ตอนที่ 1187 - โรงเตี๊ยมพิเศษแห่งเมืองลอร์

ตอนที่ 1187 – โรงเตี๊ยมพิเศษแห่งเมืองลอร์

เจี้ยนเฉิน, เจียงหวูจี่, เจียงหยางซูหยวนเซียว, เจียงหยางซูหยุนคง, เจียงหยางซูอวี้หยวน , เจียงหยางซูเซียว และเซียนผู้คุมกฏจากตระกูลผู้พิทักษ์ทั้งหมดมารวมกัน พวกเขามุ่งเน้นไปที่สิ่งที่เกิดขึ้นในตระกูลและแผนการพัฒนาในอนาคต

เจียงหยางซูหยุนคงเป็นคนที่โกรธมากที่สุด เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ชอบธรรมในขณะที่เขาแนะนำให้ออกจากตระกูลผู้พิทักษ์และทำให้ตระกูลเจียงหยางแห่งเมืองลอร์เป็นอิสระโดยไม่ต้องมีความสัมพันธ์กับตระกูลผู้พิทักษ์

การอพยพของตระกูลโดยการนำของเจียงหยางซูเซียวในสาขาซูที่มาถึงเมืองลอร์เป็นคำอธิบายสำหรับทุกสิ่งแล้ว สิ่งที่พวกเขาขาดคือการประกาศอย่างเป็นทางการ

บรรยากาศในห้องโถงเริ่มตึงเครียด เจียงหยางซูเซียวและคนอื่น ๆ ต่างก็ใจจดใจจ่อเช่นกัน ไม่มีใครพูดอะไรเลย

อีกไม่นานต่อมา เจียงหยางซูเซียวก็ตัดสินใจ เขากัดฟันของเขา “ต่อจากนี้ไปข้าขอบอกว่าข้า เจียงหยางซูเซียว จะออกจากตระกูลผู้พิทักษ์เจียงหยางและข้าจะไม่ติดต่อกับพวกเขาอีกต่อไป”

“ข้าขอประกาศด้วยว่าข้า เจียงหยางซูหยวนเซียว กำลังจะออกจากตระกูลผู้พิทักษ์เจียงหยาง ..” เจียงหยางซูหยวนเซียวเป็นคนที่สองที่ประกาศท่าทีของเขา

“ข้า เจียงหยางซูอวี้หยวน ก็จะออกจากตระกูลเจียงหยางด้วย..”

ทุกคนในสาขาซูประกาศออกจากตระกูลเจียงหยาง พวกเขาเตรียมพร้อมแล้วสำหรับการประกาศนี้เนื่องจากพวกเขาได้ติดตามเจียงหยางซูเซียวมายังเมืองลอร์

คนที่ออกจากตระกูลเจียงหยางเป็นเพียงส่วนเล็ก ๆ ของสาขาซู ผู้คนจำนวนมากเลือกที่จะอยู่ข้างหลัง แต่คนที่มามีพลังที่ทรงพลังที่สุดของสาขาซู

เจี้ยนเฉินมาเยี่ยมพ่อแม่ของเขาเป็นครั้งแรกหลังจากการประชุม เขาพูดกับพวกเขาเล็กน้อยก่อนจะไปเยี่ยมป้าทั้งสามของเขา

ป้าใหญ่ของเขา หลิงหลงและป้ารองของเขาหยูเฟิงหยานอยู่ในสภาวะจิตใจที่ไม่ดี พวกนางแยกจากลูก ๆ มานานหลายปีและไม่เคยได้ยินข่าวคราวอะไรเลย พวกนางจึงคิดถึงลูกมาก

หยูเฟิงหยานดีกว่า แม้ว่านางจะไม่เคยเห็นลูกสาวของนางในช่วงหลายปีที่ผ่านมา นางก็โล่งใจเล็กน้อยว่าลูกสาวของนางอย่างน้อยก็เป็นสตรีศักดิ์สิทธิ์ของสำนักที่ทรงพลัง

อย่างไรก็ตามหลิงหลงกำลังอยู่ในภาวะหวาดระแวงอย่างหนัก สิ่งที่หัวหน้าอารามจิตพิสุทธิ์ พูดกับนางมาก่อนหน้านั้นฝังลึกอยู่ในหัวของนาง ถึงแม้ว่าเจียงหยางหู่จะกลายเป็นศิษย์ของอารามจิตพิสุทธิ์ และได้รับการสนับสนุนอย่างมากจากหัวหน้าอาราม แต่นางก็ไม่รู้สึกมีความสุขเลย นางกลัวว่าเจียงหยางหู่จะละทิ้งครอบครัวและสหายของเขาและลืมนางในฐานะแม่ของเขา

ป้าสามของเจี้ยนเฉิน ไป๋ยู่ซวงมีความสุขมากในปีที่ผ่านมา ด้วยความช่วยเหลือของเจี้ยนเฉิน จุดตันเถียนของบุตรชายของนางได้รับการแก้ไข ดังนั้นแม้ว่าเขาจะไม่สามารถเปรียบเทียบได้กับเจี้ยนเฉิน แต่ความเร็วในการฝึกฝนของเขาก็ยังเพิ่มขึ้น เขากลายเป็นเซียนปฐพีเมื่อครึ่งเดือนที่แล้ว

