บทที่ 6

#อาทิตย์ต่อมา

ฉันไปเรียนได้แล้วหลังจากที่หยุดเกือบอาทิตย์ พอได้อยู่กับเพื่อนก็ทำให้อาการซึมน้อยลงแต่พออยู่คนเดียวก็เป็นเหมือนเดิม

ได้แต่คิดถึงอดีตที่เคยมีความสุข…

“พี่เสือใจ๋ขอขี่หลังหน่อย”

“โตขนาดนี้แล้วยังจะขอขี่หลังเป็นเด็ก”

“เร็วๆ สิ”

“เด็กดื้อ”

ฉันกระโดดขึ้นหลังของพี่เสือ ถึงแม้จะถูกบ่นแต่ก็ยอมย่อตัวเพื่อรับฉันไว้ไม่ให้ตก จำได้ตราตรึงในหัวใจเลยว่าเหตุการณ์นี้ทำให้ฉันเริ่มรู้ว่าตัวเองชอบพี่เสือเข้าให้แล้ว

แต่ในตอนนี้แม้แต่หน้ายังแทบไม่ได้เจอกัน พูดคุยสักคำก็ไม่มี ฉันส่งแชตไปทุกวันแต่พี่เสือไม่เคยเปิดอ่านเลย

ไทเกอร์บอกให้ฉันรอ จนมาถึงตอนนี้เริ่มคิดแล้วว่าจะต้องรอไปอีกนานเท่าไร การที่จะตัดใครสักคนออกจากชีวิตสำหรับพี่เสือมันทำง่ายขนาดนั้นเลยหรอ

“คุณหนูคะคุณท่านเรียกพบค่ะ”

“ค่ะ”

ฉันที่กำลังคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อนถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะมาพบคุณพ่อตามคำสั่งที่ห้องทำงาน

“พ่อเรียกใจ๋มามีอะไรหรือเปล่าคะ”

“พรุ่งนี้ลูกว่างหรือเปล่า”

“ใจ๋มีนัดกับยี่หวาค่ะ ทำไมหรอคะ” พรุ่งนี้ฉันนัดไปดูหนังกับยี่หวาที่ห้าง

“ยกเลิกนัดกับเพื่อนไปก่อน”

“คะ? พ่อจะพาใจ๋ไปไหน”

“พรุ่งนี้ลูกต้องไปลองชุดที่จะใส่งานหมั้นกับเสือ”

“ดะ ได้วันแล้วหรอคะ” ฉันกำมือแน่น พอพ่อพูดเรื่องนี้ขึ้นมามันก็รู้สึกแน่นหน้าอกหายใจไม่ออก

“อืม ฤกษ์เดือนหน้า”

“ระ เร็วจังเลยค่ะ”

“พรุ่งนี้เสือจะไปรอลูกที่ร้าน”

“พี่เสือรับปากกับพ่อหรอคะ”

“อืม พ่ออยากให้มารับลูกที่บ้านแต่เห็นว่ามีงานที่มหาวิทยาลัยต้องเคลียร์ก่อน ก็เลยให้ลูกไปรอที่ร้าน”

“อ๋อค่ะ”

ฉันพยักหน้าตอบพลางเม้มปากแน่น คงไม่มีงานอะไรมากหรอกพี่เสือแค่อ้างก็เท่านั้น เหตุผลก็มีแค่ข้อเดียวคือหลบหน้าฉัน

#วันต่อมา

เมื่อคืนมัวแต่คิดว่าวันนี้จะได้เจอพี่เสือมันทำให้นอนแทบไม่หลับ เพราะกังวลกลัวทำตัวไม่ถูก ไม่รู้จะเริ่มพูดยังไง หรือควรจะเงียบไม่พูดไม่จาแค่ลองชุดให้เสร็จก็แยกย้าย ฉันคิดมากจริงๆ

คนขับรถที่บ้านมาส่งที่ร้านลองชุด พนักงานของร้านออกมาต้อนรับอย่างเป็นมิตร พ่อคงจะจัดการให้แล้วเพราะมาถึงไม่ได้พูดอะไรพวกพี่ๆ พนักงานต่างก็หยิบชุดมาให้ดูว่าชอบแบบไหน

“ชุดนี้ก็ดูเหมาะกับน้องใจ๋นะคะ”