ตอนที่ 1130: พื้นที่ลึกลับ

ตอนที่ 1130: พื้นที่ลึกลับ

ระหว่างทางไม่ค่อยมีการปะทะกันเกิดขึ้น พวกเขาเลือกที่จะหลีกเลี่ยงสัตว์ดุร้ายเกือบทั้งหมดที่พวกเขาเจอ ดังนั้นการต่อสู้จึงเกิดขึ้นน้อยมาก พวกเขาใช้เวลาเดินส่วนมากไปกับการเดินทาง

เจี้ยนเฉินและชายอาวุโสทั้งสี่คนมาถึงทางสิ้นสุดของอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ พวกเขาเดินทางเป็นเวลา 3 วันและในที่สุดก็มาถึงแม่น้ำสายใหญ่

“ทางเดินไปยังสถานที่นั้นอยู่ใต้แม่น้ำ เราค้นพบมันโดยบังเอิญ ตามพวกเรามาให้ทันและอย่าหลงทาง” อาต้ากล่าว หลังจากนั้นทั้งสี่คนก็กระโดดลงไปในแม่น้ำและหายไป จมลงอย่างรวดเร็ว

เจี้ยนเฉินก็ไม่ลังเลเหมือนกัน เขาปล่อยให้พลังบรรพกาลพุ่งทะลุร่างของเขา ผลักแนวป้องกันของเขาจนถึงขีดสุดก่อนที่จะกระโดดเข้าไปเช่นกัน

แม่น้ำลึกมาก เจี้ยนเฉินตามหลังชายอาวุโสทั้งสี่ีไปติด ๆ เขาดำดิ่งลึกลงไปหนึ่งหมื่นเมตรและเขาก็มาถึงก้นแม่น้ำ เขาทนแรงกดดันจากน้ำหลายสิบตัน มันเพียงพอที่จะบดขยี้คนธรรมดา แต่มันไม่สามารถทำอันตรายจอมยุทธ์อย่างเจี้ยนเฉินได้

มันไม่ได้ดำมืดที่ก้นแม่น้ำ ชั้นของทรายที่ลอยอยู่ส่องสว่างด้วยแสงสีฟ้าจาง ๆ มันย้อมสีก้นแม่น้ำให้กลายเป็นสีครามและทำให้มันดูเหมือนเป็นดินแดนมหัศจรรย์ มันสวยมาก

ปลากลายพันธุ์ชนิดหนึ่งอาศัยอยู่ที่นั่น พวกมันมีพลังอย่างมากและบางตัวที่มีพลังมากกว่าก็อาจคุกคามเซียนผู้คุมกฎได้ พวกมันโจมตีเจี้ยนเฉินและชายอาวุโสสี่คนเป็นครั้งคราว

ชายอาวุโสสี่คนได้ดึงกระบี่โลหะของพวกเขาออกมา พวกเขาเฉือนปลาครึ่งหนึ่งและของเหลวสีฟ้าก็ไหลออกมาจากปลาที่ตาย ปลาไม่ได้มีเลือดสีแดง แต่เป็นสีฟ้า

เจี้ยนเฉินเองก็ส่งปราณกระบี่สีฟ้าไปยังปลาที่โจมตีเขาเป็นครั้งคราว ปลาไม่ได้มีพลังมาก เขาจึงสามารถจัดการมันได้ด้วยปราณกระบี่

เจี้ยนเฉินและชายอาวุโสทั้งสี่มุ่งหน้าไปทางต้นน้ำ หลังจากเดินทางไปหลายพันเมตรพวกเขาก็เจอหลุมสีน้ำเงินกว้าง 5 เมตรปรากฏขึ้นต่อหน้าพวกเขา หลุมถูกแม่น้ำซ่อนไว้อย่างสมบูรณ์และสามารถค้นพบได้เมื่อดำดิ่งลงมาด้านล่างเท่านั้น

เจี้ยนเฉินติดตามอาต้าและคนอื่น ๆ เข้าไปในหลุม ยังคงมีทรายที่ลอยอยู่มากมาย มันส่องแสงสีฟ้าที่นั่น ทรายไม่ใช่โลหะหรือหิน แต่อนุภาคมีขนาดใหญ่กว่ามาก มันมีขนาดประมาณเท่ากับนิ้วโป้ง

เจี้ยนเฉินหยิบทรายขึ้นมาหนึ่งกำมือแล้วตรวจสอบ หลังจากนั้นเขาพูดกับชายอาวุโสทั้งสี่โดยใช้ทักษะสื่อสารว่า “พวกเจ้าควรรวบรวมสิ่งนี้ มันเป็นวัสดุสำหรับการหลอมอาวุธ หากเจ้าเสริมมันเข้ากับกระบี่ มันสามารถเพิ่มพลังให้กับกระบี่ของพวกเจ้าได้อย่างมาก” เจี้ยนเฉินได้ถามจิตวิญญาณกระบี่อย่างลับ ๆ แล้ว และได้รับการยืนยันว่าอนุภาคทรายสีฟ้าเป็นวัสดุชนิดหนึ่ง อย่างไรก็ตามคุณภาพของมันนั้นต่ำเกินไปและจะไม่เป็นประโยชน์เมื่อหลอมกระบี่ม่วงฟ้า อย่างไรก็ตามมันเป็นวัสดุที่มีคุณภาพสูงสำหรับกระบี่โลหะของพวกเขา

