บทที่ 3 เธอเป็นคุณหญิงฮั่วได้ยังไง

“คุณกับเธอรู้จักกันตั้งแต่เมื่อไหร่?”

จนกระทั่งเธอยันไม้ค้ำพยุงตัวยืนใต้แสงไฟสลัวที่ห้องห้องนอน ฮั่วจิ้นเฉิงถึงพบว่าสตรีผู้นี้ผอมกว่าตอนจดทะเบียนสมรสเมื่อสามปีก่อนมาก

ราวกับลมเหนือเพียงระลอกเดียวสามารถทำให้เธอล้มได้

“คุณสะกดรอยผมเหรอ?” สีหน้าฮั่วจิ้นเฉิงมืดลงฉับพลัน

“ฉันเหมือนคนว่างขนาดนั้นเชียวหรือ? แอดมิทโรงพยาบาลเดียวกันเลยได้เห็นชู้กับตาไงล่ะ” แม้เสียงเธอจะเบา แต่ก็นับว่าชัดถ้อยชัดคำ

หลังพูดคำเหล่านี้ไป หัวใจเธอก็ถูกบดขยี้จนแสนเจ็บปวดทันใด

ในทางกลับกัน สีหน้าชายหนุ่มดูโกรธไม่น้อย

พอนึกถึงช่วงเวลานับตั้งแต่เหตุเครื่องบินตกจนถึงตอนนี้ เขาก็ไม่ได้พูดคุยกับเธอแม้สักคำ มีแต่ความห่างเหินและไม่อดทนอยู่ในทุกคำพูดเพียงเท่านั้น

แต่งงานกันมาสามปี บัดนี้เหมือนกระดาษเปล่าแผ่นหนึ่ง

เธอปรนนิบัติแม่สามีจอมเจ้าเล่ห์ดูแลน้องสามีที่ไม่ลงรอยกัน อาศัยอยู่บ้านหลังนี้อย่างกับคนใช้ชั้นต่ำ อยู่บริษัทรับบทเป็นเลขาทุ่มทั้งกายและใจ

เพียงเพื่อตามใจคุณย่าฮั่วกำเนิดลูกชายคนหญิงคนของเขา ให้เขาคิดถึงเธอขึ้นบ้าง

ต่อให้มีมิตรภาพเพียงเล็กน้อย นั่นก็ช่วยปลอบใจเธอที่ทำงานบากบั่นมาสามปีได้แล้ว

แต่ผลลัพธ์ล่ะ?

ผ่านไปสามปี เธอไม่เคยได้แตะต้องเขาแปลลแต่ปลายก้อย

ถึงแม้ทั้งคู่จะร่วมห้องแต่ก็ไม่ได้ร่วมเตียง

เธออดกลั้นความเจ็บทั่วร่างพลางเผชิญหน้ากับสายตาเย็นเยือกอย่างที่สุดฮั่วจิ้นเฉิง

ไม่รู้ว่าความกล้าผุดขึ้นจากไหน จู่ ๆ เธอก็หัวเราะเบา ๆ

“แม่ของคุณบอกว่าฉันเป็นแม่ไก่ที่ออกไข่ไม่ได้ แต่คุณกลับทำมือที่สามท้องป่อง ศักดิ์ศรีของฉันจะเหลืออะไร?”

เธอเชิดคาง โดยมีไม้ค้ำพยุงร่างอย่างจะล้มมิลมแหล่ แต่ก็ขวางไม่ให้เธอโฉบคอเสื้อชายหนุ่มไม่ได้

ทว่าเพียงครู่เดียวก็ถูกฝ่ามือที่ข้อต่อชัดเจรคว้าไว้ได้ก่อน

ฮั่วจิ้นเฉิงจ้องหน้าเธอเขม็งอย่างเฉยชาถึงขีดสุด “ซีอวิ๋นไม่ใช่มือที่สาม ผมกับเธอรู้จักกันมายี่สิบกว่าปีแล้ว”

แปลว่า…รักกันมาตั้งนานแล้ว