บทที่ 18 ถ้าไม่พอจะเอาอีกแก้วไหม

ยามราตรี

ภายในรอยัลคลับชั้นสูงแห่งดูไบ

เจี่ยงอีอีจัดปาร์ตี้ครั้งยิ่งใหญ่เพื่อหลีเกอ

ภายในบรรยากาศมีชีวิตชีวา เสียงเพลงคึกคักดังสนั่น

เจี่ยงอีอีโอบแขนหลีเกอยืนบนเวทีพลางยกแก้วให้หนุ่มหล่อสาวสวยที่รวมตัวกันด้านล่าง “มา! ทุกคนหมดแก้ว! ฉลองที่หลีเกอเพื่อนฉันหลุดพ้นจากทะเลทุกข์! ได้ชีวิตใหม่คืนมา!”

“หมดแก้ว!”

“ยินดีด้วย!”

หลีเกอดื่มสุราดีกรีสูงในมือรวดเดียวเกลี้ยง จากนั้นก็ถูกเจี่ยงอีอีดึงไปกลางฝูงชนทันที

“ที่รัก นี่คือทายาทของเอชบีกรุ๊ป ซึ่งมีมูลค่านับแสนล้าน”

“นี่คือเจ้าของบริษัทอุตสาหกรรมเทียนเซิง หุ่นเขาดีสุดยอด”

หลีเกอยกแก้วสุราขึ้นทักทายพวกเขาทีละคน พอหันหน้าก็ไม่ระวัง ชนใครบางคนเข้าให้

“ไม่มีตาเหรอ? เธอเหยียบเท้าฉันแล้วนะ!” เสียงแหลมเล็กแสบแก้วหูลอยมาจากข้างหลัง

หลีเกอเลิกคิ้ว ส่งเสียงเหอะอย่างเย็นชา

เธอคุ้นเคยเสียงนี้ดี เป็นฮั่วซินน้องสามีผู้หยาบคายประจำตระกูลฮั่ว

ครั้นเห็นมีคนด่าหลีเกอ เจี่ยงอีอีจึงขวางหน้าเธอไว้ “อะไรของเธอ? หยาบคายอะไรแบบนี้?!”

ฮั่วซินยังเจ็บใจเพราะรองเท้าส้นสูงที่เพิ่งซื้อ เมื่อเธอเงยหน้ามองก็พบว่าหนึ่งในนั้นเป็นหลีเกอ อดีตพี่สะใภ้ของเธอ พลางพูดอย่างเสียดสี “แหม ที่แท้ก็เมียเก่าที่โดนพี่ใหญ่ฉันทิ้งนี่เอง!”

คราวนี้เธอตามเฉียวซีอวิ๋นมาดูไบ และต้องเสียพลังงานไปมากกว่าจะเกลี้ยกล่อมให้ผู้เป็นแม่วางใจได้

ครั้นเจี่ยงอีอีได้ยินจึงเดือดดาลเป็นฟืนเป็นไฟ เธอถกแขนเสื้อเตรียมก่อวิวาท แต่กลับถูกหลีเกอรั้งไว้

“ไม่เป็นไร ไม่ต้องไปสนใจคนแบบนี้หรอก”

เมื่อก่อนเพราะรักฮั่วจิ้นเฉิงเธอจึงยอมให้คนที่บ้านเขามาตลอด ด้วยฐานะสะใภ้จึงต้องทำดีต่อน้องสามีอย่างฮั่วซินเป็นธรรมดา

แต่ตอนนี้ ในสายตาเธอ ฮั่วซินไม่มีความหมายอะไรเลย

ให้ถกเถียงกับเธอ? ฮั่วซินไม่มีคุณสมบัติพอด้วยซ้ำ