ตอนที่ 1186 - อาคันตุกะที่ไม่คาดคิด

ตอนที่ 1186 – อาคันตุกะที่ไม่คาดคิด

ผู้คนในตระกูลเจียงหยางไม่เพียงได้ยินเสียงท่วงทำนองที่ไม่รู้ต้นกำเนิดเท่านั้น แต่หลายคนในเมืองก็ได้ยินด้วยเช่นกัน อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่ได้รับผลกระทบโดยสิ้นเชิง มันเป็นเพียงบทเพลงที่น่ารื่นรมย์สำหรับพวกเขา การโจมตีทางวิญญาณที่ซ่อนอยู่ภายในเสียงนั้นไร้ประโยชน์อย่างสมบูรณ์

เจี้ยนเฉินบินขึ้นไปบนท้องฟ้าซึ่งเสียงเพลงยังคงดังอยู่ อย่างไรก็ตามเขาไม่พบใครในขณะที่เขามองหา เขาไม่สามารถหาต้นกำเนิดของท่วงทำนองเพลงได้

เจี้ยนเฉินหลับตาลงอย่างช้า ๆ ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย จากนั้นเขาก็ขยายการรับรู้ของเขาอย่างรวดเร็วในทุกทิศทาง

ในไม่ช้า เขาก็ลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขามองไปทางทิศตะวันออกและถอนหายใจเบา ๆ เขาแกว่งไปแกว่งมาแล้วพุ่งไปในทิศทางนั้นด้วยความเร็วดุจสายฟ้า

ไม่กี่วินาทีต่อมา เจี้ยนเฉินออกจากเมืองและมาถึงบนเนินเขาเล็ก ๆ ซึ่งห่างออกไป 10 กิโลเมตร ที่ด้านหน้าของเขาเป็นก้อนหินสูง 2 เมตรและมีสตรีนางหนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่ที่นั่น มีพิณวางอยู่ง่าย ๆ บนหัวเข่าของนางในขณะที่มือของนางค่อย ๆ ลดลง นางเล่นท่วงทำนองที่ยอดเยี่ยม

เจี้ยนเฉินเต็มไปด้วยอารมณ์ที่หลากหลายอย่างมากเมื่อเขาเห็นร่างที่คุ้นเคย เขาไม่เห็นหญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์ตั้งแต่เขาออกจากเกาะมังกร ดังนั้นวันนี้จึงเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี แต่เจี้ยนเฉินรู้สึกเหมือนเขาไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับนางได้อย่างไร

เจี้ยนเฉินจ้องไปที่นางอย่างเงียบ ๆ ก่อนที่จะกระโดดลงมาและร่อนลงอย่างชำนาญบนก้อนหิน เขายืนห่างจากด้านหลังของหญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์และค่อย ๆ ถามว่า” ทำไมเจ้าถึงมา ? ”

หญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์คลุมหน้าตามปกติ มันเหมือนว่านางไม่ได้ยินสิ่งที่เจี้ยนเฉินถาม ดวงตาของนางยังคงจับจ้องอยู่ที่พิณ นางเล่นด้วยการมุ่งเน้นเป็นจำนวนมากราวกับว่าพิณเป็นสิ่งเดียวที่มีอยู่ในโลกของนาง

เจี้ยนเฉินไม่ได้พูดอะไรมาก ในขณะที่เขายืนอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบ ๆ เขาจ้องมองออกไปไกล ๆ โดยคิดถึงบางสิ่ง

หลังจากนั้นครู่หนึ่งบทเพลงก็สิ้นสุดลงในที่สุด หญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์วางมือของนางเบา ๆ บนสายพิณและจ้องมองที่พิณต่อไป นางพูดว่า “ข้ามาคราวนี้เพราะข้าต้องการอะไรบางอย่าง” หญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์พูดอย่างสงบนิ่งและเสียงของนางส่งเสียงเยือกเย็นทำให้นางดูไม่สามารถเข้าถึงได้

แสงในดวงตาของเจี้ยนเฉินสั่นไหว เขาถอนหายใจเบา ๆ แล้วพูดว่า” ข้ารู้แล้ว เจ้าต้องการผลไม้เซียน”

“ถูกต้อง โปรดส่งผลไม้เซียนมาให้ข้า” หญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์พูดอย่างตรงไปตรงมา นางไม่ได้แสดงความสุภาพใด ๆ ราวกับว่าการที่นางขอให้เจี้ยนเฉินมอบผลไม้เซียนให้นางเป็นสิ่งที่สมควรทำ

“ไม่ ข้าไม่สามารถให้ผลไม้เซียนแก่เจ้าได้” เจี้ยนเฉินส่ายหน้าเบา ๆ เขาเตรียมผลไม้ไว้สำหรับเทียนเจี้ยน ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถมอบให้กับคนอื่นได้

