ตอนที่ 1131: จอมปราชญ์อมตะสวรรค์

ตอนที่ 1131: จอมปราชญ์อมตะสวรรค์

” ให้ตายสิ สัตว์อสูรดุร้ายกำลังตรวจเจอพวกเรามากขึ้น เราต้องไปที่ค่ายกลชั้นสองโดยเร็วที่สุด อาเอ้อกล่าวผ่านทักษะสื่อสาร เขาเคร่งเครียดมาก สัตว์อสูรที่นี่มีพลังมากเกินไป มีสัตว์อสูรดุร้ายหลายชนิดที่มีพลังเทียบได้กับผู้อาวุโสประจำศาลา และยังมีสัตว์อสูรดุร้ายระดับ 9 ที่ซ่อนอยู่ระหว่างนั้น

พวกเขาทั้งห้าเริ่มเคลื่อนไหวเร็วขึ้น ในขณะนั้นพวกเขาทั้งหมดเร่งความเร็วจนถึงขีดจำกัดสูงสุดโดยใช้ทุกวินาทีที่มีวิ่งไปยังดินแดนชั้นสอง พวกเขาใช้ทุกสิ่งที่มีไม่ซ่อนอะไรไว้อีกต่อไป

สัตว์ดุร้ายในดินแดนชั้นหนึ่งรู้ว่ามีผู้บุกรุกเข้ามาเพราะพวกมันสื่อสารกันผ่านทักษะพิเศษ ทุกตัวต่างคำรามอย่างฉุนเฉียวขณะที่พวกมันโจมตีอย่างไร้จุดหมายเพื่อตามหาผู้บุกรุก พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจากการโจมตี ทั่วทั้งดินแดนสั่นสะเทือน มิติเริ่มสั่นสะเทือน แสดงร่องรอยของการแตกแม้ว่ามันจะรุนแรงกว่าพื้นที่ในอาณาจักรทะเล

พื้นดินภายในค่ายกลได้รับการปกป้องอย่างแน่นหนาด้วยพลังงานที่ทรงพลังและลึกลับ ไม่ว่าการโจมตีจะเกิดขึ้นที่บนพื้นดินหรือใต้ดินก็ตาม พื้นดินก็ไม่ถูกทำลาย

พื้นที่นั้นไม่มั่นคงมากขึ้นจากการโจมตีของสัตว์อสูรดุร้าย ดังนั้นเจี้ยนเฉินและคนอื่น ๆ จึงไม่สามารถใช้ความสามารถต่าง ๆ ของพวกเขาในการเร่งความเร็วไปพร้อมกับการควบคุมมิติ พวกเขาใช้ทักษะการเคลื่อนไหวต่าง ๆ ที่พวกเขารู้ในการเดินทางอย่างรวดเร็ว เจี้ยนเฉินใช้ทักษะมายาพริบตาเพื่อติดตามชายอาวุโสไปติด ๆ พวกเขายังคงจับมือกันเพื่อหลีกเลี่ยงการหลงทาง

พลังงานที่น่ากลัวจากการโจมตีกวาดผ่านพวกเขา การโจมตีที่ทรงพลังจากสัตว์อสูรดุร้ายกระทบมาถึงพวกเขาหลายครั้ง มันเกือบทำให้พวกเขาบาดเจ็บ หากไม่ใช่เพราะพวกเขาแข็งแกร่งมาก พลังงานกระเพื่อมก็เพียงพอที่จะหยุดพวกเขาไม่ให้ไปต่อหรืออาจทำร้ายพวกเขาจนบาดเจ็บสาหัส

อาต้าและคนอื่น ๆ อีกสามคนล้วนเคร่งเครียดมาก พวกเขากัดฟันแน่นขณะที่เหงื่อไหลออกมาจากหน้าผาก ในขณะนั้นพวกเขารู้สึกเหมือนไม่กี่กิโลเมตรซึ่งโดยปกติแล้วจะไม่เป็นปัญหาแต่ตอนนี้มันดูไกลมาก มันเป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะเดินทางด้วยความเร็วตามปกติในพื้นที่ที่สั่นสะเทือนด้วยพลังงาน

ปะทุ !

