ตอนที่5 ความคิดที่บัดซบ

“เธอเองก็เหมือนกัน อย่าคิดแม้แต่จะอุ้มท้องหอบลูกหนีเหมือนในนิยายน้ำเน่าเชียวล่ะ เพราะฉันไม่ใช่พระเอกนิยาย ฉันไม่ได้ให้ค่ากับก้อนเลือดก้อนเดียวแบบนี้! ถ้าเธอคิดจะทำแบบนั้น ชีวิตของเธอจะไม่มีที่ยืนในผืนแผ่นดินนี้อีก จำเอาไว้!"

ขาสูงยาวก้าวเดินผ่านหน้าของเธอไปอีกครั้ง เสียงประตูห้องที่ปิดลงดัง ปัง! ทำเอาหญิงสาวสะดุ้งเฮือก เขาเข้ามาเหยียบในห้องนี้ได้ไม่ถึง 5 นาทีด้วยซ้ำ แต่ทว่าตอนนี้เขากลับเดินหนีไปเพราะโกรธจัด

เขาไม่ได้ดีใจเลยสักนิด เขาไม่ได้อยากมีลูกกับเธอเลยสักครั้ง ที่เขามีเธออยู่ในชีวิตทุกวันนี้เพียงเพราะความสุขทางกายที่เธอมอบให้ หาใช่ความรักอย่างที่เธอมอบให้กับเขาตลอดมา

แม้จะรู้ดีว่าที่ผ่านมาเขาไม่ได้มีความรู้สึกพิเศษอะไรให้เธอเลยสักนิด แต่เพราะความรักที่มีให้กับเขาเต็มหัวใจ เธอถึงได้อยู่ตรงนี้จนถึงวินาทีนี้ที่เขาทำให้เธอเจ็บปวดหัวใจมากที่สุด

จิณห์วราถึงกับทรุดเข่านั่งลงกับพื้น ชีวิตของเธอต้องเลือกใครคนใดคนหนึ่งจริง ๆ ใช่ไหม ฝ่ามือเรียวยกขึ้นลูบสัมผัสหน้าท้องที่แบนราบของตัวเองเบา ๆ หยาดน้ำตาของความเสียใจไหลอาบแก้มจนเป็นทางยาว หัวใจมันปวดหนึบกับทุกคำพูดที่ได้ยินจากปากของเขาทั้งหมด เธอรักเขามาก แต่ความรักของเธอมันไม่ควรไร้ค่ากับใครมากขนาดนี้หรือเปล่า เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะใจร้ายกับชีวิตเธอมากขนาดนี้

"ไม่เป็นไรนะลูก พ่อเขาไม่ต้องการเราก็ไม่เป็นไร มีแม่คนเดียวมันก็คงเพียงพอสำหรับชีวิตได้ แม่ยังเกิดมาไม่มีพ่อแม่เลย แม่ยังมีแค่ทวดที่คอยเลี้ยงดูมาทั้งชีวิต หนูจะไม่ไร้ค่าสำหรับแม่และทวดอย่างแน่นอน หนูเป็นสิ่งมีค่าที่สุดที่แม่เลือกแล้ว"

บ้านศิวกรไพศาล

"เป็นอะไรคะ ดูหงุดหงิดมาเชียว ออกบ้านไปไม่ทันไรกลับเข้าบ้านซะแล้ว ปกติหรือเปล่าเนี่ย?"

เสียงทักทายจากน้องสาวยิ่งทำให้คนที่เพิ่งเดินเข้าบ้านมาชักสีหน้าไม่ดีใส่เพราะยังหงุดหงิดไม่หาย สิ่งที่ได้พูดคุยกับจิณห์วราก่อนหน้านี้ยังคงก่อกวนอารมณ์ของเขาให้ขุ่นมัวอยู่ตลอดเวลาแบบนี้

"เบื่อผู้หญิง!"

ร่างสูงที่กระแทกก้นนั่งลงบนโซฟาเคียงข้างกับน้องสาวที่เพิ่งวางแท็บเล็ตลง หวังจะตั้งใจฟังในสิ่งที่พี่ชายอยากพูดต่อจากนั้น พร้อมกับหันไปมองจ้องหน้าพี่ชายอย่างไม่เข้าใจอารมณ์เขาเลยสักนิด ลัลล์ลลิตขมวดคิ้วเข้าหากันอีกครั้ง แทบไม่อยากเชื่อหูตัวเองเลยสักนิด เหมือนหูแว่วที่ต้องมาได้ยินอะไรแบบนี้จากปากผู้เป็นพี่ที่แสนจะเจ้าชู้เพลย์บอย

"เบื่อใครคะ ใครทำอะไรให้ไม่พอใจมางั้นสิ?"

"ใช่! เลขาของเรานั่นแหละทำพี่อารมณ์เสีย งี่เง่าไม่เข้าเรื่อง!"

"อะไรนะ คุณจีน่าทำอะไรให้ไม่พอใจอีกล่ะ แก่แล้วชอบหงุดหงิดไปเองหรือเปล่า?" ดวงตาคมหันหน้าไปมองน้องสาวอย่างเคืองหูเข้าไปใหญ่

"เขาท้อง! จะอะไรล่ะ! เขาบอกว่าลูกในท้องเขาเป็นลูกของพี่ ชัดไหม?"

"เฮ้ย! มันเป็นเรื่องที่น่ายินดีมากเลยนะพี่ลีโอ ลัลล์กำลังจะได้เป็นคุณอาแล้ว คุณพ่อคุณแม่จะได้เป็นคุณปู่คุณย่ากันสักที พระเจ้า! ลัลล์ต้องรีบโทรไปบอกพ่อกับแม่ก่อนดีกว่า"

คำพูดของน้องสาวทำให้พี่ชายต้องมองค้อนแรงอย่างไม่สบอารมณ์เลยสักนิด

"หยุด! พี่ไม่ตลก พี่ไม่ได้อยากมีลูก พี่ไม่อยากมีบ่วงมาผูกมัดคอในตอนนี้ มันก็เป็นแค่ความสัมพันธ์ทางกายที่มีความสุขร่วมกันไหมล่ะลัลล์ พี่ไม่ได้จริงจังถึงขนาดจะเอาเขามาเป็นแม่ของลูกขนาดนั้นหรอกนะ"