“เจ้าต้องให้ผลไม้เซียนแก่ข้า ข้าต้องกลับไปพร้อมกับมัน” ดวงตาของหญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์นั้นค่อนข้างแหลมคม

“หากเจ้ากำลังมองหาสิ่งอื่นจากข้า ข้าสามารถมอบให้เจ้า มันมีเพียงผลไม้เซียนที่ข้ายอมมอบให้ไม่ได้” เจี้ยนเฉินไม่ยอมแพ้

ทันใดนั้นหญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์พลันยืนขึ้น นางจ้องมองมาที่เจี้ยนเฉินในลักษณะที่จับจ้องด้วยความโกรธที่เผาไหม้อยู่ภายใน นางร้องออกมาว่า “ด้วยพรสวรรค์ของเจ้า เจ้าไม่ต้องการผลไม้เพื่อที่จะกลายเป็นเซียนจักรพรรดิ ดังนั้นทำไมเจ้าถึงเก็บมันไว้ ? มอบมันมาให้ข้า โดยไม่มีเหตุผลหรือคำอธิบายใด ๆ หญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์ถามหาผลไม้เซียนอย่างกล้าหาญ ในฐานะบิดา เจี้ยนเฉินน่าจะเป็นคนที่ดีที่สุดสำหรับลูกของเขา

“ข้าได้เตรียมผลไม้เซียนเป็นพิเศษสำหรับผู้อาวุโสเทียนเจี้ยน มันเป็นสิ่งที่ข้าจะมอบให้เขาและข้าจะไม่มอบให้คนอื่นนอกจากเขา” เจี้ยนเฉินตอบอย่างเฉยเมย เขาไม่รู้ว่าทำไมหญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์จึงต้องการผลไม้เซียนและเขาก็ไม่ถามว่าทำไม

“เจ้าจะมอบผลไม้เซียนแก่ผู้อาวุโสแห่งเมืองทหารรับจ้าง ผู้อาวุโสเทียนเจี้ยนงั้นหรือ? ” หญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์ถามด้วยความไม่เชื่อ

“ถูกต้อง ! ”

ด้วยคำตอบที่มั่นคงของเจี้ยนเฉิน หญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสรวงสวรรค์ตัวสั่นอย่างแรง นางค่อนข้างหดหู่ใจเมื่อความโศกเศร้าอยู่เต็มในดวงตาของนาง

“ทำไมถึงเป็นเช่นนั้น ? ” หญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์พึมพำเบา ๆ เทียนเจี้ยนครั้งหนึ่งเคยแสดงความมีน้ำใจที่ดีต่อนาง ทำให้นางไม่สามารถหาเหตุผลที่จะหยุดเจี้ยนเฉินไม่ให้มอบผลไม้ให้กับเทียนเจี้ยนได้ อย่างไรก็ตามเสี่ยวเป่าต้องการผลไม้เซียนอย่างเร่งด่วนเพื่อเปลี่ยนจุดตันเถียนของเขา ดังนั้นหญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์จึงตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากในขณะนั้น

เจี้ยนเฉินดูว่านางตอบสนองอย่างไรด้วยความประหลาดใจ ความประทับใจของเขาเกี่ยวกับหญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์คือนางเย็นชาและภาคภูมิใจ นับตั้งแต่เขาได้พบนาง นางก็ดูเหมือนจะเป็นน้ำแข็งเสมอ เขาไม่เคยเห็นนางสลดใจเลย

“ดูเหมือนว่าผลไม้เซียนมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อนาง” เจี้ยนเฉินคิด แม้ว่าเขาจะเป็นหนี้นาง แต่เขาไม่สามารถยอมแพ้เรื่องผลไม้เซียน

น้ำตาไหลคลอในดวงตาของหญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์ นางไม่เคยรู้สึกหมดหนทางมาก่อน เสี่ยวเป่าเป็นคนพิการมากเกินไปและนางไม่มีวิธีการอื่นที่จะช่วยเหลือเขาได้นอกจากการใช้ผลไม้เซียน เสี่ยวเป่าจะยังคงเป็นคนปกติสำหรับชีวิตของเขา ถ้านางไม่สามารถได้รับผลไม้และเขาจะสามารถมีชีวิตอยู่เพียง 200 ปี

ถ้านางพบเสี่ยวเป่าจริง ๆ นางจะไม่สนใจสิ่งนี้มากนัก อย่างไรก็ตามเขาเป็นเลือดเนื้อของนางเอง นางไม่เต็มใจที่จะดูเขากลายเป็นศพภายในสองร้อยปี