ตอนที่ 7 คนเจ้าเล่ห์

ทันทีที่ภาพทางเข้าที่คุ้นเคยปรากฏให้เห็นต่อสายตา ใครคนหนึ่งดึงประตูรถฝั่งผู้โดยสารเปิดออก “ลงมา”

คริสติน่าไม่มีความประสงค์แม้แต่น้อยที่จะกลับมายังคฤหาสน์ซีนิคการ์เด้น ซึ่งเป็นสถานที่ที่ไม่ต่างอะไรกับกรงที่กักขังเธอไว้

“ฉันไม่อยากลง” เธอปฏิเสธอย่างไม่แยแส

เธอไม่อยากเป็นคุณนายแฮดลีย์ และยิ่งไม่อยากมีชีวิตอยู่โดยอาศัยความเมตตาของนาธาเนียล

ก่อนที่จะทันตอบสนอง จู่ๆ คริสติน่าก็รู้สึกร่างของเธอถูกยกขึ้น เรือนร่างเนียนนุ่มของเธอถูกกดจนชิดแผงอกกำยำไปด้วยกล้ามเนื้อของเขา

หัวใจของเธอเต้นรัวอย่างอธิบายไม่ได้ขณะสัมผัสไอร้อนจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านผ่านผิวกายของเธอ

นาธาเนียลอุ้มเธอเข้าไปในบ้าน แม่บ้านผู้ที่กำลังเดินตรงเข้ามาหาทั้งสองมีท่าทีช็อกสุดขีดแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองเมื่อเห็นนาธาเนียลอุ้มคริสติน่าผู้ซึ่งเพิ่งถูกขับออกไปจากบ้านไว้ในอ้อมแขน

หลังจากวางเธอลงบนโซฟาอย่างเบามือ เขาดึงฝ่ามือเธอมาจับไว้ รอยบาดที่หลังมือทำให้เธอรู้สึกเสียวแปลบไปถึงท่อนแขน

“ไปเอาชุดปฐมพยาบาลมาให้ฉัน”

แม่บ้านผู้ที่อยู่ในอาการตกตะลึงพึมพำตอบรับทันทีหลังจากได้ยินเสียงเข้มของนาธาเนียล เธอกระวีกระวาดไปหยิบชุดปฐมพยาบาลมาวางให้บนโต๊ะ

“ให้ฉันทำให้ไหมคะ คุณแฮดลีย์?” จะ ปล่อย ให้คุณแฮดลีย์ทำเรื่องอะไรแบบนี้ได้ยังไง ?

“ไม่เป็นไร”

เขาใช้ไม้พันสำลีชุบไอโอดีนเหลวเช็ดไปบนหลังมือของคริสติน่า

“โอ๊ย เจ็บจัง!” เธอกลัวความเจ็บปวดทางร่างกายที่สุด พยายามชักแขนออกห่างแต่เขาจับมือเธอไว้แน่น

“ทำตัวดีๆ อดทนหน่อย” เขาพูดอย่างนุ่มนวลราวกับกำลังปลอบเด็ก

ความแตกต่างอย่างสุดขั้วของชายร่างสูงกว่าหกฟุตที่จู่ๆ ก็พูดกับเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนทำให้คริสติน่าอัศจรรย์ใจ

แสงแดดทอทาบลงบนใบหน้า ทำให้สีหน้าจริงจังของเขาดูสงบราบเรียบเป็นพิเศษ

หลังจากปิดแผลให้เธอจนเสร็จ เขายังเป่าเบาๆ อีกด้วย ลมหายใจของเขาสัมผัสผิวของเธอราวกับเขากำลังลูบไล้เธอด้วยสัมผัสจริงๆ