ตอนที่ 5
บทที่ 5
September 18, 2026
พี่เสือจ้องหน้าฉันนานพอสมควรก่อนจะสบถในลำคอ ซึ่งฉันก็ไม่เข้าใจว่าทำไม
“หึ”
“ไปตอนนี้เลยไหมคะ” ฉันไม่ได้คิดอะไรมากกับคำถามขอบตัวเอง ใช่ว่าไม่เคยขึ้นคอนโดของพี่เสือซักหน่อย ก่อนหน้านี้ก่อนไปเรียนฉันชอบซื้อน้ำเต้าหู้ไปให้
“รู้ไหมว่าตอนนี้เหมือนเธอกำลังเสนอตัวให้ฉัน”
“จะ ใจ๋ไม่ได้ทำแบบนั้นนะ กะ ก็พี่เสือบอกเองนี่” ฉันรีบส่ายหน้าปฏิเสธทันควันเมื่อถูกกล่าวหาในเรื่องที่ไม่จริง
“ไม่ต้องทำตัวใสซื่อในเมื่อเธอแสดงออกมาชัดเจนแล้วว่าอยากได้ฉันขนาดไหน”
“ใจ๋ชอบพี่เสือ แต่ไม่เคยคิดเรื่องแบบนั้นเลยนะคะ”
“หึ!!”
“ขอเวลาให้ใจ๋ได้ทำให้พี่เสือชอบได้ไหม เปิดโอกาสให้ใจ๋หน่อยได้ไหมคะ” มันอาจจะดูน่าตลกที่เป็นฝ่ายเอ่ยปากขอผู้ชายก่อน แต่ทำยังไงได้ในเมื่อฉันชอบพี่เสือจริงๆ
“ที่ผ่านมามันยังไม่ชัดเจนอีกรึไงว่าฉันไม่เคยคิดอะไรกับเธอเลย”
“เพราะพี่เสือไม่เคยเปิดโอกาสให้ใจ๋เลยต่างหาก”
คนตัวสูงพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ ราวกับการพูดคุยกับฉันมันเป็นเรื่องที่น่าหงุดหงิดเอามากๆ
“กลับไปซะ ถ้าไม่กลับก็ดูแลตัวเองดีๆ เพราะถ้าเกิดอะไรขึ้นฉันจะไม่เข้าไปช่วยเธออีก”
“พี่เสือเป็นห่วงใจ๋ใช่ไหม” ฉันยิ้มออกมา เพียงแค่คำสั่งแค่นี้มันก็ทำให้คิดไปเองว่าอีกฝ่ายกำลังเป็นห่วง
“ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงใช่…ห่วงในฐานะน้องสาว”
เย็นชาจัง ทั้งสายตาและคำพูด มันเหมือนยิ่งเราใกล้กันฉันก็ยิ่งห่างไกลออกไป การพยายามที่จะพูดคุยมันยิ่งทำให้ทุกอย่างแย่
“โอเคค่ะ ใจ๋จะไม่กวนใจพี่เสืออีก”
“ดี”
“เพราะยังไงพี่เสือก็หนีใจ๋ไม่พ้น”
หัวคิ้วหนาขมวดชนกัน ก่อนจะตวาดถามเสียงเข้ม “อะไรอีกห๊ะ!!”
“เราต้องหมั้นกันไงคะ ใจ๋น่ะดีใจที่สุด” ฉันตั้งใจเอ่ยคำยั่วโมโหออกไปเพราะไม่ว่าจะพยายามกี่ครั้งพี่เสือก็ยังแสดงท่าทางไม่ต้อนรับไม่อยากคุยดีนัก ให้มันเป็นอย่างที่ควรจะเป็นไปให้แล้วกัน
“ใจ๋!!!”
“จ๋ายก็รู้เรื่องแล้วนะคะ ฝากยินดีกับเราสองคนด้วย”
“ถ้าไม่อยากให้ฉันใจร้ายกับเธอไปมากกว่านี้ก็ หุบปากซะ”
“ตั้งแต่วันนั้นก็ใจร้ายกับใจ๋ตลอดเลยนี่ ร้ายกว่านี้ใจ๋ก็รับมือไหวค่ะ”
จู่ๆ พี่เสือก็ยิ้มมุมปากก่อนจะกระชากแขนฉันอย่างแรงจนเซมากระแทกกัยแผงอกแกร่ง ก่อนจะก้มลงมาพูดด้วยน้ำเสียงที่ชวนให้ขนลุก
“หึ!! แน่ใจว่ารับไหว”
“………”
“ถ้าฉันเอาจริงขึ้นมาเธอคงรับมือไม่ไหวหรอก”
“จะ ใจ๋เจ็บ” ฉันนิ่วหนาขมวดคิ้วเพราะแรงบีบที่แขนนั้นมันทำให้ปวดหนึบ จากนั้นก็พยายามดิ้นเพื่อให้คนตัวสูงปล่อย
“ไอ้เสือ” เสียงของพี่โซ่ทำให้พี่เสือผละตัวออกจากนั้น ก่อนจะหันไปมองเพื่อน
“อ้าวน้องใจ๋ มาตั้งแต่เมื่อไร”