ตอนที่ 1196 - ท่วงทำนองแห่งสวรรค์จากความว่างเปล่า

ตอนที่ 1196 – ท่วงทำนองแห่งสวรรค์จากความว่างเปล่า

เจียงหยางชิงหยุนและอีกสองคนมาถึงยุทธภัณฑ์จักรพรรดิด้วยกัน พวกเขาจับด้ามจับด้วยมือของพวกเขา มือของพวกเขาถูกปกคลุมไปด้วยชั้นของพลังเซียนที่เพิ่มขึ้นในขณะที่พลังเซียนพุ่งออกมาจากพวกเขาเหมือนกระแสน้ำที่ไม่มีที่สิ้นสุดไปยังยุทธภัณฑ์จักรพรรดิ

ยุทธภัณฑ์จักรพรรดิเริ่มเปล่งประกายทันทีหลังจากได้รับพลังเซียนจากเซียนราชาทั้งสาม ปราณกระบี่ของมันยิ่งคมชัดยิ่งขึ้นและแม้แต่มิติที่ได้รับการเสริมความแกร่งด้วยห้องโถงศักดิ์สิทธิ์ทั้งสิบแปดหลังก็สั่นไหวเบา ๆ พลังของมันเพิ่มขึ้น

ถึงแม้ว่ายุทธภัณฑ์จักรพรรดิจะสามารถแสดงความสามารถได้อย่างยอดเยี่ยมเมื่อไม่มีใครควบคุมมัน แต่ก็ไม่มีที่ใดที่ใกล้เคียงกับพลังที่ปรากฏขึ้นเมื่อมันถูกควบคุม

หงเหลียนจ้องมองอย่างเคร่งเครียดไปที่ยุทธภัณฑ์จักรพรรดิที่กำลังเสริมพลังอย่างรวดเร็ว ปิ่นเทพเพลิง ลับมาอยู่ในมือของนาง นางกำลังถ่ายเทเปลวไฟบริสุทธิ์และพลังงานจำนวนมหาศาลลงไปในอาวุธพลังงานดั้งเดิม ตอนนี้นางติดอยู่ในกับดัก นางก็เหมือนเป้านิ่ง หงเหลียนรู้สึกกดดันค่อนข้างมากเนื่องจากนางต้องเผชิญหน้ากับยุทธภัณฑ์จักรพรรดิในค่ายกลดังกล่าว

เจี้ยนเฉินและโหยวเยว่ยืนเคียงข้างกันที่ทางเข้าโถงศักดิ์สิทธิ์จันทร์แจ่ม ม่านแสงสว่างบริสุทธิ์ส่องลงมาจากธรณีประตู สร้างช่องว่างตามธรรมชาติที่แยกทั้งสองออกจากโลกภายนอก ม่านแสงดูบางเบาและเปราะบาง แต่พลังงานที่ซ่อนอยู่ภายในนั้นทรงพลังอย่างไม่น่าเชื่อ แม้แต่ยุทธภัณฑ์จักรพรรดิก็ยากจะทะลวงผ่าน

เจี้ยนเฉินกำหมัดแน่น เขาเป็นกังวลต่อหงเหลียน เขาไม่มีข้อสงสัยเกี่ยวกับความแข็งแกร่งของนางเลย แต่นางอาจจะไม่สามารถใช้ทุกสิ่งทุกอย่างเมื่อนางต้องต้องเผชิญกับยุทธภัณฑ์จักรพรรดิ ขณะที่ในตอนนี้นางติดอยู่กับที่แบบนี้

ตอนนี้มันกลายเป็นการต่อสู้ระหว่างหงเหลียนและยุทธภัณฑ์จักรพรรดิไปแล้ว เจี้ยนเฉินไม่สามารถเข้าไปยุ่งได้อีกต่อไป เขาไม่ได้มีการป้องกันจากชุดเกราะพลังงานดั้งเดิม ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถทนต่อการโจมตีแม้แต่เพียงครั้งเดียวของยุทธภัณฑ์จักรพรรดิได้ แม้ว่าเขาจะปล่อยเถี่ยต้าออกมาจากมิติ มันก็คงไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง ในขณะเดียวกันโถงศักดิ์สิทธิ์จันทร์แจ่มยังคงคาอยู่ที่ประตูโลกเพื่อหยุดยั้งการปิด มันไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ ดังนั้นเห็นได้ชัดว่ามันไม่สามารถช่วยเหลือหงเหลียนได้เช่นกัน

บูม !

ด้วยเสียงอันอึกทึก ปิ่นเทพเพลิงก็ปะทะกับยุทธภัณฑ์จักรพรรดิ ภายใต้การควบคุมของผู้อาวุโสทั้งสาม ระลอกคลื่นแห่งการทำลายล้างที่ปะทุขึ้นทำให้เกิดภูเขาที่อยู่ห่างไกลพังทะลายลงมา ดินแดนที่ลอยอยู่ได้มีรอยร้าวและโลกใบเล็กก็ประสบกับการทำลายล้าง

ปิ่นนั้นถูกกระแทกออกไปพร้อมด้วยเปลวไฟสีขาว ในขณะที่ยุทธภัณฑ์จักรพรรดิก็ถูกกระแทกกลับออกไปไกลหลายร้อยเมตรเช่นกัน

