ตอนที่9 กลับมาซบอกยายที่บ้าน

2 วันต่อมา

บ้านเกิดที่ต่างจังหวัด

จิณห์วราหอบความเจ็บช้ำกลับมาซบอกคนที่บ้าน 6 ปีที่แล้วเธอเดินจากลาบ้านหลังนี้ไปด้วยความฝันและความหวังที่มี แต่พอมาวันนี้เธอกลับมาพร้อมกับความล้มเหลวในชีวิต พร้อมกับหัวใจที่แสนจะเจ็บปวดทรมาน

ฝนตกอีกแล้วในวันนี้เหมือนฟ้าฝนยังไม่ยอมหยุดร้องไห้ให้กับชีวิตของเธอเลย ดูเหมือนกำลังเศร้าโศกแทนหัวใจของเธอที่มันพังทลายลงไม่เป็นท่า บ้านไม้หลังเก่าที่เงียบเหงา มีเพียงเสียงฝนตกกระทบลงบนหลังคาสังกะสี กลิ่นหอมของข้าวเหนียวนึ่งใหม่พัดโชยออกมาจากครัวหลังบ้าน หญิงสาวเดินเข้ามาภายในบ้านทั้งที่ตัวเปียกปอน คงไม่ที่ไหนจะทำให้รู้สึกดีได้เหมือนที่บ้านนี้อีกแล้ว

“ตายแล้วจีน่า! ไปยังไงมายังไงล่ะลูก ทำไมได้เดินตากฝนมาแบบนี้ฮะ!”

หญิงชราที่หลังโค้งค่อมเดินออกมาจากทางครัวพอดี ยายจันทร์รีบเดินเข้ามาหาหลานสาวที่กำลังยืนร้องไห้กอดตัวเองอยู่หน้าประตู

"ยายจ๋า"

จิณห์วราที่กำลังร้องไห้เหมือนเด็กหลงทางรีบเดินเข้าไปกอดยายเพื่อหาที่พักพิงหัวใจที่มันอ่อนล้า เธอร้องไห้ปล่อยโฮออกมาแบบที่ไม่เคยร้องมาก่อน ร้องไห้จนตัวสั่นสะท้าน เสียงสะอื้นไห้ดังขึ้นเรื่อย ๆ น้ำตาไหลพรากลงบนแผ่นหลังของยายจันทร์หยดแล้วหยดเล่า มือเหี่ยวย่นของหญิงชราค่อย ๆ ลูบแผ่นหลังหลานสาวไปมาเบา ๆ เพื่อปลอบประโลม ทำให้รู้สึกอบอุ่นและมีรู้สึกถึงความปราถนาดีส่งมอบให้

"เป็นอะไรน่ะจีน่า ใครทำอะไรเอ็ง เล่าให้ยายฟังมาสิ"

"ยายจ๋า หนูไม่มีที่ไปแล้ว ชีวิตหนูพังลงไม่เป็นท่า ยายจะรังเกียจหนูไหมถ้าวันนี้หนูกลับมาขอพึ่งพายายอีกครั้ง แต่หนูไม่ได้กลับมาคนเดียวนะ หนูท้องไม่มีพ่อ ยายจะดุด่าว่าตีหนูไหมที่หนูทำตัวให้ยายไม่ได้ภาคภูมิใจเลยสักครั้ง" น้ำเสียงที่สั่นเครือตอบกลับยายเบา ๆ ทั้งที่ยังโอบกอดขอกำลังใจจากคนตรงหน้าอยู่เหมือนเดิมแบบนั้น

“ไม่เป็นไรนะหลานเอ๊ย ใครเขาจะทิ้งเอ็งก็ให้เขาทิ้งไป แต่ยายคนนี้ไม่มีวันทิ้งเอ็งแน่ ๆ” เสียงยายจันทร์เอ่ยขึ้นเบา ๆ เต็มไปด้วยความเข้าใจในตัวหลานสาวที่กำลังร้องไห้ผิดหวังกับชีวิต ผิดหวังกับความรักที่มันไม่ได้ดั่งใจ

"เอ็งจะผิดจะพลาดยังไงก็แล้วแต่ มันก็ผ่านมาแล้ว มันย้อนกลับไปไม่ได้หรอกจีน่า แต่ชีวิตมันยังไปข้างหน้าได้เสมอนะลูก อย่าร้องไห้เลย ยายเจ็บแทนเอ็งไปหมดแล้วนะ เดินทางมาตั้งไกล กลับมาเหยียบเรือนยายทั้งที ไม่ต้องหอบเอาน้ำตากลับมาฝากยายขนาดนี้ก็ได้"

ทำเอาจิณวราห์ร้องไห้หนักขึ้นกว่าเดิมอีก ไม่ได้ร้องเพราะเสียใจเพียงอย่างเดียว แต่ร้องไห้เพราะดีใจที่อย่างน้อยชีวิตก็ยังมียายเป็นที่พึ่ง มีคำพูดปลอบโยนในวันที่ชีวิตล้มเหลวกลับบ้านมาแบบนี้

“หนูทำผิดมากเลยจ้ะยาย ยายจ๋าหนูโง่มากใช่ไหม หนูทำให้ตัวเองไม่เหลืออะไรให้ภูมิใจไม่ได้เลยสักอย่าง”