บทที่ 7 เฉียวซีอวิ๋นเรียกเธอไว้

คู่หมั้นของประธานฮั่ว?

เธอกับฮั่วจิ้นเฉิงแต่งงานกันอย่างลับ ๆ ดังนั้นคนในฮั่วกรุ๊ปจึงรู้แค่ว่าเธอคือเลขาของเขา

คู่หมั้นที่เจสันกำลังพูดถึงคือเฉียวซีอวิ๋นอย่างนั้นหรือ?

เธอเพิ่งจะหย่าร้างได้ไม่นาน แต่เฉียวซีอวิ๋นก็ปรากฏตัวในฮั่วกรุ๊ปอย่างยิ่งใหญ่แล้ว หล่อนคงจะได้นอนบนเตียงที่เธอเคยนอนในบ้านหลังเก่าและลองเล่นท่าต่าง ๆ กับฮั่วจิ้นเฉิง

แค่คิดถึงเรื่องนี้ก็ทำให้หัวใจของหลีเกอบีบรัดอย่างรุนแรง

แต่เธอยังคงพูดอย่างไม่เกรงใจว่า “ขอบคุณ”

จากนั้นก็ออกจากบริเวณสำนักงานฝ่ายทรัพยากรบุคคล

ที่ด้านหลังนั้น เจสันมองตามหลังเธออย่างมีเลศนัยน์โดยไม่ทราบความหมาย

แม้แต่คนโง่ก็ยังรู้ได้ถึงความในใจของหลีเกอที่มีต่อประธานฮั่ว จึงไม่น่าแปลกใจที่จะถูกไล่ออก

หลังจากที่เปิดคอมพิวเตอร์ เขาก็พูดด้วยน้ำเสียงแปลก ๆ “โอ้ เป็นการแสดงละครที่ดีฉากหนึ่งเลย~”

หลังจากมาถึงห้องทำงานของท่านประธาน หลีเกอก็พบกับผู้ช่วยหลานทันทีที่ออกจากลิฟต์

“เลขาหลี คุณมาแล้วเหรอ?” หลานหนีเหลือบมองกระเป๋าเดินทางในมือของเธอ

เมื่อรู้ว่าเธอต้องมาเพื่อขอบัตรประจำตัวประชาชน จึงชี้ไปทางห้องประชุมด้วยเอกสารในมือ “ผมให้บัตรประชาชนของคุณกับประธานฮั่วไปแล้วครับ แต่ประธานฮั่วยังประชุมอยู่ นี่เป็นการประชุมรอบที่สามแล้ว คุณรีบหรือเปล่า? เดี๋ยวผมจะไปเรียกเขามาให้”

“โอ้ ไม่ต้องหรอกค่ะ” หลีเกอพูดด้วยน้ำเสียงที่ห่างเหิน “ฉันจะรอเขาอยู่ที่นี่”

“ได้ครับ ให้ผมไปซื้อกาแฟมาให้คุณสักแก้วดีไหม?”

หลานหนีดูเหมือนจะรู้ว่าฮั่วจิ้นเฉิงไม่คิดจะปล่อยให้หลีเกอลาออก หลีเกอมีปัญหาในใจมากมาย แต่ก็มีโครงการสำคัญ ๆ บางอย่างอยู่ในมือด้วย เมื่อเธอลาออก คงเป็นเรื่องยากที่จะหาคนใหม่ที่เหมาะสมได้ทัน

ท่าทางของเขาที่มีต่อหลีเกอก็นุ่มนวลกว่าเดิมมากเช่นกัน “ผมเพิ่งเรียนชงกาแฟตุรกีมาด้วยนะครับ”

“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณ” เพราะเธอต้องการเลิกกับฮั่วจินเฉิงแบบเด็ดขาด ความสัมพันธ์ของหลีเกอกับคนรอบข้างจึงไม่พัฒนาไปไหน

ได้ยินเธอพูดแบบนั้น หลานหนีจึงไม่พูดอะไรต่อ เขาเดินเข้าไปในห้องประชุมด้วยท่าทางหดหู่และยื่นเอกสารให้ฮั่วจิ้นเฉิง

หลีเกอเดินผ่านบริเวณสำนักงานและเหลือบมองไปทางห้องประชุม