หงเหลียนสั่นสะท้านและใบหน้าของนางซีดขาว ภายใต้การควบคุมของผู้อาวุโสสูงสุดทั้งสาม ยุทธภัณฑ์จักรพรรดิมีพลังเพิ่มขึ้นอีกมาก มันเกินระดับของเซียนจักรพรรดิปกติ ในขณะที่นางยังคงถูกขังอยู่โดยวงล้อมของโถงทั้งสิบแปดหลังในขณะนี้ ไม่เพียงแต่นางจะถูกทำให้เคลื่อนที่ไม่ได้อย่างสมบูรณ์ แต่นางยังใช้ความสามารถทั้งหมดของนางได้เพียงแปดในสิบส่วน ทำให้มันยากที่จะสกัดกั้นยุทธภัณฑ์จักรพรรดิ

“พวกเขาได้รับผลสะท้อนจากการควบคุมยุทธภัณฑ์จักรพรรดิ ข้าก็แค่เพียงต้องทำให้พวกเขายุ่งยาก เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่สามารถทนได้เมื่อผ่านไปนานเกิน” หงเหลียนคิดกับตัวเองก่อนที่จะถ่ายกำลังทั้งหมดลงไปในการควบคุมปิ่นเพื่อป้องกันการจู่โจมจากยุทธภัณฑ์จักรพรรดิ

ในพริบตา ปิ่นได้ปะทะกับยุทธภัณฑ์จักรพรรดิเกินกว่าสิบครั้ง ในช่วงระยะเวลานี้ ยุทธภัณฑ์จักรพรรดิสามารถโจมตีหงเหลียนหลายต่อหลายครั้ง มันไม่สามารถทะลุผ่านเกราะของนางได้ แต่พลังยังทำให้อวัยวะภายในของนางบอบช้ำทำให้เลือดไหลออกจากมุมปากของนาง

“สมบัติพลังดั้งเดิมนั้นแข็งแกร่งเกินไป หากสิ่งนี้ยังคงดำเนินต่อไป เราจะได้รับผลข้างเคียงก่อนที่เราจะสามารถทะลวงเกราะได้ เจียงหยางชิงหยุนเฟิงเปิดเผยความคิดของเขา เขาเคร่งเครียดมาก

” เราทำเช่นนี้ต่อไปไม่ได้ไม่งั้นมันจะเป็นอันตรายต่อพวกเราเท่านั้น ยุทธภัณฑ์จักรพรรดิจะเริ่มส่งผลกระทบในไม่นาน เจียงหยางหยวนวูจิกล่าวด้วยความหวาดกลัว ยุทธภัณฑ์จักรพรรดินั้นทรงพลังมาก แต่พวกเขาไม่สามารถควบคุมมันได้นานเกินไป

เจียงหยางชิงหยุนเข้าใจเช่นกัน เขาไม่สบายใจ หากพวกเขาไม่สามารถขับไล่ผู้บุกรุกในวันนี้ ตระกูลผู้พิทักษ์จะสูญเสียศักดิ์ศรีทั้งหมดของพวกเขา อย่างไรก็ตามสิ่งที่ทำให้เขาทนไม่ได้ก็คือความหายนะทุกวันนี้เกิดขึ้นจากเจี้ยนเฉิน

“ผลไม้เซียนต้องอยู่กับเจี้ยนเฉิน เขาคงมอบมันให้กับใครบางคนไปแล้ว เราไม่สามารถปล่อยให้เขาไปได้อย่างแน่นอนในวันนี้เพราะเขานำภัยพิบัติครั้งใหญ่มาสู่ตระกูล เขาต้องตายที่นี่” เจียงหยางชิงหยุนคำนวณอยู่ข้างในและคิดขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาพูดด้วยสีหน้าที่ตกต่ำ “เปิดใช้งานค่ายกลดั้งเดิม ! ”

“อะไรนะ ! ? ค่ายกลดั้งเดิม ? ” เจียงหยางชิงหยุนเฟิงตกใจ

” เป็นเวลาหลายหมื่นปีแล้วที่เราใช้ค่ายกลดั้งเดิม แม้ว่าบันทึกจะบอกว่าค่ายกลดั้งเดิมนั้นมีพลังไม่จำกัดและมันสามารถฆ่าเซียนจักรพรรดิขั้นสูงสุดได้ แต่การใช้พลังงานสำหรับการเปิดใช้งานในแต่ละครั้งนั้นมากเกินไป มันจะระบายพลังงานทั้งหมดของโลกใบเล็กนี้ออกไป” เจียงหยางหยวนวูจิกล่าวด้วยใบหน้าที่ค่อนข้างซีด

“ฝ่ายตรงข้ามที่อยู่ต่อหน้าเรานั้นยากกว่าที่จะรับมือกับมากกว่าเซียนจักรพรรดิปกติ นอกเหนือจากค่ายกลดั้งเดิม เราไม่มีสิ่งอื่นใดที่สามารถคุกคามนางได้และเมื่อนางหลุดพ้นจากการถูกล้อมกรอบ ใครยังจะเป็นคู่ต่อสู้ของนางอีก” เจียงหยางชิงหยุนกล่าว

เจียงหยางชิงหยุนเฟิงและเจียงหยางหยวนวูจิมองหน้ากันและพยักหน้าอย่างพร้อมเพรียง ในทันทีพวกเขาก็ยกเลิกการควบคุมยุทธภัณฑ์จักรพรรดิและปล่อยให้มันโจมตีหงเหลียนด้วยตัวเอง ในขณะเดียวกัน พวกเขาทั้งสามก็ลอยขึ้นไปในมิติในขณะที่พวกเขายังคงประทับตรามือที่คล้ายกัน