ตอนที่ 110: การเดินทางสู่เทือกเขาสัตว์อสูร

” ตั้งรับได้ดีมาก ! ” ชายวัยกลางคนอายุ 40 ปีตะโกน ในขณะที่กวัดแกว่งอาวุธเซียนของเขาโดยไม่มีร่องรอยของความกลัวแม้แต่น้อย ใบหน้าของเขาก็ขึงขังขึ้นขณะที่เขาพยายามฟันเจี้ยนเฉิน

” ปัง, ปัง, ปัง !”

ตรอกซอยที่เงียบสงบก่อนหน้านี้ก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงของอาวุธเซียนที่ปะทะกันในขณะที่เจี้ยนเฉินและชายวัยกลางคนยังคงต่อสู้กันอย่างดุเดือด แม้ว่าเขาจะเป็นเซียนระดับสูงขั้นกลางที่กำลังต่อสู้กับเซียนผู้เชี่ยวชาญระดับกลาง แต่เขาก็ยังไม่ได้ตกเป็นรองแม้จะเป็นการต่อสู้ที่รุนแรง

เจี้ยนเฉินว่องไวเป็นพิเศษในขณะที่เขาเคลื่อนไหวไปรอบ ๆ คู่ต่อสู้เหมือนปีศาจ กระบี่วายุโปรยในมือของเขาพุ่งเข้าหากล่องเสียงของชายคนนั้นอย่างไม่หยุดยั้งและทุกครั้งขวานของชายคนนั้นก็เข้ามาปิดกั้นการโจมตี ตั้งแต่เริ่มต้น การโจมตีของเจี้ยนเฉินก็เหมือนกับพายุคลื่นที่แทบไม่เหลือโอกาสให้ชายคนนั้นตอบโต้ แต่พายุคลื่นก็ค่อย ๆ พัฒนาจนกลายเป็นพายุกระบี่ที่รุนแรงที่ทำให้ชายคนนั้นไม่มีโอกาสตอบโต้

พูดให้ถูกกว่านั้นก็คือ ไม่ใช่ว่าชายคนนั้นไม่สามารถตอบโต้ได้ ในความเป็นจริงก็คือถ้าเขาพยายามที่จะโต้กลับ เขาก็กลัวว่าเขาจะโจมตีพลาดและกระบี่จะทะลุผ่านลำคอของเขาเอง

หน้าผากของชายคนนั้นเต็มไปด้วยเหงื่อขณะที่เขายังต่อสู้อยู่ เขาไม่คิดว่าเด็กหนุ่มอายุ 20 ปีที่ดูเหมือนว่าจะมีความแข็งแกร่งเป็นเซียนขั้นกลาง ไม่เพียงแต่เขาจะหลบการตีอย่างหวุดหวิด แต่สิ่งที่ทำให้ผู้ชายกลัวที่สุดคือการใช้กระบี่ของเด็กหนุ่มคนนี้รวดเร็วเกินไป ทุกคนยังประหลาดใจกับจำนวนครั้งที่เขาสามารถโจมตีได้อย่างน่ากลัวเช่นกัน

ตอนนี้ในใจของชายวัยกลางคนที่อายุ 40 ปีเต็มไปด้วยความโศกเศร้า ถ้าเขารู้เรื่องพลังของเจี้ยนเฉินมาก่อน เขาจะไม่มาลองปล้นเจี้ยนเฉิน

ที่ด้านข้างของตรอก คนอื่นจ้องมองการต่อสู้ที่ดุเดือดระหว่างเจี้ยนเฉินและเจ้านายของพวกเขา เช่นเดียวกับคนอื่น ๆ ไม่มีใครคิดว่าเจี้ยนเฉินคนที่ดูอ่อนวัยกว่าพวกเขามาก จะสามารถต่อสู้กับหัวหน้าของพวกเขาได้ในแง่ของความแข็งแกร่ง แม้จะมีคนเป็นโหล แต่เมื่อพวกเขาดูการต่อสู้ครั้งนี้ ทุกคนก็รู้ว่าพวกเขาจะไม่สามารถเข้าร่วมได้ หากพวกเขาเข้าไปสุ่มสี่สุ่มห้า สิ่งที่จะได้รับก็คือความตายที่ไร้ประโยชน์ แม้ว่าพวกเขาจะมีเซียนระดับสูง 3 คน แต่แม้จะมีความแข็งแกร่งของเซียนระดับสูง แต่พวกเขาก็รู้ตัวว่าเจ้านายของพวกเขาอยู่ในสถานะเสียเปรียบเพราะพลังของเจี้ยนเฉิน เนื่องจากเขาทำได้เพียงรับมือในตอนนี้ อาจกล่าวได้ว่าเจ้านายของพวกเขาอาจถูกปลิดชีพได้ตลอดเวลา แม้ว่าพวกเขาจะเข้าไปช่วยมันก็จะไม่มีประโยชน์อะไร พวกเขาทุกคนรู้ว่าความตายจะเป็นสิ่งเดียวที่รอคอยพวกเขา เพราะพวกเขารู้ว่าความเร็วของพวกเขานั้นไม่เพียงพอที่จะหลบดาบสายฟ้าอันรวดเร็วของเจี้ยนเฉิน

