ตอนที่8 เจ็บให้จำ

"ถ้าเธออยากไปมากฉันจะเซ็นอนุมัติให้ตอนนี้เลย" ก่อนที่เขาจะหยิบปากกาที่วางอยู่ไม่ไกลมาเซ็นชื่ออนุมัติในใบลาออกให้โดยไม่คิดจะรั้งเธอไว้เลยสักนิดเดียว แถมยังหยิบเอาสมุดเช็คเงินสดที่พกติดกระเป๋าเสื้อสูทออกมาพร้อมเซ็นชื่อและกรอกจำนวนเงินเป็นของกำนัลให้เธออีกหนึ่งใบด้วย

"เอาไปสิ แต่ถ้าอยากกลับมาทำงานกับฉันใหม่ก็ได้นะ ตำแหน่งเดิมอาจจะไม่ว่าง แต่อย่างน้อยเธอก็ช่วยเป็นความสุขทางกายให้ฉันมานาน ฉันจะหาตำแหน่งว่างที่เหมาะสมให้ก็แล้วกัน นี่เป็นเงินพิเศษที่ฉันให้อีกต่างหาก ฉันไม่ใช่คนใจดำมากมายอะไร คงมากพอสำหรับเธอที่เสียเวลาอยู่กับฉันตั้งหลายปี"

หญิงสาวจ้องมองทุกการกระทำของเขาด้วยความเจ็บปวด ใบลาออกพร้อมเช็คเงินสดจำนวนเจ็ดหลักถูกยื่นส่งให้ตรงหน้า ค่าเสียเวลาอย่างนั้นหรือ แต่เธอไม่ได้อยู่กับเขาเพราะหวังสิ่งตอบแทนแบบนี้ ความรักที่เคยมอบให้เขามาตลอดเขาอาจจะไม่เคยมองเห็น ไม่เคยให้ค่า แต่ทุกอย่างเธอทำให้ด้วยหัวใจที่รักจริง

แต่เพียงเพราะเหตุผลเดียว เพราะวันนี้มีสิ่งที่เธอจะต้องรักให้มากกว่า เธอถึงต้องเดินออกมาทั้งที่ใจไม่เคยคิดว่าจะมีวันนี้มาก่อนสักครั้ง เพราะลูกน้อยในท้องคนเดียว แม้จะเป็นเพียงแค่ความผิดพลาดที่เกิดขึ้นในชีวิต แต่นี่คือของขวัญล้ำค่าที่เธอไม่กล้าจะทำลายได้ลง อย่างน้อยลูกในท้องก็เกิดจากผู้ชายที่เธอรัก ไม่คิดจะคลอดลูกคนนี้เพื่อมาเรียกร้องสิทธิ์อะไรในวันข้างหน้า แต่เพราะลูกคือลูก คืออีกหนึ่งชีวิตที่ไม่ควรถูกทำลาย หมามันยังรักลูกเลย แล้วเธอเป็นคนแท้ ๆ ทำไมถึงจะไม่รักลูกตัวเอง

ไม่ว่าวันพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้นกับชีวิต ลูกของเธอต้องมีชีวิตเพื่อเกิดมาลืมตาดูโลกใบใหญ่ ทุกอย่างที่เขาได้เห็นในวันนี้ขอให้เขาเข้าใจและรับรู้แบบนั้นมันดีที่สุดแล้วจริง ๆ

"ขอบคุณสำหรับทุกอย่างเช่นกันนะคะ ขอให้คุณลีโอมีความสุขกับชีวิตที่เหลืออยู่ ขอบคุณวันเวลาดี ๆ ที่เคยมีให้ได้จดจำ จีน่าคงไม่กลับมารบกวนอะไรคุณอีกแล้ว"

ใบหน้าที่เรียบเฉยตอบกลับ พยายามบังคับน้ำเสียงให้นิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไม่อยากให้เขารับรู้ว่าเธอเจ็บปวดในใจมากมายสักแค่ไหน แต่สักวันเธอคงจะตัดใจจากเขาได้เหมือนกัน เพียงเพราะมันยังไม่ใช่ตอนนี้ก็เท่านั้นเอง

"อวดดีเข้าไปเถอะ อย่าให้เห็นซมซานกลับมาขอความช่วยเหลืออะไรจากฉันนะ จำคำพูดของตัวเองเอาไว้ด้วย ผู้หญิงอย่างเธอแม่งน่ารำคาญฉิบหาย!"

พลั่ก!

แถมยังผลักร่างของเธอจนแผ่นหลังชนกระแทกเข้ากับผนังด้วยความโมโห ก่อนจะเดินหงุดหงิดหัวเสียออกจากห้องพักไปอย่างไม่สบอารมณ์

จิณห์วรารู้สึกเจ็บที่แผ่นหลังเพราะแรงกระแทก แต่คงไม่เท่ากับหัวใจที่มันรู้สึกอยู่ในเวลานี้ น้ำตาที่มันอัดอั้นไว้นาน พรั่งพรูออกมาเหมือนเขื่อนแตก ขาเรียวยาวแทบไม่มีแรงที่จะหยัดยืนได้ไหว จนต้องทรุดกายลงนั่งกับพื้นและร้องไห้ให้กับชีวิตที่มันไม่เป็นเหมือนฝัน