บทที่ 17

“อึก~ พี่ชายนายใจร้ายมากจริง ๆ”

แกร็ก!! ประตูห้องถูกเปิดออกมาขณะที่ฉันกำลังกอดไทเกอร์อยู่ ก่อนจะได้ยินเสียงทุ้มเอ่ยท้วงขึ้น

“จะกอดปลอบกันอีกนานไหม”

“ใครมันจะใจร้ายได้เท่าเฮียวะ!!” ไทเกอร์ตอบกลับพี่ชายของตัวเอง

“ใจร้าย? ถ้ากูร้ายอย่างที่มึงว่าคงไม่มาเข้าพิธีหมั้น”

“ไปตามช่างเถอะไทเกอร์ อย่าเสียเวลามากกว่านี้เลย” ฉันเอ่ยขึ้นไม่หันกลับไปมองว่าที่คู่หมั้นของตัวเอง จากนั้นก็เดินออกมาพร้อมกับเพื่อนเลย

ไทเกอร์พาแวะมาให้ช่างเติมเครื่องสำอางให้เพราะมันเลอะนิดหน่อย ครั้งจากเสร็จแล้วก็ลงมารับแขก เพราะให้จ๋ายยืนรับแทนนานแล้ว

“ใจ๋ พี่เสือไหวไหม จ๋ายอยากจะบ่นจริง ๆ เลย ทำไมถึงทำตัวเละเทะขนาดนั้น” จ๋ายรีบมาถาม แน่นอนว่าเธอต้องรู้สึกโกรธพี่เสือไม่ต่างจากฉัน

“เขาแต่งตัวอยู่”

“พ่อสีหน้าไม่ดีเลยใจ๋อย่าเพิ่งเข้าไปหาพ่อนะ จ๋ายกลัวใจ๋ถูกดุ หลังจบงานพี่เสือโดนหนักแน่ ๆ”

“อือ”

เกือบถึงเวลาเริ่มเข้าพิธีหมั้นพี่เสือที่แต่งตัวเสร็จก็ลงมา สีหน้าของเขาดูไม่ได้ยินดีอะไรไม่ยิ้มเลยสักนิดสร้างความอึดอัดให้ฉันที่อยู่ใกล้ ๆ

ถึงแม้งานหมั้นจะผ่านพ้นไปได้ด้วยดี แต่สภาพจิตใจของฉันมันค่อนข้างย่ำแย่ พี่เสือเหมือนมาเข้าพิธีให้มันจบ ๆ ไป ส่วนฉันก็ต้องปั้นหน้ายิ้มจนจบงานมีเพียงเพื่อนที่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น หลังจากจบงานพี่เสือก็ถูกผู้ใหญ่เรียกเข้าไปคุย

ฉันแยกตัวออกมาเพื่อเปลี่ยนชุด ส่วนจ๋ายอาสาไปส่งเพื่อน ๆ ที่รถกับไทเกอร์ จริง ๆ อยากจะไปด้วยแต่ถูกห้ามเพราะทุกคนเห็นว่าสภาพของฉันในตอนนี้ควรพักผ่อน

เสียงประตูเปิดเข้ามาขณะที่ฉันกำลังเปลี่ยนชุดในห้องน้ำ คิดว่าคงเป็นจ๋ายจึงขอให้ช่วย

“จ๋ายใช่ไหม” ไร้เสียงตอบกลับ ฉันเลยพูดต่อ “ช่วยดูชุดให้ใจ๋หน่อยสิ มันติดอะไรไม่รู้รูดซิปไม่ลงเลย”

“จ๋ายได้ยินไหม”

เพราะไร้เสียงตอบกลับจนฉันต้องถามย้ำ ก่อนจะเอะใจว่าหากเป็นจ๋ายคงตอบกลับมาแล้ว จึงหมุนตัวหันมาเปิดประตูห้องน้ำ ก่อนจะเห็นพี่เสือยืนอยู่ตรงหน้า

“พะ... พี่เสือ ขะ... เข้ามาทำไมคะ”

ฉันมองดูในมือเขากำลังถือขวดไวน์อยู่ คงดื่มแน่ ๆ ทั้งที่ยังไม่สร่างเมาเลยยังจะดื่มอีกเหรอ

จู่ ๆ พี่เสือก็คว้าฝ่ามือมากระชากแขนฉันออกจากห้องน้ำ หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบไหว พยายามสะบัดแขนออกแต่ไม่สำเร็จ ถูกลากมาจนถึงเตียงก่อนจะถูกผลักให้ล้มลงอย่างแรง