ตอนที่ 285-286

大姐大 บทที่ 285 นายท่านเซิ่งลงโทษหวังเซี่ยงจ้ง 2

หวังเซี่ยงจ้งลังเลที่จะตอบคำถามของจ๋ายหวินเชิ่ง หลังจากเห็นท่าทีเคร่งขรึมของอาจารย์ จางหวังเซี่ยงจ้งก็เริ่มตอบ

“ผมไม่มี” เมื่อตอนที่หวังเซี่ยงจ้งกล่าวคำว่า ไม่มี นั้น น้ำเสียงของเขานั้นหนักแน่น “แต่อาจารย์สามารถให้คนอื่นตรวจสอบได้ เพราะผมไม่ได้เป็นคนเดียวที่สงสัยในเรื่องนี้ อาจารย์สามารถอ่านความเห็นในฟอรัมของโรงเรียนของเรา ทุกคนล้วนมีความสงสัยแบบนี้”

นี่ไม่ใช่ความสงสัยของบุคคลเพียงคนเดียว ดังนั้นหวังเซี่ยงจ้งจึงมั่นใจมาก เมื่อเขาแสดงความสงสัย

คนสามคนประโคมข่าวเสือ* เมื่อพวกเขาพบว่าตัวเองไม่ใช่คนเดียวที่ทำเช่นนี้ ไม่ได้ทำอยู่ตามลำพัง ความมั่นใจของพวกเขาก็จะค่อยๆเพิ่มขึ้น

“นั่นหมายความว่า นายต้องการจะบอกฉันว่าแม้ว่านายไม่มีหลักฐาน แต่นายก็มีมวลชนเป็นฐาน และกฎก็ทำอะไรคนทั้งหมดไม่ได้ หากว่าคนที่ทำผิดไม่ใช่คนเพียงคนเดียว นายก็ไม่ต้องกังวลว่านั่นจะเป็นเรื่องผิดพลาดอย่างงั้นสิ” มีความเย้ยหยันแฝงอยู่ในน้ำเสียงของจ๋ายหวินเชิ่ง

“คุณ …” หวังเซี่ยงจ้งมองไปที่จ๋ายหวินเชิ่งอย่างประหลาดใจ

เขาได้กลิ่นบางอย่างไม่ถูกต้อง

“อธิบายต่อไป ถ้านายไม่สามารถให้คำอธิบายที่สมเหตุสมผลได้ จะถือว่าเป็นการหมิ่นประมาท”

“ไม่ เห็นได้ชัดเจนว่าเจี่ยนอีหลิงได้รับผลลัพธ์ในตอนนี้ด้วยวิธีการที่ไม่สมเหตุผล การโกงนั้นเป็นเรื่องน่าอับอาย การที่ผมมารายงานเรื่องเธอนั้นจึงมีเหตุผล เมื่อเราได้เห็นสิ่งที่ไม่ยุติธรรม เราไม่ควรรายงานด้วยความเต็มใจเหรอ”

อ่านตอนล่าสุดที่ my-novel.co หรือ www.thai-novel.com

“อือ สิ่งที่นายพูดนั้นถูกต้อง เมื่อเห็นสิ่งที่ไม่ยุติธรรมจึงมีความกระตือรือล้นที่จะรายงาน เพียงแต่ไม่รู้ว่านายเห็นด้วยตาข้างไหน หือ”

เห็นสิ่งที่ไม่ยุติธรรม ประการแรกนั้นมีคำว่า “เห็น” อยู่ด้วย

จ๋ายหวินเชิ่งมองไปที่หวังเซี่ยงจ้ง และดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

หวังเซี่ยงจ้งถูกซักถาม

ไม่มีใครเห็น คนอื่นๆก็ไม่มีใครเห็น และหวังเซี่ยงจ้งก็ไม่เห็นเช่นกัน

เพียงแค่ว่า หลังจากที่ผลลัพธ์ออกมาไม่สมเหตุผล เขาก็เลยคิดอย่างนั้น

จ๋ายหวินเชิ่งหันหน้าไปพูดกับบอดี้การ์ดที่ยืนอยู่ข้างๆตัวเขา “ติดต่อผู้ปกครองของเขา เนื่องจากนักเรียนคนนี้น่ารังเกียจด้วยพฤติกรรมชอบรังแกคนอื่น ฉันจะสอนเขาว่า การรังแกที่แท้จริงนั้นเป็นยังไง”

