บทที่ 15 ทำทุกอย่างให้กลับเป็นเหมือนเดิม

“นี่ไง!”

เฉียวซีอวิ๋นยื่นมือออกมา เผยให้เห็นแหวนที่มีดีไซน์เรียบง่าย แต่มีแสงวาววับอันเป็นเอกลักษณ์วางอยู่บนฝ่ามือของเธอ

ทันทีที่ฮั่วจิ้นเฉิงเห็นแหวน เขาก็จำได้ว่านี่เป็น 'ของขวัญ' ชิ้นเดียวที่เขามอบให้กับหลีเกอ ในช่วงสามปีของการแต่งงาน

หยิบมันมาจากมือของเฉียวซีอวิ๋น พลางใช้นิ้วหัวแม่มือถูด้านในของแหวน

ด้านในสลักอักษรย่อว่า 'H&L' ไว้ด้วย

เขายังคงจำได้ว่าตอนที่หลีเกอขอให้เขาช่วยสวมแหวน เขาพูดว่า ‘เอาไว้ทีหลัง’ อย่างไม่แยแส

แต่เธอยังคงสวมมันอย่างต่อเนื่องเป็นเวลาสามปีและไม่เคยถอดเลยสักครั้ง

เฉียวซีอวิ๋นเห็นฮั่วจิ้นเฉิงถือแหวนด้วยความสับสน เธอก็ไม่พอใจ แต่ยังคงรักษารอยยิ้มที่ดีไว้ “ของสำคัญขนาดนี้แต่คุณหลีก็ดันทิ้งไว้ซะได้ จิ้นเฉิง จะเอาแหวนวงนี้คืนให้คุณเลขา หรือว่าจะ…”

“จะไปทำอะไรให้เธออีก?” หลี่ซูฉินพูดด้วยความโกรธทันทีหลังจากได้ยินสิ่งนี้ “ผู้หญิงคนนี้มักจะแสร้งทำเป็นอ่อนโยนและเชื่อฟัง แต่พอนานวันเข้าเธอก็เสแสร้งไม่ไหว สุดท้ายก็ทำตามใจตัวเอง ไม่เห็นหัวใคร ช่างเป็นคนดีอะไรอย่างนี้!”

“ใช่เลย! ตอนที่เธอมาที่บ้านของเราครั้งแรก ฉันก็คิดว่าเธอไม่ธรรมดา!” ฮั่วซินพูดเสริมอีกสองสามประโยค

สีหน้าของฮั่วจิ้นเฉิงขรึมลงเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ และเขาก็คว้ากล่องแหวนไว้แน่น

เมื่อนึกถึงชายทางโทรศัพท์ที่พูดว่า "เปิดห้อง" ได้อย่างหน้าไม่อาย ดวงตาของเขาก็ขรึมลงอีกเล็กน้อย และความโกรธอย่างไร้สติก็ผุดขึ้นมาในอกของเขา ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดมากยิ่งขึ้น

ผู้หญิงคนนั้นพบบ้านหลังถัดไปของเธอแล้ว ไม่แปลกใจเลยที่เธอจะรีบจากไป!

น้ำเสียงที่เย็นชาไปถึงกระดูก โดยปราศจากความคิดถึง “ทิ้งมันไปซะ”

หลังจากที่ลูกชายของเธอพูดแบบนี้ น้ำเสียงของหลี่ซูฉินก็รุนแรงขึ้น “ลูกพูดถูก ทุกสิ่งที่เธอสัมผัสในบ้านก็ต้องถูกโยนทิ้งไป แม่กลัวว่าจะโชคร้าย!”

ฮั่วซินพยักหน้าอย่างรวดเร็ว “ใช่! ฟังแม่เถอะ โยนของทั้งหมดทิ้งไปแล้วซื้อใหม่”