บทที่ 6 ไปหาฮั่วจิ้นเฉิง

ขณะนี้ หลีเกอยืนอยู่ที่ล็อบบี้สนามบินจ้องหน้าจอโทรศัพท์มืดลง ท้ายที่สุดก็ถอนหายใจโล่งอก

บางทีอาจเป็นเพราะตอนที่กับตระกูลฮั่วกดดันมานานเกินไป ตอนนี้ถึงรู้สึกเหมือนได้ยกภูเขาออกจากอก

สายตาเธอกวาดมองนักท่องเที่ยวที่เดินกวัดไกว ได้แต่ถามตัวเองว่าจะเสียใจไหมที่ต้องไปจากเมืองปิงเฉิง

คงอาจจะมีบ้าง แต่คงโล่งใจมากกว่า

เมื่อก่อนเธอคิดว่าฮั่วจิ้นเฉิงแค่ไม่รักเธอ ตอนนี้เข้าใจแล้วว่าเป็นเพราะในใจเขารักคนอื่นอยู่

แทนที่จะทนต่อไปแบบนี้ สู้ปล่อยมือเขาให้เร็วหน่อยดีกว่า

หลีเกอตรงไปจัดการเช็กอินที่เคาน์เตอร์สนามบิน เธอจองตั๋วเที่ยวบินไปดูไบไว้แล้ว

เริ่มแรกเธอตัดขาดจากวงศ์ตระกูล ปิดบังตัวตนพักอยู่เมืองปิงเฉิง

ถ้าไม่ใช่เพราะโครงการนิทรรศการทางการแพทย์ที่ดูไบครั้งนี้ คุณปู่อยากเจอเธอกับฮั่วจิ้นเฉิง ปู่คงไม่ยอมให้โครงการนี้ของตระกูลฮั่วผ่านการรับรองจากเขาแน่

แต่สุดท้ายฮั่วจิ้นเฉิงกลับไม่ซาบซึ้งส่งเธอไปดูไบเพียงลำพัง

ตอนนี้เธอควรกลับไปได้แล้ว

“สวัสดีค่ะคุณผู้หญิง ตอนนี้ตั๋วเครื่องบินใบนี้ถูกล็อก ไม่สามารถออกบัตรที่นั่งให้คุณได้ชั่วคราวค่ะ” สาวสวยที่เคาน์เตอร์เช็กอินห้องโดยสารชั้นหนึ่งตอบปฏิเสธอย่างสุภาพ

“ถูกล็อก?” หลีเกอผงะไปพูดอย่างไม่อยากเชื่อ “ไม่น่าเป็นไปได้นะคะ คุณลองตรวจใหม่ได้ไหมคะ?”

“คุณใช้บัญชีบริษัทจองตั๋วหรือเปล่าคะ? อาจมีการจัดการยกเลิกตั๋ว คุณช่วยแสดงบัตรประชาชนตัวจริงให้ดิฉันตรวจสอบได้ไหมคะ?”

“…” หลีเกอเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นทันที

นั่นสิ เธอเป็นเลขาของฮั่วจิ้นเฉิงและเลขบัญชีเกือบทั้งหมดก็ถูกจัดการโดยฮั่วกรุ๊ป

ส่วนบัตรประชาชนตัวจริง…

ถูกฝ่ายบุคคลของบริษัทเอาไปใช้ลงทะเบียนทำอะไรบางอย่างเมื่อไม่นานมานี้

หลีเกอปวดหัวอย่างหนัก เธออกหักเสียใจจนคิดแต่จะไปจากเมืองนี้โดยไม่ได้ไตร่ตรองอะไรให้รอบคอบ

“ขอโทษค่ะ ฉันจะลองโทรไปถามดู”