บทที่ 17 งานเลี้ยงต้อนรับ

“แต่งงานเพื่อธุรกิจ ขอแค่ไม่ก้าวก่ายกัน แต่งไปก็ไม่ผิดอะไร” ฮั่วจิ้นเฉิงกล่าวตามตรง

“มันก็จริง แต่ฉันทำไม่ได้”

“ภรรยาในอุดมคติของฉันจะต้องเป็นผู้หญิงสวยสะดุดตาที่ทำให้หลงรักตั้งแต่แรกเห็น เธอจะต้องสวยไร้ที่ติมีสเน่ห์ควบคู่ไปกับการมีทัศนคติที่ดี ผู้หญิงแบบนี้แหละที่ฉันต้องการ”

ฉีอวิ๋นเทียนโบกมือ “นายไม่ใช่ฉัน นายไม่เข้าใจหรอก”

เมื่อเห็นกริยานี้ของเพื่อนซี้ ฮั่วจิ้นเฉิงก็ไม่ได้พูดอะไรอีก แต่กลับมาคุยเรื่องงานนิทรรศการต่อ

“แล้วเรื่องนี้แก้ไขได้ไหม?”

ฉีอวิ๋นเทียนตบหน้าอก “ตระกูลฉีร่วมจัดนิทรรศการกับบริษัทตี้จิงในครั้งนี้ ฉันจะโทรคุยกับเขาเอง หลีหานต้องรักษาหน้าฉันแน่”

ขณะเขาพูดก็หยิบมือถือกดหมายเลขโทรออก

แต่ทว่าเสียงรอสายดังสิบกว่าวินาทีแล้วก็ยังไม่มีคนรับ ฉีอวิ๋นเทียนไม่เชื่อพลางกดโทรใหม่อีกรอบ

คราวนี้…อีกฝ่ายตัดสายตรง ๆ ชัดเจนว่าไม่อยากเสวนาเพียงใด

หลังถูกตัดสายโทรศัพท์ ใบหน้าหน้าฉีอวิ๋นเทียนก็เดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด ในใจรู้สึกขายหน้าอย่างยิ่ง

ไม่บ่อยนักที่เพื่อนสนิทจะขอให้ตนช่วยทำธุระ แต่ตกปากรับคำแล้วกลับต้องมาเสียหน้า

เขาลูบจมูกอยู่สักพัก รู้สึกประหม่าอย่างยิ่ง “เขายุ่งอยู่ล่ะมั้ง ฉันขอเลี้ยงต้อนรับนายก่อนแล้วกัน เรื่องนี้ไว้ค่อยคุยทีหลัง”

ฮั่วจิ้นเฉิงออกห้องทำงานตามฉีอวิ๋นเทียนไป

ในใจรู้ว่าเจออุปสรรคเข้าให้แล้ว

ความเป็นไปได้ที่ฉีอวิ๋นเทียนจะจัดการสำเร็จมีเพียงน้อยนิด และดูเหมือนว่าจะทำได้แค่เข้าทางหลีเกอเสียแล้ว

อีกด้านหนึ่ง

ณ ภายในร้านตัดชุดชั้นนำ สำหรับลูกค้าคนพิเศษ

หลีหานนั่งบนโซฟาหนังแท้จากอิตาลี กลิ่นอายของความเย่อหยิ่งทะนงตนของชนชั้นสูงแผ่กระจายรอบตัว

หลังปฏิเสธสายเรียกเข้า เขาก็เงยหน้าขึ้นมองหลีเกอที่กำลังถูกดีไซเนอร์วัดขนาดตัว “ฮั่วจิ้นเฉิงมาดูไบแล้ว เขามาหาฉีอวิ๋นเทียนให้ขอร้องฉันแทนเขา”

ขณะเขาพูดประโยคนี้ก็สังเกตสีหน้าหลีเกอไปด้วย เนื่องจากกังวลว่าน้องสาวจะยังปลงไม่ตก

แต่ใบหน้าหลีเกอกลับไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ เธอเอี้ยวตัวเล็กน้อยให้ดีไซเนอร์วัดรอบเอวต่อ “พี่ใหญ่ ให้ฉันจัดการเรื่องนี้เองเถอะ”