พวกเขาทั้งสี่ตกตะลึงเมื่อได้รับข้อความจากเจี้ยนเฉิน พวกเขามองดูเขาด้วยความตกใจ พวกเขาคงไม่เคยคิดว่าเจี้ยนเฉินจะเข้าใจเรื่องการหลอมอาวุธได้มากกว่าพวกเขา ซึ่งเป็นสาเหตุที่ทำให้พวกเขาตกใจมาก ทั้งสี่ไม่ได้พูดมาก พวกเขาทั้งสี่รวบรวมกรวดที่คล้ายกับทรายบางส่วนก่อนและเดินทางต่อไป

หลุมสีน้ำเงินเข้มเต็มไปด้วยน้ำ ดังนั้นเจี้ยนเฉินและพวกเขาทั้งสี่จึงไม่สามารถพูดได้ สิ่งที่พวกเขาทำได้คือสื่อสารโดยใช้ทักษะพิเศษ

“เราจะไปถึงจุดหมายหลังจากผ่านที่นี่ไป มันเป็นโลกใหม่ฉะนั้นจงระวังตัว” อาต้าแจ้งเจี้ยนเฉินให้รู้ เมื่อพวกเขามาถึงจุดสิ้นสุดของหลุม มันไม่ใช่หน้าผาหิน แต่เป็นมิติที่บิดเบี้ยวและพร่ามัว

ไม่ใช่ครั้งแรกที่ชายอาวุโสทั้งสี่มาที่นี่ พวกเขาเดินผ่านมิติพร่ามัวด้วยความคุ้นเคยก่อนที่จะหายไป

เจี้ยนเฉินลังเลเล็กน้อยและแอบเตรียมบางอย่าง หลังจากนั้นเขาเข้าไปในมิติที่บิดเบี้ยวเช่นกันและหายไปจากอุโมงค์

เมื่อก้าวออกมา การมองเห็นของเจี้ยนเฉินก็กลับมาอย่างกะทันหัน เขาเหลือบมองไปรอบ ๆ อย่างรวดเร็วและพบว่าดูเหมือนว่าเขาได้เข้ามาถึงในอีกโลกหนึ่ง มันทำให้เขาตกใจ อย่างไรก็ตามก่อนที่เขาจะสังเกตเห็นอะไรอย่างละเอียด เขาก็รู้สึกไร้น้ำหนักทันที อันที่จริงเขาเริ่มตกลงไป

เจี้ยนเฉินทรงตัวเองอย่างรวดเร็ว เขาค้นพบว่าจริง ๆ แล้วเขาปรากฏตัวที่ระดับความสูงหลายร้อยเมตรหลังจากผ่านอุโมงค์เข้าไป มีหน้าผาหินที่ลื่นมากเบื้องล่างและเขาเพิ่งมาถึงที่ใจกลางของมัน อุโมงค์ที่เขาโผล่ออกมานั้นพร่ามัวและไม่ชัดเจน

“นี่คือปลายทางของเราที่ซึ่งเป็นแหล่งน้ำของน้ำศักดิ์สิทธิ์ของโลก” อาต้าและคนอื่น ๆ ลอยอยู่ในระดับเดียวกับเจี้ยนเฉิน ใบหน้าของพวกเขาจริงจังมากและไม่ได้ดูรื่นเริงเลย

เจี้ยนเฉินมองไปข้างหน้าและรู้สึกดีใจทันที ทะเลสาบขนาดใหญ่อยู่ห่างจากเขาไป 10 กิโลเมตรและน้ำก็พุ่งออกมาจากใจกลางตลอดเวลา มันเหมือนน้ำพุสูง 10 เมตร น้ำศักดิ์สิทธิ์หลากสีลอยอยู่บนยอดบึงใหญ่ก่อนจะตกกลับไป

น้ำศักดิ์สิทธิ์ส่วนที่เหลือน้อยมากที่ล่องลอยมาจากบึงใหญ่และจากนั้นก็หายไปอย่างน่าประหลาด

“ทะเลวิญญาณ ! นี่คือทะเลวิญญาณ ! ” เจี้ยนเฉินรู้สึกยินดีในใจ เขาเคยได้ยินเกี่ยวกับทะเลวิญญาณจากจิตวิญญาณกระบี่ ดังนั้นเขาจึงรู้จักมันตั้งแต่แรกเห็น

“การจะเอาน้ำศักดิ์สิทธิ์ของโลกไม่ใช่เรื่องง่าย ค่ายกลอันทรงพลังล้อมรอบต้นน้ำและกลุ่มสัตว์ที่ทรงพลังบ่มเพาะในชั้นนอก สัตว์เหล่านี้ได้กินน้ำและมีสติปัญญา ดังนั้นพวกมันจึงจัดการได้ยากกว่าสัตว์ที่อยู่ภายนอก” อาซานพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

เจี้ยนเฉินเหลียวมองและความสุขของเขาก็หายไปอย่างรวดเร็ว มันถูกแทนที่ด้วยความเคร่งเครียดที่เข้ามาเรื่อย ๆ เขาได้ค้นพบว่าทะเลวิญญาณนั้นเป็นไปตามที่อาซานอธิบาย มันถูกปกคลุมด้วยกับค่ายกลที่ทรงพลัง สัตว์ดุร้ายมากมายรวมตัวกันอยู่นอกค่ายกลและสัตว์ทุกตัวก็เปล่งประกายด้วยพลัง สัตว์ตัวที่อ่อนแอที่สุดยังอยู่ในระดับเซียนราชาชั้นสวรรค์ที่ 7 ในขณะที่ตัวที่แข็งแกร่งที่สุดอยู่ในระดับเซียนราชาขั้นสูงสุด และในแต่ละชั้นก็มีจำนวนมากยิ่งขึ้น