บทที่ 4 ฉันจะไม่เป็นสะใภ้บ้านฮั่วอีกต่อไปแล้ว

หลีเกอถอดเสื้อเขาออกทันที ด้วยความรักและตัณหาอันท่วมท้นพลางจุมพิตไปตามขอบลายช่วงท้อง ส่วนกกหูเธอขึ้นสีแดงก่ำ

เสียงแหบพร่าดังขึ้นเนือง ๆ “คุณฮั่วถามฉัน ว่าฉันเป็นคุณหญิงฮั่วได้ยังไงไม่ใช่หรือ? ฉันเกือบลืมไป หน้าที่แรกของคุณหญิงฮั่วคือกำเนิดลูกของคุณ…ฉันก็แค่ทำตามหน้าที่ของตัวเอง”

“คุณกล้าดียังไง?!”

กล้ามเนื้อหน้าท้องเขานูนขึ้นชัดเจนหลังจากโกรธ

“ฉันพ่นยาปลุกกําหนัดในห้องนิดหน่อย คุณทนอีกนิดเดี๋ยวทุกอย่างก็ดีเอง ฉันก็แค่…อยากมีลูกเหมือนกัน…”

เธอไม่เจียมตัวมากและกลายเป็นคนไม่เชื่อฟังมากขึ้นเรื่อยๆ เปลี่ยนไปจากการเป็นคนว่าง่ายและประพฤติตัวดีที่เธอเคยแสดงต่อหน้าอีกฝ่ายชนิดหน้ามือเป็นหลังมือ

ความรู้สึกตอบสนองแรกตามสัญชาตญาณของร่างกายหลังโดนยั่วยุอย่างหน้าไม่อายจากเธอ ฮั่วจิ้นเฉิงได้แต่หายใจหนักขึ้นเรื่อย ๆ

เขาควบคุมการตอบสนองต่อยาปลุกกําหนัดที่ครอบงำรุนแรง โดยการคว้านิ้วมือซุกซนของนางไว้ “หลีเกอ คุณทำให้ผมขยะแขยงจริง ๆ!”

ตัณหาที่เดิมลุกโชนอยู่ในแววตาของหญิงสาวมลายหายสิ้นเนื่องวาจาประโยคนี้

เธอเงยหน้าขึ้นดวงตาเปียกชื้น กอดความอาลัยเส้นสุดท้ายพลางย้อนถาม “ทำเรื่องประเภทนี้กับฉัน ทำให้คุณขยะแขยงมากหรือ?”

“ใช่!”

ฮั่วจิ้นเฉิงจ้องเธอพลางตอบอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย หัวใจเธอถูกบีบรัดแน่น

วินาทีต่อมาเธอก็ถูกฮั่งจิ้นเฉิงผลักออกอย่างดูแคลนถึงขีดสุด

ฮั่วจิ้นเฉิงไม่อยากพุดอะไรกับเธออีกแม้แต่คำเดียว พลางเก็บเสื้อผ้าจากพื้นขึ้นสวมอย่างรวดเร็ว

ก่อนจ้ำอ้าวตีจากเธอตรงไปโดยไม่แม้แต่จะติดกระดุมเสื้อเชิ้ต

เมื่อประตูห้องปิดดัง 'ปัง' ทั้งห้องนอนก็สงัดลง

หลีเกอสิ้นแรงล้มกับพื้นเล็บจิกฝ่ามืออย่างเด็ดเดี่ยว แววตาเย็นเยือกส่อแววเย้ยหยัน

ถึงขั้นนี้แล้ว เธอควรตัดใจเสียที