บทที่ 8

พอมาถึงที่บ้านฉันก็รีบเข้าห้องนอนร้องไห้ขดตัวอยู่ในผ้าห่ม ที่ผ่านมาพี่เสือแทบไม่เอ่ยถึงจ๋ายเลย แต่วันนี้กลับพูดแบบนั้นออกมา

มันเหมือนสื่อความหมายว่าถึงฉันและจ๋ายจะหน้าเหมือนกันแต่มีคนเดียวที่พี่เสือรู้สึกด้วย ซึ่งมันไม่ใช่ฉัน

เจ็บปวดขนาดนี้แล้วไม่อยากคิดเลยว่าหากเราหมั้นกันต่อไปจะเป็นยังไง… แต่ฉันยังไม่ยอมแพ้หรอก ยังไงก็อยากจะเอาชนะใจพี่เสือให้ได้ เพราะจ๋ายเองก็ไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกับเขาไปมากกว่าพี่ชาย

#วันต่อมา มหาวิทยาลัย

“ใจ๋หนุ่มคณะแพทย์ตามขายขนมจีบแกมาหลายเดือนแล้วนะไม่สนใจหน่อยหรือไง” ยี่หวาเอ่ยถามเพราะเห็นพี่ยูซื้อขนมมาให้

พี่ยูเป็นรุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยเราบังเอิญเจอกันที่โรงพยาบาล พี่เขาเป็นนักศึกษาแพทย์และก็เรียนมหาวิทยาลัยเดียวกัน รู้ว่าเขากำลังตามจีบและฉันก็ปฏิเสธไปแล้วเพราะภายในใจมันไม่เหลือที่ว่างให้ใครเลย

“คบแพทย์ไม่มีเวลาให้หรอก” ไทเกอร์บอก

“เบาบ้างนิสัยหวงเพื่อนน่ะ ทีกับพี่ชายตัวเองไม่เห็นจะหวง” ยี่หวาถาม ไทเกอร์น่ะเป็นแบบนี้แต่ไหนแต่ไร ถ้ามีผู้ชายเข้ามาจีบฉันกับยี่หวา เขาจะคอยกันท่าให้ตลอด

“อันนั้นเพื่อนเราตามจีบเขาหรือเปล่า”

“อะพูดถูก สวย ๆ แบบใจ๋ ใครจะไปคิดว่าตามจีบผู้ชาย”

“แถมเขายังไม่สนใจ” ฉันพูดเสริมเสียงเศร้า ก่อนจะเบือนหน้าไปทางอื่น

“นี่เศร้าจริงเหรอ ถูกพี่เสือดุมาหรือไง”

“ถ้าโดนดุคงจะดีกว่านี้”

“เขาไม่ชอบก็ถอยเหอะใจ๋” โอดินที่นั่งกินขนมไม่พูดไม่จาเอ่ยขึ้น

“ทำเป็นบอกเพื่อน เข้าใจความรักดีแค่ไหนคะคุณโอดิน” ยี่หวาถาม เพราะโอดินไม่เคยมีแฟนเลยไม่แปลกหรอกที่จะถูกแซว

“ก็ไม่ได้คบไปทั่วเหมือนเธอ”

“เอ๊ะ!! เขาเรียกบริหารเสน่ห์เหอะ!! นี่ฉันน่ะยังบริสุทธิ์อยู่นะขอบอก”

“น่าเกลียดนะยี่หวาพูดอะไรออกมา”

“น่าเกลียดตรงไหนก็มันเป็นความจริง”

“เลิกเถียงกัน เห็นไหมว่าใจ๋เศร้าอยู่” ไทเกอร์ช่วยห้ามปรามทั้งสองคน แต่ฉันไม่อะไรหรอกชินแล้ว ยี่หวากับโอดินก็ชอบเถียงกันไปเรื่อยแบบนี้แต่ไหนแต่ไร

ติ๊ง~ ขณะที่กำลังนั่งเหม่อเสียงแชตแจ้งเตือนทำให้ฉันก้มหน้ามองจอโทรศัพท์ ก่อนหัวใจดวงน้อยจะเต้นรัว ๆ เมื่อเห็นว่าชื่อที่ส่งมาคือพี่เสือ

เสือ: เลิกเรียนแล้วมารอที่สวนกุหลาบหลังมอ

ฉันขมวดคิ้วงงกับคำสั่งนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะพิมพ์ถาม

ฉัน: ให้ใจ๋ไปหาที่มหาวิทยาลัยเหรอคะ

เสือ: พ่อให้ไปรับเธอกลับบ้านพร้อมกัน

ถึงว่าเพราะถูกบังคับนี่เอง หากเป็นเมื่อก่อนมันไม่แปลกหรอกที่กลับพร้อมกัน แต่ตอนนี้มันแปลกมาก ๆ

ฉัน: แปลว่าพี่เสือต้องมารับใจ๋หรือเปล่า

เสือ: อย่าเรื่องมาก ฉันไม่ว่าง

ฉัน: ก็ได้ค่ะใจ๋จะไปรอ

ฉันกับพี่เสือไม่ได้เรียนมหาวิทยาลัยเดียวกันจึงต้องนั่งรถไป สวนกุหลาบหลังมอเป็นชื่อเรียกโซนวีไอพีของมหาวิทยาลัย เขตนั้นบุคคลที่ไม่ได้รับอนุญาตห้ามเข้า มันเป็นเขตของแก๊งพี่ฉลามที่เป็นเพื่อนกับพี่เสือ ที่มีอภิสิทธิ์ขนาดนี้ก็เพราะพี่ฉลามเป็นลูกชายเจ้าของมหาวิทยาลัย

หลังเรียนเสร็จ ไทเกอร์อาสามาส่งที่มหาวิทยาลัยของพี่เสือ เพราะไม่อยากให้ฉันเรียกแกรปมันอันตราย พี่เสือไม่เห็นจะคิดแบบนี้บ้างเลย

“รอด้วยกันไหมไทเกอร์”

“นัดเล่นเกมกับไอ้ดิน”

“ได้ถามพี่เสือไหมว่าจะเลิกเรียนกี่โมง”

“ไม่ได้คุย แล้วมานี่ไม่ได้ถามก่อน?”

“ไม่กล้าถามมากหรอก เดี๋ยวหงุดหงิดใส่อีก”