวังเสมอเมื่อพูดคุยกับฮั่วจิ้นเฉิง

นี่เป็นครั้งแรกที่ทัศนคติในพื้นที่สำนักงานนั้นเข้มงวดและเยือกเย็น

ใบหน้าของฮั่วจิ้นเฉิงขรึมลงอย่างรวดเร็ว

“มีของแบบนั้นด้วยเหรอ? จิ้นเฉิง?” ทันทีที่เฉียวซีอวิ๋นเข้ามาใกล้ คิ้วของฮั่วจิ้นเฉิงก็ขมวดจนแทบจะมองไม่เห็น “ไม่มีแน่นอน”

เขาพูดอย่างไม่มีความละอาย “อย่างที่คุณพูด ตระกูลฮั่วมีความสามารถมากมายจนไม่จำเป็นต้องใช้บัตรประจำตัวของเลขาธรรมดา”

“แต่ถึงอย่างไร เมื่อคุณจะลาออกแล้ว คุณต้องทำการส่งมอบที่ชัดเจน การใส่เครื่องแบบบริษัทออกไปโดยไม่มีการส่งมอบงานถือเป็นการละเมิดกฎของฮั่วกรุ๊ป”

ตอนนั้นเอง ในที่สุดหลีเกอก็เข้าใจความตั้งใจของฮั่วจิ้นเฉิง ที่จะใช้บัตรประจำตัวของเธอเพื่อบังคับให้เธอมาที่บริษัท

จะอยู่หรือจากไปโดยไม่มีอะไรติดตัวเลย

เขาใช้วิธีการดังกล่าวเพื่อบังคับให้เธอยอมแพ้ และเขามั่นใจว่าเธอจะยอมแพ้

ในขณะนั้นความภูมิใจในตนเองเพียงเล็กน้อยที่เธอเหลือไว้ก็ถูกผู้ชายคนนี้บดขยี้

“อย่างนี้นี่เอง ถ้าอย่างนั้น ก็เป็นความผิดของเลขาหลีสิ”

“เกือบจะทำให้ฉันเข้าใจผิดคิดว่าจิ้นเฉิงและคุณมีอะไรเกี่ยวข้องกันซะแล้ว…”

เมื่อเห็นเฉียวซีอวิ๋นกำลังจะถลาเข้าไปในอ้อมแขนของฮั่วจิ้นเฉิง หลีเกอก็ระงับหัวใจที่สั่นเทาของเธอ เธอยกมือขึ้นพลางถอดเสื้อนอกสีดำออก แล้วปลดกระดุมเสื้อทีละตัว

“ฉันจะถอดมันออก” คำพูดเพียงไม่กี่คำที่ชัดเจน

ฮั่วจิ้นเฉิงพูดถูก เนื่องจากมันกำลังจะจบลง มันก็ต้องจบลงอย่างสมบูรณ์

การเคลื่อนไหวอย่างกะทันหันของเธอทำให้ห้องทำงานของประธานเงียบลงอย่างรวดเร็ว

เฉียวซีอวิ๋นมองเธออย่างเหลือเชื่อ

ฮั่วจิ้นเฉิงซึ่งก้มหัวลงแล้ว จู่ ๆ ก็ตัวแข็งทื่อ ด้วยดวงตาที่ไม่แยแสของเขาเจือไปด้วยความต้องการทางเพศ

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาของการใกล้ชิด เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าหลีเกอแตกต่างไปจากเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิง