ตอนที่ 367-368

大姐大 บทที่ 367 ความแตกต่างในการปฏิบัติตัวของนายท่านเชิ่ง

ฉินหยูฝานและเจี่ยนอีหลิงได้พบกันที่คฤหาสน์ตระกูลหยู

เห็นได้ชัดว่าฉินหยูฝานได้แต่งตัวก่อนมาถึงคฤหาสน์ตระกูลหยู การแต่งหน้าของเธอนั้นบางเบาและผมยาวในระดับปานกลางเหนือไหล่ การแต่งกายของเธอทำให้เธอดูมีอำนาจและสง่างาม

ในทางกลับกัน ผมของเจี่ยนอีหลิงยังเป็นผมหางม้า เธอสวมกางเกงขายาวและเสื้อแขนยาว เธอแต่งตัวด้วยสีโทนเดียวเหมือนทุกครั้ง

ฉินหยูฝานสังเกตเห็นว่าเจี่ยนอีหลิงมีกล่องข้าวลายการ์ตูนอยู่ในมือเธอ

เธออดคิดไม่ได้ว่า อีกฝ่ายนั้นช่างเด็กมากและไม่บรรลุนิติภาวะ นี่อายุสิบห้าแล้ว ยังใช้กล่องข้าวลายการ์ตูนอยู่อีกเหรอ

ในทางกลับกัน หยูซีกำลังปวดหัว เดิมที เขาเชิญเจี่ยนอีหลิงเพื่อหารือเกี่ยวกับรายละเอียดเกี่ยวกับการแข่งขันนัดต่อไปของพวกเขา

อย่างไรก็ตาม ฉินหยูฝานก็ปรากฏตัวขึ้นมาโดยไม่ได้รับเชิญ และถึงแม้จะเป็นเช่นนี้ เขาก็ไม่สามารถขอให้เธอออกไป ในเมื่อเธอมาจากตระกูลฉิน เขาไม่สามารถที่จะล่วงเกินเธอได้

เนื่องจากฉินหยูฝานอยู่ที่นี่ เขาจึงไม่สามารถพูดกับเทพหลิงเกี่ยวกับรายละเอียดของการแข่งขันได้อีกต่อไป

หยูซีก็รู้ว่าฉินหยูฝานมาที่นี่ ที่น่าจะเป็นมากที่สุดก็เพราะนายท่านเชิ่ง

อย่างไรก็ตาม นายท่านเชิ่งไม่สนใจที่จะเห็นฉินหยูฝาน เขาไม่กล้าปลุกนายท่านเชิ่งที่งีบหลับเพียงเพื่อฉินหยูฝาน

ฉินหยูฝานไม่รีบร้อนออกไป กลับกัน เธอทนพูดกับหยูซี “ฉันเตรียมของขวัญให้นายท่านเชิ่ง นายช่วยเรียกเขาลงมาหาฉันหน่อยได้ไหม”

“มิสฉิน ขอบคุณสำหรับความกรุณา แต่ว่า นายท่านเชิ่งไม่ได้ขาดอะไร ปกติแล้ว เขาไม่รับของขวัญจากคนอื่น” หยูซีตอบอย่างสุภาพ

นี่คือความจริง โดยปกติแล้ว นายท่านเชิ่งจะไม่รับของขวัญจากใครเลย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เขาไม่รับของขวัญจากผู้หญิง

เมื่อได้ยินคำพูดของหยูซี เจี่ยนอีหลิงก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเธอก็นำกล่องอาหารกลางวันในมือยัดกลับเข้าไปในกระเป๋าเป้ใบเล็กๆของเธออย่างเงียบๆ

ฉินหยูฝานบอกต่อหยูซี “ของขวัญของฉันพิเศษมาก เชื่อว่านายท่านเชิ่งต้องถูกใจแน่นอน”

ฉินหยูฝานพูดอย่างมั่นใจ

ถ้าเธอไม่เตรียมตัวล่วงหน้า เธอก็คงไม่รีบมอบของขวัญให้เขา

หยูซีมีสีหน้าอึดอัดขณะพูดว่า “มิสฉิน ผมทำอะไรกับเรื่องนี้ไม่ได้จริงๆ คุณก็รู้ดีถึงอารมณ์ของนายท่านเชิ่ง”

“ฉันเข้าใจ” ฉินหยูฝานตอบกลับ ฉินหยูฝานรู้ว่าไม่มีประโยชน์สำหรับเธอที่จะคุยกับหยูซี “ถ้าเช่นนั้น ให้ฉันรอเขาอยู่ที่นี่ เมื่อเขาลงมา ฉันจะคุยกับเขาด้วยตัวเอง”

หยูซีคิดในใจว่าเขาปฏิเสธไม่ได้ อย่างไรก็ตาม ถ้าเขาอนุญาตให้ฉินหยูฝานนั่งในห้องนั่งเล่น เขาจะคุยกับเทพหลิงเกี่ยวกับรายละเอียดของทัวร์นาเมนต์ที่จะเกิดขึ้นได้ตรงไหนกัน

หยูซีมองไปทางเจี่ยนอีหลิง อย่างไรก็ตาม เขาก็เห็นว่าเจี่ยนอีหลิงลุกขึ้นและเตรียมตัวจะจากไป

“เธอกำลังจะไปไหน” เสียงที่ประดุจแม่เหล็กเรียกหาเจี่ยนอีหลิงอย่างกะทันหัน

เจี่ยนอีหลิงเงยหน้าขึ้นและก็เห็นจ๋ายหวินเชิ่งจ๋ายหวินเชิ่งที่เพิ่งตื่น

เขาสวมกางเกงขายาวสีดำและเสื้อสีขาว เสื้อเขาติดกระดุมได้ไม่ดีนักด้วยเหตุผลบางประการ และเผยให้เห็นผิวหนังที่หน้าอกเขา

ด้วยมือที่อยู่ในกระเป๋ากางเกง จ๋ายหวินเชิ่งเดินลงบันไดทีละก้าว

เขาหรี่ตา ไม่มีใครบอกได้ว่าตาเขาหรี่เพราะเขาเพิ่งตื่นจากการงีบหรือเพราะเขาอารมณ์ไม่ดี

“นายท่านเชิ่ง” ฉินหยูฝานกล่าว เธอลุกขึ้นทันทีและมองเขาด้วยสายตาที่เร่าร้อน

จ๋ายหวินเชิ่งเดินผ่านฉินหยูฝานและเดินตรงไปที่เจี่ยนอีหลิง เขายื่นมือออกไปราวกับว่าเขากำลังขออะไรบางอย่างจากเธอ

“อะไร” เจี่ยนอีหลิงถาม

เสียงเธอนุ่มนวลและอ่อนหวาน อย่างไรก็ตาม เห็นได้ชัดว่าเธอค่อนข้างสับสน

“กล่องข้าว” จ๋ายหวินเชิ่งตอบกลับ เขาเห็นว่าเจี่ยนอีหลิงนำกล่องอาหารกลางวันมาด้วย

มันเหมือนกับกล่องที่เขาเก็บไว้ในโต๊ะข้างเตียง กล่องอาหารกลางวันกล่องนั้นก็เป็นเธอด้วยเช่นเดียวกัน

เจี่ยนอีหลิงหยิบกล่องอาหารกลางวันออกมาอีกครั้ง

จ๋ายหวินเชิ่งหยิบกล่องอาหารกลางวันจากมือของเจี่ยนอีหลิงทันที

“อย่าลืมคืนกล่องข้าวด้วย” เจี่ยนอีหลิงกล่าว เธอคิดว่ากล่องอาหารกลางวันกล่องแรกที่เธอมอบให้เขานั้น ถูกทิ้งลงในถังขยะไปแล้ว

ขณะที่หยูซีดูฉากตรงหน้าเขา ใบหน้าเขาก็ร้อนผ่าวอยู่บ้าง เขาเพิ่งบอกฉินหยูฝานว่านายท่านเชิ่งไม่รับของขวัญใคร แต่ว่า ไม่นานหลังจากนั้น นายท่านเชิ่งก็เป็นคนที่เริ่มขออะไรบางอย่างจากเทพหลิง

บทที่ 368 เหมาะที่จะเป็นแฟนเขา