ทันใดนั้นอาซื่อก็กระอักเลือดออกมาเต็มปาก หน้าอกของเขาถูกกระแทกด้วยลูกบอลพลังงานขนาดเท่ากำปั้นและเนื้อของเขาก็หายไป เขาบาดเจ็บสาหัส

อาซื่อกัดฟันของเขาไว้แน่นและพยายามอดทน เขายังคงมุ่งสู่ดินแดนชั้นสองโดยไม่ชะลอตัวลงเลย

ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงค่ายกลชั้นที่สองและรีบเข้าไปข้างใน

อย่างไรก็ตามก่อนที่พวกเขาจะรู้สึกผ่อนคลาย อาต้าก็กล่าวว่า บ้าไปแล้ว รูปแบบของค่ายกลเปลี่ยนไปเพราะการโจมตีของเหล่าสัตว์ร้าย วิธีการสำหรับการเข้าไปที่เราเข้าใจในตอนแรกก็สูญเปล่า”

การแสดงออกของอาเอ้อ, อาซานและอาซื่อทั้งหมดเปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก พวกเขาต่างก็ตะโกนเรียกโดยไม่มีความคิดที่สองว่า “ถอยหนี เราควรรีบหนีออกไปก่อน”

การเข้าใจวิธีการเข้าไปในค่ายกลไม่ใช่สิ่งที่สามารถทำให้สำเร็จได้ในเวลาอันสั้น ตอนนี้พวกเขาไม่มีเวลามาก ดังนั้นพวกเขาจึงไม่สามารถศึกษาค่ายกลได้อย่างค่อยเป็นค่อยไป

พวกเขาเริ่มถอยทันที พวกเขาต้องการออกจากค่ายกล มิฉะนั้นสัตว์อสูรทั้งหมดจะเห็นพวกเขาเมื่อค่ายกลกลับมามั่นคงอีกครั้ง ณ จุดนั้นคงจะมีเพียงความตายสำหรับพวกเขา

ขณะที่พวกเขาวิ่งกลับ ทุกคนได้รับบาดเจ็บ แม้แต่เจี้ยนเฉินก็ถูกกระแทกเช่นกัน แขนซ้ายของเขาถูกกรงเล็บข่วนจนเปื้อนเลือด

เมื่อชายอาวุโสทั้งสี่กลับไปถึงค่ายกลชั้นแรก ใบหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไปอีกครั้ง อาต้าร้องออกมา “ตอนนี้เรากำลังมีปัญหาใหญ่ ! ค่ายกลเปลี่ยนไปจากการโจมตีของสัตว์ร้าย เราออกไปไม่ได้”

อะไรนะ ! อาเอ้อและคนอื่น ๆ ต่างตกใจ ดวงตาของพวกเขามีแต่ความสิ้นหวัง พวกเขาทุกคนตระหนักถึงปัญหา พวกเขาถูกขังอยู่ที่นั่นพร้อมกับกลุ่มสัตว์อสูรดุร้ายที่น่ากลัว และสัตว์อสูรดุร้ายจะไม่ยอมปล่อยพวกเขาไปแน่นอน

ในขณะนี้ค่ายกลค่อย ๆ เริ่มทรงตัว มิติที่บิดเบี้ยวฟื้นตัวอย่างรวดเร็วและความพร่าเลือนหายไปอย่างช้า ๆ

” เราไม่มีเวลาแล้ว เราต้องตายแน่ถ้าเราออกไปไม่ได้” อาซื่อตะโกนด้วยความหวาดกลัว

ตอนนี้พวกเขาทั้งสี่คนหวาดกลัวอย่างที่สุด ทุกคนสูญเสียความสงบยกเว้นเจี้ยนเฉิน

“บางทีนี่อาจจะใช้ได้” เจี้ยนเฉินกล่าว หลังจากนั้นเขาก็ปล่อยเสือขาวออกจากวัตถุเซียนและกล่าวว่า “เสี่ยวไป๋ พาเราออกไปจากที่นี่เร็วเข้า” เจี้ยนเฉินกระโดดขึ้นไปด้านหลังทันทีและบอกให้อาต้าและคนอื่น ๆ อีกสามคนจับปีกของมัน เขาวางแผนที่จะใช้ความสามารถตามธรรมชาติของเสือขาวในการเพิกเฉยต่อค่ายกลและม่านพลังในการนำพวกเขาออกไป