บทที่ 8 ฉันมีของบางอย่างอยู่กับประธานฮั่ว

หลีเกอมีท่าทีปฏิเสธ เธอได้ยื่นใบลาออกแล้วและไม่มีส่วนที่จะต้องรับผิดชอบในเรื่องนี้

และถึงแม้ว่าเฉียวซีอวิ๋นจะขอร้องเธอ แต่น้ำเสียงที่ฟังดูคล้ายจะออกคำสั่งนั้นทำให้เธออึดอัดมาก

แต่แล้วเมื่อเธอคิดว่าข้าวของต่าง ๆ ยังอยู่ที่ฮั่วจิ้นเฉิง และอาจเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอต้องทำงานเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นนี้ คงเป็นไปได้ที่จะขออะไรบางอย่างจากเขาในขณะที่รอกาแฟมาส่ง

เธอหายใจเข้าลึก ๆ แล้วตกลง “รับทราบค่ะ”

“ขอบคุณ” หลังจากเฉียวซีอวิ๋นพูดแล้วเธอก็เดินออกไป

หลังจากที่เธอตั้งครรภ์ เธอก็ค่อนข้างมีความเป็นแม่ แต่ความมั่นใจและความเย้ายวนใจของหญิงสาวจากครอบครัวชนชั้นสูงยังคงสร้างความแตกต่างกับหลีเกอ

ในอดีตเธอที่อยู่ภายใต้ร่มเงาของตระกูลใหญ่นั้นเลวร้ายยิ่งกว่าการเผชิญเฉียวซีอวิ๋นเสียอีก

ไม่กี่ปีต่อมา เธอก็ดูเหมือนคุณหนูตกอับ

เมื่อรู้ถึงช่องว่างขนาดใหญ่ก็ทำให้เธอยืนอยู่ตรงนั้น หลังจากมึนงงอยู่พักหนึ่งเธอก็เก็บอารมณ์ทั้งหมดออกจากห้องน้ำแล้วไปที่ห้องน้ำชาเพื่อชงกาแฟ

รสชาติที่ฮั่วจิ้นเฉิงชอบเป็นสไตล์อเมริกัน โดยมีน้ำตาลทรายแดงสามส่วนและนมหนึ่งส่วน

ขณะนั้น การประชุมก็สิ้นสุดลง ผู้คนกระจัดกระจายออกมาจากห้องประชุม เธอไม่เห็นฮั่วจิ้นเฉิง ดังนั้นเธอจึงรู้ว่าเขาอาจจะเข้าไปในห้องทำงานแล้ว

หลีเกอหยิบกาแฟขึ้นมาและเคาะประตูห้องทำงานประธาน

“เข้ามา” สิ่งที่ดังมาจากข้างในไม่ใช่เสียงเย็นชาของฮั่วจิ้นเฉิง แต่เป็นเสียงที่อ่อนแอบและบอบบางของ เฉียวซีอวิ๋น

ถ้วยกาแฟในมือของหลีเกอสั่นและเกือบจะหก

หลังจากตั้งสติอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดเธอก็รวบรวมความกล้าเพื่อเปิดประตูสู่ห้องทำงานของประธาน

ทันทีที่ประตูเปิดออก เธอเห็นเฉียวซีอวิ๋นโอบคอของฮั่วจิ้นเฉิงและนั่งบนตักของเขา

แม้ว่าเธอจะเตรียมตัวมาอย่างดี แต่หลีเกอก็ยังไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้เมื่อเห็นเหตุการณ์เช่นนี้ และหัวใจของเธอแทบจะหยุดเต้นด้วยความเจ็บปวด

เฉียวซีอวิ๋นดูเขินอายเล็กน้อยเมื่อเห็นเธอ

“วางไว้แล้วออกไปได้เลยนะ”

เสียงที่อ่อนโยนของเฉียวซีอวิ๋นทำให้ความคิดของเธอกลับมาอีกครั้ง

เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นและมองตาของฮั่วจิ้นเฉิงที่จ้องมองเธอจากระยะไกล

รัศมีเย็นชาที่เล็ดลอดออกมาจากดวงตาของเขาดูเหมือนจะสามารถกลืนเธอได้ทันที