เจี้ยนเฉินและชายวัยกลางคนเริ่มต่อสู้กันอีกครั้ง แต่ชายวัยกลางคนยังอยู่ในตำแหน่งที่ไม่ดี เจี้ยนเฉินจ้องชายคนนั้นอย่างไม่สะทกสะท้านขณะที่แขนขวาของเขาพุ่งออกไปเปลี่ยนกระบี่วายุโปรยเป็นแสงสีเงินที่พุ่งเข้าหาลำคอของผู้ชายอีกครั้ง ในพริบตา กระบี่พุ่งเข้าหาคอของชายคนนั้น – ในการต่อสู้ของพวกเขาจนถึงตอนนี้ มันเป็นจังหวะการใช้กระบี่ที่เร็วที่สุดที่เขาแสดง

ใบหน้าของชายวัยกลางคนไร้สีเลือดอย่างน่ากลัว กระบี่ที่เร็วดุจสายฟ้าทำให้เขาสูญเสียโอกาสในการหลบหลีกหรือขัดขวางการเคลื่อนไหวนี้ ในสายตาของชายวัยกลางคนอายุ 40 ปี กระบี่เล่มนี้มีความเร็วเกินความหมาย และคนอย่างเขาคงไม่สามารถหลบมันได้อีกต่อไป

ใบหน้าของชายนั้นซีดเซียวทันที แต่ในขณะที่การตายของเขากำลังจะย่างเข้ามา กระบี่ก็มาถึงผิวของลำคอของเขาและหยุดอยู่แค่นั้น ในช่วงเวลาที่สำคัญเช่นนี้กระบี่วายุโปรยได้หยุดพลัง ปล่อยให้เพียงปลายของใบมีดแตะที่คอของชายคนนั้น

แม้ปลายกระบี่วายุโปรยจะหยุดอยู่ที่ผิวลำคอของเขา แต่ทันใดนั้นชายก็รู้สึกว่ามันหายใจลำบากมาก ในเวลาเดียวกันเขารู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แหลมคมมากจากปลายกระบี่สัมผัสกับคอของเขา ราวกับว่ากระบี่แทงคอของเขาทะลุไปแล้ว

ชายวัยกลางคนยืนตาเหลือกตาพองอยู่ที่เดิม เมื่อมาถึงจุดนี้เขากลัวไม่กล้าที่จะเคลื่อนไหว เขากลัวว่าถ้าเขาขยับแม้แต่เพียงนิดเดียว เจี้ยนเฉินก็จะใช้กระบี่แทงคอของเขาในทันที ดังนั้นในตอนนี้ใบหน้าของชายผู้นั้นจึงเปียกโชกไปด้วยเหงื่อเย็น

” ท่าน .. ท่าน.. จอมยุทธ์..ได้โปรด..โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย ! .. ต่อไปคนที่ต่ำต้อยคนนี้จะไม่รังควานท่านอีกต่อไป ! ” คำพูดของชายนั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขาไม่กล้าจะพูดออกมาจนแต่ละคำเป็นคำพูดติดอ่าง ตอนนี้ชีวิตของเขาอยู่ภายใต้ความเมตตาของเจี้ยนเฉิน ดังนั้นความคิดที่จะไม่ยอมก้มหัวให้กับคนที่เด็กกว่าอย่างเจี้ยนเฉินจึงไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขา สำหรับเขาตราบใดที่เขาสามารถรักษาชีวิตของตัวเองไว้ได้ แม้แต่การคุกเข่าอ้อนวอนต่อเจี้ยนเฉินก็ไม่ใช่งานที่เป็นไปไม่ได้

เจี้ยนเฉินจ้องชายวัยกลางคนด้วยการหัวเราะเยาะ เขาดึงกระบี่ของเขากลับมาอย่างช้า ๆ และพูดอย่างไร้อารมณ์ว่า “วันนี้ข้าอารมณ์ดี ข้าจึงไม่มีความปรารถนาที่จะฆ่าใคร เจ้าควรประพฤติตัวให้ดีในอนาคตและอย่าให้ข้าจับได้ว่าเจ้าทำอะไรแบบนี้อีก เทือกเขาสัตว์อสูรนั้นอยู่ใกล้นิดเดียว และความแข็งแกร่งของเจ้าก็เพียงพอที่จะล่าสัตว์อสูรระดับต่ำ เจ้าก็น่าจะสามารถสร้างรายได้ให้กับตัวเองได้” หลังจากพูดจบ เจี้ยนเฉินก็ออกจากตรอก

“ใช่แล้ว เราจะทำตามคำสั่งของท่านจอมยุทธ์ เราจะไม่ทำแบบนี้อีก” ชายวัยกลางคนพูดอย่างตื่นตระหนก ราวกับว่าชายคนนี้ปฏิบัติตามคำสั่งของเจี้ยนเฉินอย่างว่านอนสอนง่าย

ในขณะที่เงาของเจี้ยนเฉินออกจากตรอกซอย ชายวัยกลางคนปล่อยลมหายใจยาว ๆ และเช็ดหน้าผากให้สะอาดจากเหงื่อที่ไหลชุ่มโชก เมื่อคิดย้อนกลับไปถึงการต่อสู้เพื่อชีวิตหรือความตาย ชายผู้นั้นก็หวาดกลัวอย่างมาก ในช่วงเวลาที่ผ่านมาทั้งชีวิตของเขาถูกแขวนไว้บนเส้นด้ายพร้อมที่จะถูกตัดออก

ความคิดเห็น