ตอนที่ 3
บทที่ 3
September 18, 2026
ฉันเสียใจกับสิ่งที่พี่เสือพูดออกมา มันเหมือนความสัมพันธ์ของเราสองคนถูกตัดขาดไปแล้วจริงๆ จนตอนนี้ฉันก็ยังร้องไห้ไม่หยุด อยากจะคุยอีกสักครั้งแต่พี่เสือออกไปไหนก็ไม่รู้ โทรหาก็ไม่รับแชตไปก็ไม่ตอบ
“ใจ๋ลูกอยู่ในห้องใช่ไหม แม่ขอเข้าไปได้ไหมลูก”
“อึก~ ค่ะ” ฉันรีบยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม ถึงจะเช็ดออกจนไม่เหลือคราบน้ำตาแต่ดวงตาที่บวมเปล่งก็ไม่สามารถปกบอดได้ว่าผ่านการร้องไห้อย่างหนักมาก่อนหน้า
แม่ดูตกใจที่เห็นว่าฉันร้องไห้ก่อนจะเข้ามากอดปลอบ
“คนเก่งของแม่ร้องไห้ทำไมคะ เพราะเรื่องวันนี้อย่างนั้นหรอ”
“พี่เสือโกรธมากๆ เลยค่ะ อึก~ ใจ๋จะทำยังไงดี” อุตส่าห์คิดว่าจะไม่ร้องไห้ต่อหน้าแม่แล้วแท้ๆ แต่สุดท้ายน้ำตามันก็ไหลอาบแก้มอยู่ดี
“พี่เขาคงไม่ได้ตั้งตัว ให้เวลาเสือหน่อยนะลูก”
“ใจ๋ผิดเอง แทนที่จะปฏิเสธ”
“แม่รู้ว่าใจ๋คิดยังไงกับเสือ”
“ตะ แต่ อึก~ พี่เสือไม่เคยคิดอะไรกับใจ๋เลย”
“ลูกสาวแม่น่ารักขนาดนี้ เสือต้องชอบหนูแน่ๆ แม่รับประกัน”
ฉันรู้ว่าแม่แค่พูดปลอบใจ เพราะไม่มีทางเลยที่พี่เสือจะมาชอบฉัน เขามีคนในใจแล้วนี่ “ขอพ่อให้ยกเลิกเรื่องหมั้นได้ไหมคะ”
“ใจ๋ก็รู้ว่าพ่อเป็นยังไง อย่าเลยลูกเดี๋ยวพ่อเขาจะโมโหใส่เอานะ”
“ใจ๋กลัวพ่อ อึก~ แต่ตอนนี้พี่เสือไม่ยอมคุยกับใจ๋เลย”
ฉันกอดแม่ร้องไห้ แค่คิดว่าจะเองจะกลายเป็นคนอื่นในสายตาของพี่เสือใจมันก็หนักอึ้งไปหมดแล้ว
แม่ปลอบอยู่พักใหญ่ก่อนจะออกไปจากห้อง ดีขึ้นมานิดหน่อยที่ฉันไม่ร้องไห้แล้วแต่ข้างในใจมันก็ยังหนักอึ้งเหมือนเดิม
หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป
พี่เสือไม่กลับมาที่บ้านเลยทั้บที่ปกติเขาจะกลับมานอนบ้างบ้าง คอนโดบ้าง ไม่ต้องบอกก็พอจะรู้ว่าตั้งใจหลบหน้ากัน
ก่อนหน้าได้ปรึกษาพี่ฉลามที่เป็นลูกพี่ลูกน้องกับฉันและเป็นเพื่อนกับพี่เสือ พี่ฉลามบอกว่าจะคุยให้แต่ตอนนี้ก็ยังเงียบอยู่ มันยิ่งทำให้ร้อนใจเพราะรู้ว่าตัวเองผิดมากๆ
“พี่เสือนอนที่คอนโดอีกแล้วหรอไทเกอร์” ฉันมาที่บ้านเขาทุกวันเผื่อจะเจอ และก็จะมีไทเกอร์ที่คอยมานั่งเป็นเพื่อน
“อืม เห็นว่างานที่มหาวิทยาลัยยุ่งๆ”
“ยุ่งขนาดไม่มีเวลากลับมานอนที่บ้านเลยหรอ”
“ปีสี่งานเยอะจะตาย”
“ไม่ใช่ว่าพยายามหลบหน้ากันหรอ”
“ใจ๋ ยิ่งตามแบบนี้เฮียยิ่งไม่ชอบนะ รู้ไหมว่าตอนนี้เธอกำลังทำตัวงี่เง่า”
“แล้วจะให้ทำยังไงหรอ จะต้องให้จ๋ายมาหมั้นแทนใช่ไหมพี่เสือถึงจะพอใจ”
“เกี่ยวอะไรกับจ๋าย?” ไทเกอร์ขมวดคิ้วถาม
“เปล่าหรอก” ฉันรีบปฏิเสธเพราะเผลอหลุดปากพูดออกไปอย่างนั้น