ตอนที่ 1202 - เส้นทางแห่งการตัดขาด

ตอนที่ 1202 – เส้นทางแห่งการตัดขาด

“สวรรค์ ท่านตาหยุดเลย ข้าไม่อยากเป็นเหมือนท่าน ขังตัวเองอยู่ในห้องทั้งวันและอยู่ที่นั่นหลายเดือนหรือหลายปี มันน่าเบื่อ ข้าชอบจัดการกลุ่มทหารรับจ้างอัคนี ดู กลุ่มทหารรับจ้างอัคนีซึ่งกำลังรุ่งเรืองภายใต้การจัดการของข้า สิ่งนี้น่าสนใจมากกว่าการขังตัวท่านเองทุกวัน” ไป๋เหลียนตอบด้วยความพอใจ นางรู้สึกว่านางประสบความสำเร็จมาก

ไป๋ไฮจ้องมองนางอย่างโกรธเคือง เขาดูเคร่งขรึมมากแต่มีความรักที่ไม่อาจปกปิดได้ในดวงตาของเขา เขาพูดขึ้นมาด้วยความโกรธว่า “เจ้าดื้อรั้นมากเกินไป ความสำเร็จอะไรที่เจ้าสามารถประสบความสำเร็จโดยใช้เวลาทั้งหมดของเจ้าในความยุ่งยากนี้ ? หากเจ้าไม่ได้ฝึกฝนอย่างเหมาะสม เจ้าจะต้องสูญเสียสมบัติสวรรค์ทั้งหมดที่พี่ชายของเจ้ามอบให้เจ้า หากเจ้าต้องการช่วยพี่ชายของเจ้าจริง ๆ สิ่งนี้มีประโยชน์มากกว่าการจัดการกับความยุ่งเหยิงนี้ ไม่ว่าเจ้าจะจัดการกับสิ่งนี้ได้ดีเพียงใด เจ้าจะไม่มีประโยชน์เหมือนกับเซียนราชา พวกเขาสามารถเปลี่ยนทุกสิ่งทุกอย่างที่เจ้าสร้างขึ้นให้เป็นอะไรก็ได้ด้วยการโบกมือของพวกเขา”

ไป๋เหลียนพบว่าสิ่งที่ไป๋ไฮบอกนั้นมีเหตุผล ดังนั้นนางจึงไม่ตำหนิเขา นางแลบลิ้นออกมาอย่างซุกซนและจับมือข้างข้างหนึ่งของไป๋ไฮและเขย่าเบา ๆ นางพูดอย่างอ่อนหวาน “ท่านตา แน่นอนว่าข้าเข้าใจแล้ว ที่จริงแล้วท่านไม่รู้หรอกว่าข้าได้บ่มเพาะอย่างหนักมากขึ้นเพียงใดเมื่อเร็ว ๆ นี้”

“หนักมากเท่าใด ? อืม เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้ากำลังทำอะไรเพราะข้าไม่ได้อยู่ข้าง ๆ เจ้าตลอดเวลา ? มี 12 ชั่วยามต่อวันและเจ้าใช้เวลาเพียง 2 – 3 ชั่วยามในการบ่มเพาะ นั่นเรียกว่าบ่มเพาะอย่างหนักงั้นหรือ ? ” ไป๋ไฮไม่มีที่ระบายความโกรธของเขา เขาไม่สามารถทำอะไรกับหลานสาวที่ฉลาดของเขาต่อหน้านางและเขามักจะรู้สึกเหนื่อยล้ากับสิ่งที่นางทำ

ในฐานะที่เป็นสมาชิกมีอำนาจมากที่สุดของกลุ่มทหารรับจ้างอัคนี ไป๋เหลียนหลีกเลี่ยงความโกรธของไป๋ไฮ นางมาถึงข้าง ๆ เจี้ยนเฉินแล้วมองดูเขาอย่างน่าเกรงขาม “พี่ชาย ท่านดูสิว่าท่านตาใจร้ายเพียงใด ข้าเป็นหญิงสาวคนเดียวในครอบครัวและเขาก็อยากจะขังข้าไว้ในห้องใต้ดินที่มืดและน่ากลัว ข้ารู้ว่าท่านใส่ใจข้ามากที่สุดใช่หรือไม่ ? โปรดเกลี้ยกล่อมเขาให้ข้า ข้ารู้ว่าคำพูดของท่านเป็นเหมือนพระราชโองการ มันมีประโยชน์มากกว่าอะไรทุกอย่างและแม้แต่ท่านตาไป๋ไฮก็ไม่สามารถเพิกเฉยได้”

“เจ้าเด็กเหลือขอ..” ไป๋ไฮโมโหอย่างที่สุด เขาชี้ไปที่ ไป๋เหลียนแต่ไม่สามารถพูดอะไรได้สักพัก