ในเวลาเดียวกัน เจียงหยางเค่อก็จัดการแต่งงานของเขาเมื่อหลายปีก่อน ฮูหยินของเขาเป็นองค์หญิงแห่งอาณาจักรและฮ่องเต้เองก็พูดถึงการหมั้นเป็นการส่วนตัว

ต่อจากนั้น เจี้ยนเฉินก็ออกจากตระกูลเจียงหยางไปกับโหยวเยว่ พวกเขาเดินไปรอบ ๆ เมือง

“เจี้ยนเฉิน ตอนนี้เราจะไปไหนกัน ? ” โหยวเยว่เกาะแขนเจี้ยนเฉิน ในขณะที่นางมองเขาด้วยความรัก ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความอ่อนโยนอันเป็นธรรมชาติของนาง

” เจ้าจะรู้เองในไม่ช้านี้” เจี้ยนเฉินยิ้ม

ในไม่ช้าทั้งสองคนก็มาถึงใจกลางเมืองซึ่งเป็นพื้นที่ที่คึกคักที่สุด

โรงเตี๊ยมสูงสี่ชั้นตั้งอยู่ตรงหน้าพวกเขา มันโอ่อ่าและหรูหรามาก สำหรับคนนอกดูเหมือนว่าเป็นโรงเตี๊ยมที่มีแต่คนร่ำรวยเท่านั้นที่สามารถเข้ามาได้ แต่จริง ๆ แล้วมันตรงกันข้าม ไม่เพียงแต่มีพ่อค้าที่ร่ำรวยและนายน้อยรุ่นเยาว์ของตระกูลผู้มีอิทธิพลเท่านั้น แต่ยังมีทหารรับจ้างที่ส่งเสียงดังอีกด้วย

“โหยวเยว่ ไปกันเถอะ มันนานมากแล้วที่ข้าไม่ได้มาเยี่ยมท่านป้า” เจี้ยนเฉินพูดเบา ๆ ก่อนเข้ามาในโรงเตี๊ยมกับโหยวเยว่

แม้ว่ามันจะไม่ใช่เวลาอาหาร แต่ก็มีหลายคนในโรงเตี๊ยม ชั้นแรกก็เกือบเต็มไปด้วยเสียงคำรามราวกับเสียงฟ้าร้อง มันหนวกหู

เห็นได้ชัดว่ามีพื้นที่ที่เกี่ยวข้องกับราคาของโรงเตี๊ยม ชั้นแรกส่วนใหญ่เต็มไปด้วยทหารรับจ้างที่ต่อสู้และสังหารอยู่ข้างนอก พวกเขาเปล่งประกายตามธรรมชาติด้วยการแสดงตนที่กล้าหาญ มีพ่อค้าเพียงไม่กี่คนที่กินอยู่บนชั้นนั้นเช่นกัน

พ่อค้าผู้มั่งคั่งและตระกูลผู้ยิ่งใหญ่ต่างก็ขึ้นไปที่ชั้นสอง พวกเขาไม่ได้อยู่ที่ชั้นแรก

โรงเตี๊ยมเป็นสถานที่แห่งหนึ่งที่มีความขัดแย้งเกิดขึ้นมากที่สุด บ่อยครั้งที่ทหารรับจ้างอารมณ์ร้ายสองสามคนจะเมาเหล้าและสูญเสียการควบคุมตัวเอง ต่อสู้ในโรงเตี๊ยมและนำไปสู่การนองเลือดในที่สุด

เมื่อเจี้ยนเฉินและโหยวเยว่เข้ามาในโรงเตี๊ยม ทหารรับจ้างสองกลุ่มก็เริ่มเถียงกัน

“บัดซบ เจ้าช่วยลดเสียงลงได้หรือไม่ ? เจ้าเสียงดังมากจนรบกวนข้าที่กำลังดื่มอยู่ ทหารรับจ้างที่มีผมสีแดงเพลิงกระแทกเหยือกเหล้าในมือของเขาลงบนโต๊ะอย่างแรง เขาได้ยินเสียงทหารรับจ้างบางคนที่กำลังพูดเสียงดัง

เสียงเอ็ดอึงในโรงเตี๊ยมหายไปทันที ทุกคนมุ่งความสนใจไปที่ทหารรับจ้างที่มีผมสีแดง

โต๊ะที่ส่งเสียงตะโกนออกมาก็เงียบเช่นกัน มีทั้งหมด 4 คนที่โต๊ะนั่นและทุก ๆ คนล้วนถูกสุรากระเด็นใส่ อย่างไรก็ตามพวกเขาทั้งหมดเปล่งประกายแสดงตนที่โดดเด่นเป็นพิเศษ

นี่เป็นเพียงสิ่งที่คนที่มีประสบการณ์การฆ่าเท่านั้นที่จะมี เห็นได้ชัดว่าพวกเขาทั้งสี่เคยผ่านการนองเลือดมาก่อน พวกเขาเป็นคนดุร้ายที่มักจะมีส่วนร่วมในการต่อสู้ที่โหดร้าย

ปัง ! หนึ่งในสี่คนตบโต๊ะอย่างแรงและด้วยแรงอันทรงพลังทำให้มันกลายเป็นชิ้น ๆ เขาจ้องมองที่ทหารรับจ้างและพูดอย่างเย็นชาว่า” เจ้ากล้าพูดกับพวกเราพี่น้องเปาเซียงเช่นนี้ได้อย่างไร เจ้าคิดว่าอายุขัยของเจ้ายืนยาวเกินไปใช่หรือไม่ ? ”