ในเมื่อหวังเซี่ยงจ้งเชื่อว่าเขา “ถูกรังแก” ดังนั้นจ๋ายหวินเชิ่งจึงตั้งใจที่จะทำให้เขาได้สมใจ

คำขอแบบนั้น นายท่านเชิ่งสามารถจัดให้สมใจได้ตามนั้น

หลังจากนั้นไม่นานบอดี้การ์ดก็ติดต่อผ่านโทรศัพท์ไปยังพ่อของหวังเซี่ยงจ้ง

พ่อของหวังเซี่ยงจ้งเป็นผู้จัดการระดับกลางของบริษัทแห่งหนึ่ง และครอบครัวของเขาก็มีรายได้มากพอควร ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่ส่งหวังเซี่ยงจ้งให้เข้าโรงเรียนมัธยมปลายเชิ่งหัว

เพียงแค่รายได้ของครอบครัวของเขานั้นธรรมดามากหากเทียบกับเพื่อนร่วมชั้นที่ร่ำรวยและมีอำนาจคนอื่นๆในโรงเรียน

พ่อของหวังเซี่ยงจ้งที่รับสายยังคงไม่เข้าใจ

จ๋ายหวินเชิ่งพูดเข้าไปในโทรศัพท์ง่ายๆว่า “ลูกชายของคุณบอกว่าถูกคนอื่นรังแก หากว่ารังแกเขาแล้ว นั่นถึงจะเป็นการทำให้เขาพอใจ”

ขณะที่พ่อของหวังเซี่ยงจ้งยังไม่เข้าใจอะไรดีนัก ผู้จัดการบริษัทของเขาก็มาหาเพื่อแจ้งว่าเขาถูกไล่ออก

จ๋ายหวินเชิ่งวางสายโทรศัพท์

ไม่นานนัก หวังเซี่ยงจ้งก็ได้รับโทรศัพท์จากพ่อของเขา

หวังเซี่ยงจ้งได้ยินพ่อพูดว่าเขาถูกไล่ออก และเจ้านายที่ไล่ออกบอกเขาว่า เป็นเพราะเขาสอนลูกไม่ดี ทำให้ลูกของเขามีปัญหาเรื่องลักษณะนิสัย เขาจึงไม่เหมาะที่จะทำงานในบริษัทนี้อีกต่อไป ดังนั้นเขาจึงถูกไล่ออกตรงๆ

หน้าของหวังเซี่ยงจ้งซีดลงในทันที

จากความเข้าใจของหวังเซี่ยงจ้ง นี่เป็นผลงานของคนที่อยู่ตรงหน้าของเขา

หวังเซี่ยงจ้งมองไปที่จ๋ายหวินเชิ่งอย่างโง่งม “คุณทำแบบนี้ลงไปได้ยังไง”

“ทำไมถึงจะทำไม่ได้ นี่ไม่ใช่สิ่งที่นายเรียกว่าการกลั่นแกล้งเหรอ นายท่านคนนี้จึงทำให้นายได้สมใจ” จ๋ายหวินเชิ่งถามกลับด้วยน้ำเสียงสบายๆ

บทที่ 286 นายท่านเซิ่งลงโทษหวังเซี่ยงจ้ง 3

“ไม ผมกำลังพูดถึงเจี่ยนอีหลิง คุณมายุ่งเกี่ยวอะไรด้วย” หวังเซี่ยงจ้งรู้สึกว่าผู้ชายตรงหน้าเขานั้นไม่สามารถที่จะเข้าใจได้

“นายไม่มีเหตุผล แต่กลับคาดหวังให้คนอื่นใช้เหตุผลกับนายงั้นเหรอ นายไม่มีหลักฐาน อ้างอิงตามความอารมณ์ความรู้สึกของตัวนายเอง ใช้ปากแดงฟันขาวใส่ความให้คนอื่นผิด ทำไมคนอื่นถึงทำกับนายตามอารมณ์ของพวกเขาบ้างไม่ได้ล่ะ”๋

三人成虎