เจี้ยนเฉินมองดูรูปร่างหน้าตาที่น่าสงสารของไป๋เหลียนด้วยความรักและยิ้ม “เหลียนเอ๋อ ท่านตาของเจ้าพูดถูก การมีพลังด้วยตัวเองสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด เจ้าควรปล่อยเรื่องต่าง ๆ ของกลุ่มทหารรับจ้างให้คนอื่นจัดการ”

“ตกลง พี่ชาย ข้าเข้าใจแล้ว” เห็นได้ชัดว่าไป๋เหลียนเชื่อฟังเจี้ยนเฉินมากกว่า ทันทีที่เขาพูดอะไรบางอย่าง นางก็เชื่อฟัง แต่มีแววตาที่ซุกซนปรากฏขึ้นในดวงตาของนาง นางพูดว่า “พี่ชาย ถ้าท่านอยู่และปกป้องเมือง เรื่องที่ข้ากังวลมากมายจะหายไป ด้วยวิธีนี้ ข้าสามารถใช้เวลาในการบ่มเพาะมากขึ้น”

เจี้ยนเฉินจ้องที่น้องสาวของเขาไม่แน่ใจว่าจะตอบโต้อย่างไร เขาพูดว่า “เหลียนเอ๋อ ข้าไม่มีเวลามากจริง ๆ เกี่ยวกับสิ่งนี้: ข้าจะอยู่ในเมืองอีกสองวันและข้าจะทำงานร่วมกับท่านตาเพื่อแนะนำเจ้าในการบ่มเพาะของเจ้า”

ต่อจากนั้นเจี้ยนเฉินส่งแหวนมิติไปให้ไป๋เหลียนก่อนที่จะปักหลักอยู่ในเมืองชั่วคราว แหวนมิติบรรจุแกนอสูรระดับ 5, 6 และ 7 ที่เหลือทั้งหมดจากสำนักธูปสวรรค์ แต่แกนอสูรระดับ 7 ทั้งหมดส่งไปที่ไป๋ไฮเพื่อจัดการ เขาให้แกนอสูรอื่น ๆ แก่ไป๋เหลียนเพื่อแจกจ่ายเท่านั้น

………

ในเวลาเดียวกันในถิ่นทุรกันดารที่รกร้าง ชายร่างใหญ่ที่อยู่ในสภาพที่น่ากลัวเดินด้วยความลำบาก ผมเขายุ่งเหยิงและเสื้อผ้าถูกฉีกขาดในหลาย ๆ แห่ง เขาเดินเท้าเปล่าเช่นกัน ดังนั้นเขาจึงดูเหมือนเป็นขอทาน มีรอยขีดข่วนอย่างหนักปรากฏอยู่บนร่างกายของเขา คือร่องรอยทั้งหมดของการถูกกัดโดยสัตว์อสูรหรือถูกฟันด้วยอาวุธ

แม้ว่าชายผู้นั้นจะได้รับบาดเจ็บอย่างหนัก แต่ฝีเท้าของเขาก็ยังเต็มไปด้วยความแข็งแรง เขาเดินทางเหมือนสายลมราวกับว่าเขาสบายดี

ชายคนนั้นหยุดและดึงแผนที่ออกมาเพื่อตรวจสอบ หลังจากนั้นเขาก็ปัดผมยุ่ง ๆ ของเขาเผยให้เห็นดวงตาทั้งสองข้างที่ลึกซึ้งราวกับท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาว

“ด้วยความเร็วนี้ ข้าจะสามารถไปหาเขาได้ในอีกหนึ่งเดือน” ชายคนนั้นพึมพำก่อนที่จะทิ้งแผนที่และเดินทางต่อไป

ในขณะนี้มีร่างหนึ่งบินมาจากที่ไกล เขาร่อนลงมาและเดินไปข้าง ๆ คนที่ผมเผ้ายุ่งเหยิง เขาเป็นชายหนุ่มในชุดสีน้ำเงินและดูเหมือนจะอายุประมาณ 30 ปีเท่านั้น รูปร่างหน้าตาของเขาค่อนข้างโดดเด่น

“เจ้าหนู ข้าเพิ่งไปที่เมืองหนึ่งซึ่งห่างไป 100 กิโลเมตรและซื้อไก่ย่างกับและเหล้าดี ๆ มา นั่งลงและทานอาหารอร่อย ๆ กันเถอะ” ชายหนุ่มดึงไก่ย่าง 2 ตัวออกจากแหวนมิติของเขา ขณะที่เขาพูดกับชายที่ผมเผ้ายุ่งเหยิง เขาขว้างไก่ตัวหนึ่งไปอย่างไม่ตั้งใจ