บทที่ 5 หนังสือสัญญาหย่า

หลีซูฉินไม่อยากจะเชื่อว่าหลีเกอจะใช้น้ำเสียงแบบนี้พูดกับเธอ

เธอชี้นิ้วที่สวมแหวนไพลินวงใหญ่ใส่หลีเกอ “เธอคิดอะไรอยู่?! เธอลองพูดอย่างเมื่อกี้ใหม่ซิ!”

หลีเกอมีท่าทีไม่หวั่นเกรงสิ่งใด ดวงตางดงามมองหลีซูฉินตรง ๆ “ฉันพูดว่าในเมื่อซีอวิ๋นนั่นจะมาอยู่บ้านฮั่วแล้ว ในอนาคตบรรดาเรื่องที่พวกคุณไม่ทำก็ให้เธอไปซะ ฉัน…จะไม่ทำอีกต่อไปแล้ว!”

วาจาที่ชัดเจนพ่นออกจากริมฝีปากแดงของหลีเกอทีละคำ

เมื่อคำพูดประโยคนี้เอ่ยจบ เธอก็ใจโล่งอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

ทว่านั่นกลับทำให้หลีซูฉินบันดาลโทสะอย่างแท้จริง “เธอ!”

“มะมะ… แม่คะ!” ในช่วงเวลาสำคัญฮั่วซินคว้าแขนหลีซูฉินไว้พลางเอ่ยเบาเสียงลงเล็กน้อย “พี่สะใภ้โกรธมาก! ได้ยินว่าเมื่อคืนพี่…”

ฮั่วซินพูดใส่ไฟเหตุการณ์เมื่อคืนอีกรอบ จากท่าทางที่เปล่งเสียงและกระหยิ่มยิ้มย่องของเธอก็รู้ว่าไม่ได้พูดในทางที่ดีอะไร

หลีซูฉินเข้าใจทันที กล่าวพรวดใส่หลีเกออย่างมั่นอกมั่นใจ “เป็นเพราะรั้งสามีตัวเองเอาไว้ไม่ได้เลยมาโวยวายกับฉันอย่างนั้นเหรอ!”

หลีเกอเกอค่อย ๆ เดินลากกระเป๋าเดินทางพลันหยุดอยู่ด้านนอกของบ้าน

ที่ขมับเต้นตุบ

เธอกลั้นอารมณ์ชั่ววูบที่อยากหันหน้าไปด่าคน และบ่ายศีรษะไปกล่าวเย้ย “คุณสงสัยว่าฉันเป็นหมันมาตลอดสามปีไม่ใช่เหรอ? แทนที่จะสงสัยฉันไม่สู้ให้ฮั่วจิ้นเฉิงไปตรวจโรคทางระบบบุรุษเวชหน่อยล่ะ นกเขาไม่ขันแบบนี้ ดูซิปัญหาอยู่ที่ใครกันแน่?!”

“เธอ เธอ เธอ…!” คำพูดประโยคนี้ทำทั้งหลีซูฉินกับฮั่วซินตกตะลึง

หลีซูฉินตอบโต้อย่างเดือดดาล “หลีเกอ เชื่อไหม ฉันจะให้จิ้นเฉิงหย่ากับเธอเดี๋ยวนี้!”

เมื่อก่อนเธอเลี่ยงการโต้เถียงกับคนอื่น ๆ ในตระกูลฮั่วเพราะเดิมเห็นแก่หน้าคุณย่าฮั่วจึงยอมทำทุกอย่าง

อดีตเธอเคยกลัว แต่ตอนนี้เธอจะไม่สนใจอีกต่อไป

หลีเกอพูดเฉยชา “ตามใจ”

หลังโพล่งสองคำนี้ออกไป เธอก็ไม่สนว่าหลีซูฉินจะโวยวายอะไรตามหลัง เดินออกจากบ้านไปอย่างแน่วแน่