บทที่ 16 เป็นทั้งเลขาและภรรยา

ภายในห้องโดยสารเฟิร์สคลาสของเครื่องบิน

ฮั่วจิ้นเฉิงหยิบแหวนสองวงนั้นที่เขาเอ่ยปากให้ ‘โยนทิ้ง’ ออกมา

ลังเลอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเลือกแหวนวงที่หนากว่าสวมลงบนนิ้วมือ เขาไม่เคยลองสวมมาก่อนและไม่คาดคิดว่าขนาดจะพอดีราวกับวัดมาอย่างไรอย่างนั้น

แต่ช่วงตลอดสามปีมานี้เขาปฏิเสธที่จะสวมแหวนแต่งงาน โดยใช้เรื่องงานมาอ้างเสมอ

หากเป็นคู่สามีภรรยาทั่วไปคงต้องทะเลาะกันแน่นอน

ทว่าหลี่เกอกลับไม่โวยวาย ทั้งยังโอนอ่อนตามและมีเหตุผล คอยตามใจเขาสารพัด

แต่เขาไม่คาดคิดว่าสามปีต่อมา หลังหย่ากัน เธอจะจากไปอย่างไร้เยื่อใย ไม่ต้องการกระทั่งแหวนแต่งงานด้วยซ้ำ

ฮั่วจิ้นเฉิงหมุนแหวนเงียบ ๆ หัวคิ้วขมวดมุ่น

อ่อนโยนว่าง่าย เด็ดขาดมุทะลุ

เธอเป็นแบบไหนกันแน่…

……

เครื่องบินเดินทางมาถึงดูไบ

ฮั่วจิ้นเฉิงตรงไปชั้นบนสุดของตึกระฟ้าตระกูลฉี ซึ่งเป็นห้องทำงานของซีอีโอ

ฉีอวิ๋นเทียนหรี่ตาดอกท้ออันงดงามลงมองบนคอมพิวเตอร์ครั้งหนึ่ง แล้วหยิบข้อเสนอโครงการมาตรวจตราให้มั่นใจอีกรอบ จากนั้นก็วางเอกสารลงพลางกล่าวอย่างจริงจัง “เพื่อน ฉันดูแล้วนะ ฮั่วกรุ๊ปของนายตรงตามเงื่อนไขการเข้าร่วมแน่นอน”

คิ้วเข้มของฉั่วจิ้นเฉิงกระตุก

เป็นทางตี้จิงกรุ๊ปขัดขวางดังคาด

ฉีอวิ๋นเทียนถาม “นายไปล่วงเกินอะไรหลี่หาน ประธานฝ่ายปฏิบัติการของตี้จิงกรุ๊ปมารึเปล่า? ฉันอ่านตามบันทึก ถึงได้เห็นว่าเขาใช้อำนาจขัดขวางไม่ให้ฮั่วกรุ๊ปเข้าร่วมโครงการ”

นัยน์ตาของฮั่วจิ้นเฉิงดำมืด ยากที่ใครจะเดาใจเขาออก

“ฉันไม่เคยเจอเขาเลย เลขาฉันเป็นคนเตรียมการเรื่องการเข้าร่วมนิทรรศการครั้งนี้มาตลอด ก่อนหน้านี้ในข้อเสนอก็ระบุว่าเงื่อนไขเหมาะสมมาตลอด เหลือแค่ขั้นตอนเซ็นสัญญาเท่านั้นเอง”

“แล้วเลขานายไปไหนแล้วล่ะ? ให้เธอจัดการต่อเลยสิ” ฉีอวิ๋นเทียนหมุนปากกาที่ปลายนิ้วด้วยหน้าเย้ยหยัน

ฮั่วจิ้นเฉิงหลุบตาลงโดยไม่รู้ตัว พูดด้วยความหงุดหงิดว่า “เธอลาออกแล้ว”

สีหน้าฉีอวิ๋นเทียนรู้แจ้งทันที “เลขาคนนั้นต้องเล่นสกปรกลับหลังแน่ พอลาออกก็เอาทรัพยากรไปด้วย นายเลยเสียงานใหญ่ไปแบบนี้”

“เธอต้องเซ็นสัญญาห้ามทำการค้าแข่งกับนายจ้างเดิมไว้แน่ รีบฟ้องร้องเธอซะสิ”

คำก็เล่นสกปรก สองคำก็บอกให้ฟ้องร้อง