ตอนที่4 เจ็บแต่เก็บอาการ

คอนโดP

ภายในห้องดูเงียบสงบ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศดังเบา ๆ ความเย็นตกกระทบผิวกาย แทบจะทั้งคืนที่จิณห์วราข่มตาให้นอนหลับลงไม่ได้ มันทั้งตื่นเต้น ดีใจ ตกใจและกังวลใจในเวลาเดียวกัน เธออยากพบเจอหน้าพ่อของลูกมากที่สุด เพราะเรื่องนี้เธอและเขาไม่เคยพูดคุยหรือวางแผนอนาคตร่วมกันเลยสักครั้ง แต่เธอมีความสุขที่จะอยู่กับเขาแบบนี้ ไม่ว่าสถานะอะไรที่เขาอยากมอบให้ เธอก็ยินดีที่จะยังอยู่ตรงนี้ไม่ไปไหน เพราะคำว่ารักมากคำเดียว ถ้าเขาอยากสร้างครอบครัวไปด้วยกันก็คงจะเป็นเรื่องที่ดีมาก แต่ถ้าไม่ใช่ล่ะ... เธอควรต้องทำอย่างไรต่อไป เพราะในใจลึก ๆ แล้วก็แอบกังวลอยู่เหมือนกันว่าเขาอาจจะคิดว่าเธอปล่อยตัวเองให้ท้องเพื่อจับเขาหรือเปล่า

ฝ่ามือเรียวยื่นไปหยิบจับโทรศัพท์มากดดูเวลาอีกครั้ง เกือบตีหนึ่งเข้าไปแล้วเขาคงนอนหลับพักผ่อนอยู่ที่บ้านแล้วสินะตอนนี้ เธอจึงเลือกที่จะพิมพ์ข้อความเพื่อไปบอกราตรีสวัสดิ์เขาอีกครั้ง ไม่อยากโทรไปรบกวนเวลาให้อีกฝ่ายต้องรำคาญใจ

'Good night ค่ะ คิดถึงนะคะ จีน่ารักคุณมากนะคะ'

เป็นข้อความที่เธอชอบส่งไปให้เขาทุกครั้งก่อนนอนถ้าเขาไม่ได้มานอนค้างที่นี่ด้วย ความรู้สึกของเธอชัดเจนแต่กับอีกฝ่ายยังไม่อาจรู้ได้แน่ชัด

แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องที่จะเก็บเอามาใส่ใจเลยสักนิด เพราะทุกอย่างที่เกิดขึ้นมาตลอด 6 ปีเป็น 6 ปีที่เธอเลือกเองทุกอย่าง แม้จะมีความสุขปนความทุกข์บ้าง แต่สุดท้ายเขาก็ยังไม่ไปไหน เขายังอยู่ตรงนี้กับเธอ แม้ว่าความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นจะเป็นเรื่องที่ยากจะอธิบายให้กับใครเข้าใจพวกเธอก็ตาม

เวลา 10:00 น. เช้าของวันอาทิตย์

หลังจากเขาบอกว่าเขาจะมาหาวันเสาร์แต่สุดท้ายลภัสวัฒน์กลับไม่ได้มาอย่างที่ให้ความหวังเอาไว้ และสุดท้ายเขาก็มาหาในวันนี้แทน

"เป็นอะไร ทำไมดูหมดแรงขนาดนั้น?"

เสียงทุ้มถามขึ้นทันทีที่เดินเข้ามาภายในห้องพักของหญิงสาว เธอที่อยู่ในท่าทีที่อิดโรย อาเจียนแทบเป็นแทบตายในเช้าวันนี้ เพิ่งจะรู้สึกดีขึ้นมาหน่อยก่อนที่เขาจะมาถึงเพียงไม่กี่นาทีนี้เท่านั้น

"ปวดหัวค่ะ คลื่นไส้นิดหน่อย"

"ไม่สบายงั้นเหรอ ไปกินอะไรผิดมาอีกล่ะ?"

ร่างสูงเดินไปนั่งทิ้งตัวลงที่โซฟา พร้อมกับมองแท่งยาวหลายอันที่อยู่ในถุงซิปใสวางอยู่ตรงหน้า ฝ่ามือหนารีบหยิบจับขึ้นมาดูพร้อมกับดวงตาคมที่หันไปมองจ้องหน้าหญิงสาวเหมือนอยากได้คำตอบที่ต้องการจะได้ยิน

"ของใคร?"