บทที่ 16

เขาไม่ได้แคร์ใครเลยแม้กระทั่งผู้ใหญ่ ไทเกอร์ต้องรีบลากตัวพี่เสือขึ้นห้องเพราะกลัวว่าสถานการณ์จะแย่ไปมากกว่านี้ ส่วนฉันก็เดินตามขึ้นมาด้วย

“ให้ฉันหมั้นแทนเฮียไหมใจ๋” ไทเกอร์ออกมาจากห้องแล้วพูดกับฉันที่ยืนรอหน้าประตู “สภาพแบบนั้นไม่น่าเจอผู้คน”

“พี่เสือตั้งใจ เขาคิดมาแล้ว” ฉันเอ่ยเสียงสั่น เมื่อคืนห้ามก็ไม่ฟังหากบอกว่าไม่ตั้งใจใครจะไปเชื่อ

“ยังอยากจะหมั้นกับเฮียจริง ๆ เหรอวะใจ๋”

“…” ฉันมองหน้าเพื่อน รู้ว่าตอนนี้ไทเกอร์กำลังโกรธแม้คนคนนั้นจะเป็นพี่ชายของตัวเอง

“ฉันฝืนมากเกินไปอย่างนั้นเหรอ… ทุกอย่างมันถึงได้ออกมาเป็นแบบนี้”

“เฮียไม่น่าทำแบบนี้ ควรไว้หน้าผู้ใหญ่บ้าง”

“ขอเข้าไปคุยกับพี่เสือก่อนได้ไหม”

“คิดว่าคุยแล้วเฮียจะฟังหรือไง”

“…” ทุกอย่างมันมืดไปหมด จนเริ่มคิดว่าอยากจะเอาแบบไทเกอร์ว่าคือให้เขาหมั้นแทนไปซะ

“ยืนรอที่หน้าประตูถ้าเฮียทำอะไรไม่ดีก็ตะโกนเรียกแล้วกัน”

“อื้อ”

ฉันพยักหน้าก่อนจะเอื้อมมือจับลูกบิดประตูแล้วเปิดมันเดินเข้ามาภายในห้อง เห็นพี่เสือออกไปยืนสูบบุหรี่อยู่ด้านนอกระเบียง เขาทำตัวชิลล์ราวกับวันนี้ไม่ใช่วันที่เราสองคนจะต้องเข้าพิธีหมั้นกัน

“รู้ตัวไหมคะว่าทำอะไรอยู่ หรือเมาจนไม่ได้สติแล้ว”

คนที่ยืนสูบบุหรี่ด้านนอกระเบียงหันมาตามเสียง ก่อนจะพ่นควันสีขาวคลุ้งลอยบนอากาศ สายตาที่ว่างเปล่ามองมาที่ฉันโดยปราศจากคำตอบกลับ

“ต้องทำให้ตัวเองดูแย่ขนาดนี้เลยเหรอคะ”

“รำคาญ!! ช่างแต่งหน้าทำผมอยู่ไหนไปตามมา”

“พี่เสือยังอยากจะเข้าพิธีอยู่อีกเหรอ”

“จะเอายังไง อย่ามาเรื่องเยอะ” มวนบุหรี่ถูกทิ้งลงกระถางต้นไม้ ก่อนร่างสูงจะเดินกลับเข้ามาในห้อง

ฉันมองพี่เสือที่อยู่ในสภาพสติไม่เต็มร้อยเพราะเมาด้วยความโกรธ ก่อนจะเอ่ยเสียงสั่น

“ให้ไทเกอร์หมั้นแทนดีไหมคะ”

“หึ!! จะมาเปลี่ยนใจทำไมตอนนี้”

“ครั้งนี้พี่เสือทำให้ใจ๋รู้สึกไร้ค่ามากจริง ๆ”