ตอนที่ 108: เท่าไหร่?

ตอนที่ 108: เท่าไหร่?

“มัน..” เมื่อเห็นสีหน้าของเจี้ยนเฉิน เจ้าของแผงลอยก็ลังเล แม้ว่าเขาจะรู้ว่าหินสีขาวนี้ไม่ใช่สิ่งของธรรมดา แต่ก็ยังไม่รู้ว่ามันใช้ทำอะไร เขาได้ค้นหาในหนังสือเกี่ยวกับสมบัติโบราณหลายเล่มเพื่อทำความเข้าใจประวัติศาสตร์เบื้องหลังหินสีขาวนี้ แต่เขากลับไม่พบอะไรเลย เขาไปหาเพื่อนสนิทหลายคนแต่ก็กลับมามือเปล่า หลังจากคิดไปมา ในที่สุดเขาก็กำหนดราคาตายตัวสำหรับหินสีขาวนี้

มันช่างน่าเศร้าที่ทวีปเทียนหยวนนี้มีคนไม่มากที่รู้เกี่ยวกับหินสีขาวที่แปลกประหลาดและไม่มีใครเคยแสดงความอยากรู้อยากเห็นแบบนี้มาก่อน แต่สำหรับผู้ที่ยังอยากรู้อยากเห็นพอและเลือกที่จะซื้อมันทันทีที่เห็น เมื่อพวกเขาได้ยินราคา ทุกคนวางหินและออกไปทันที ในขณะที่เจ้าของแผงลอยรู้ว่าหินก้อนนี้ไม่ใช่หินธรรมดา ทั้ง ๆ เขาก็ไม่รู้ว่าต้องใช้มันทำอะไรเขาก็ยังต้องการที่จะขายในราคาที่ค่อนข้างสูง ดังนั้นเมื่อทุกคนได้ยินราคาของหิน พวกเขาจึงไม่ลังเลเลยที่จะปล่อยหินและลืมมัน

เมื่อเจี้ยนเฉินถามราคาเกี่ยวกับหินสีขาวนี้ เจ้าของแผงลอยก็รู้สึกลังเลอีกครั้ง ตอนนี้เขาต้องการเงินจริง ๆ ดังนั้นจึงอาจกล่าวได้ว่าหินสีขาวนี้เป็นวิธีการเดียวในการหารายได้ของเขา หากเขาตั้งราคาสูงเกินไป เขาก็กลัวว่าเจี้ยนเฉินคนนี้จะวางหินลงและเดินออกไปเหมือนลูกค้ารายอื่น แต่ถ้าเขาตั้งราคาต่ำเกินไป เขาก็จะรู้สึกไม่สบายใจ ด้วยราคาที่เป็นปัญหา จิตใจและความคิดของเขาก็ขัดแย้งกันและไม่รู้ว่าจะบอกราคาเท่าไหร่

หลังจากลังเล เจ้าของแผงลอยก็เอ่ยปากพูดว่า “ลูกค้า ถ้าท่านสนใจหินสีขาวนี้จริง ๆ แล้ว โปรดระบุราคามาได้เลย”

เมื่อได้ยินอย่างนี้ เจี้ยนเฉินก็มองชายคนนั้นด้วยรอยยิ้มที่ขบขัน “นี่เป็นสินค้าของท่าน แน่นอนว่าท่านตั้งราคามาจะเหมาะสมกว่า ทำไมท่านอยากให้ข้าเสนอราคา ? “

เจ้าของแผงลอยแผงลอยรู้สึกอับอายในขณะที่เขาฟังเจี้ยนเฉินและหัวเราะแหะ ๆ ว่า “ลูกค้า ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากจะบอกราคา แต่เป็นเพราะข้ากลัวว่าถ้าข้าบอกแล้วท่านจะหนีไป มีลูกค้าคนอื่นก่อนหน้านี้แสดงความสนใจในหินสีขาว แต่ตอนที่พวกเขาได้ยินราคา พวกเขาก็วางมันลงและออกไป”

“โอ้ แล้วท่านคิดว่าหินสีขาวนี้มีค่าเท่าไหร่ ? ” เจี้ยนเฉินถามด้วยความสนใจ เขาตั้งใจอย่างแน่วแน่ที่จะซื้อหินสีขาวนี้โดยไม่คำนึงถึงราคาหรือการใช้งานจริง หากมันสามารถกระตุ้นปฏิกิริยาที่รุนแรงเช่นนี้จากแสงสีฟ้าและแสงสีม่วงในจุดตันเถียนของเขา นี่ก็ไม่ใช่วัตถุธรรมดาทั่วไป เขาไม่สามารถพูดได้อย่างแน่นอน แต่หินสีขาวนี้อาจแก้ปริศนาเกี่ยวกับปัญหาของจุดตันเถียนของเขา

ดังนั้นด้วยเหตุผลดังกล่าว เจี้ยนเฉินจึงตั้งใจแน่วแน่มากที่จะได้รับรางวัลนี้

เจ้าของแผงลอยกัดริมฝีปากเมื่อเขามองเจี้ยนเฉิน “ลูกค้า ถ้าท่านยืนกรานที่จะซื้อหินสีขาวนี้ ข้าจะบอกราคาให้ ดูนะ มันมากไปหรือไม่ ? ” เจ้าของแผงลอยยื่นมือออกมาห้านิ้วราวกับว่าจะตบมือกับเจี้ยนเฉิน

เมื่อเห็นการเคลื่อนไหวนี้ เจี้ยนเฉินก็รู้สึกขำ ในขณะที่เขาพูดอย่างไม่แน่นอน “เป็นไปได้ไหมว่าท่านจะขายมันในราคา 50 เหรียญทอง”

เมื่อได้ยินอย่างนี้ ใบหน้าของเจ้าของแผงลอยก็เริ่มแดงจากจำนวนเงิน ราวกับว่าจำนวนเงินที่เจี้ยนเฉินเสนอให้นั้นแตกต่างจากเหรียญหลายพัน

เจ้าของแผงลอยถอนหายใจและพูดว่า “ลูกค้า ข้าจะบอกท่านอย่างตรงไปตรงมาและชัดเจน ข้าต้องการขายหินก้อนนี้ในราคา 500 เหรียญม่วง ท่านยังต้องการมันอีกหรือไม่ ? ” ในขณะที่เขาพูด ดวงตาของเจ้าของแผงลอยจ้องมองเจี้ยนเฉินอย่างใกล้ชิด.

อะไรนะ ! 500 เหรียญม่วง ! ท่านล้อเล่นรึเปล่า ? เจี้ยนเฉินร้องออกมาด้วยความตกใจขณะที่เขามองดูเจ้าของแผงลอยด้วยความไม่เชื่อ เมื่อเขาได้ยินคำว่า เหรียญม่วง ริมฝีปากของเจี้ยนเฉินรู้สึกหนักเป็นพิเศษ เหรียญม่วง 500 เหรียญเทียบเท่ากับ 50,000 เหรียญทอง